ლომოური ნიკო - Lomouri Niko

კოკამ ინგლისური ძალიან კარგად არ იცოდა, სამაგიეროდ მათემატიკური ჰქონდა დამთავრებული და ლოგიკა რა იყო, იცოდა ძალიან კარგად... როგორც მერე გაირკვა, ინტუიციითაც კი გრძნობდა.
და თუმცა მათემატიკა ისევე შორს დარჩა მის ცხოვრებაში, როგორც, ვთქვათ, გულში ხიჭვივით ჩარჩენილი წყენა სრულიად პირველ პაემანზე არმისულ პარალელურკლასელ გოგოზე, სამაგიეროდ, ლიტერატურა შეუყვარდა, _ რედაქციაში მუშაობდა დამკაბადონებლად, _ და ოცდაათი წლისამ წიგნების კითხვა დაიწყო, რაც, ცხადია, სრულიად ალოგიკური გახლდათ, და სწორედ აქ გამოადგა მათემატიკური ლოგიკა, უფრო სწორად, თვითონ ეგონა, რომ გამოადგა...
მაგრამ ვაი ამ გამოდგომას!
კოკა ჩემთან ერთად მუშაობდა პრიალაყდიანი ლიტერატურული ორკვირეულის, “წიგნის გლობალის” რედაქციაში _ თავის დროზე პატიოსნად რომ ერქვა “წიგნის სამყაროში“ _ და ერთხელაც, ახლადგამოსულშემოსული უცხოური და სამამულო წიგნების გარეკანთა სკანირებისას გადაშალა ერთ-ერთი, _ დენი გაითიშა უცებ, დიზელი კიდევ ვერ აამუშავეს, ამიტომ საქმე არა ჰქონდა რა, _ და კითხვა დაიწყო...
რა წიგნი იყო, ახლა ამას ზუსტად ვერ გეტყვით, _ მგონი გედევან გედევანიშვილის მეორე სკანდალური რომანი “დაკარგული კლიტორის ძიებაში”, _ მაგრამ ამას არცა აქვს ჩვენი თხრობისათვის რაიმე პრინციპული მნიშვნელობა. მთავარია, რომ დაიწყო და დაიწყო...
ჩვენ წიგნების ამ გაუთავებელ კითხვასა და რეცენზირებაში, ქე მაინც, ფულს გვიხდიან, კოკას კი რა ჭირი ეტაკა თუ რა ავადმყოფობა შეეყარა, არ ვიცი. ბოლოს და ბოლოს, ერთხელაც, რედაქტორს ყელში ამოუვიდა და სრულიად სერიოზულად გააფრთხილა, _ “შენი საქმეა კომპიუტერი, კიდევ ერთხელ გნახავ გადაშლილი წიგნით ხელში მუშაობისას და...” კარებზე მიანიშნა თვალით.
და, აბა, ვის უნდა ჩვენს დროში უმუშევრად დარჩენა?
თუმცა კოკამ თავისი მაინც ვერ მოიშალა. ოღონდ ამის მერე წიგნებს ისე მალავდა, სკოლის მოსწავლე რომ მალავს მერხის ქვეშ შპარგალკას.
მოკლედ, ამ კითხვა-კითხვაში ერთხელაც ხელში ჩაუვარდა ვარიაციული რომანი, და თუმცა, როგორც უკვე გითხარით, ინგლისური ძალიან კარგად არ იცოდა, კითხვას შეუდგა.
ვარიაციულ რომანზე ორიოდე სიტყვის თქმა, შესაძლოა, მაინც საჭირო იყოს, ერთგვარი განმარტების სახით, თუმცაღა, დარწმუნებული ვარ, მეტ-ნაკლებად განათლებულმა ადამიანმა, ან თუნდაც, ადამიანმა, ვინც თვალს ადევნებს პერიოდულ პრესას, მშვენივრად უწყის, თუ რას წარმოადგენს ე.წ. “ვარიომანი”. ალბათ, ყველას მშვენივრად ახსოვს, რა რეკლამა ჰქონდა და რა აჟიოტაჟი მოჰყვა დასავლეთში პირველი ვარიაციული რომანის გამოსვლას _ “რომანი, რომელიც შეიძლება მთელი ცხოვრება იკითხო!” “ათი ათასი წიგნი ერთში!” “სევდიანი ხარ, შენთან ერთად მოიწყენს, მხიარული, კიდევ უფრო გაგამხიარულებს!” “რომანი-კონსტრუქტორი, ბავშვივით ხალისიანი, ცნობისწადილა უფროსისათვის!” “ერთი ვარიანტი _ როგორც ერთი კუბიკი, სწორად დააწყობ ვარიოკუბიკებს _ მოიგებ ვილას კალოფორნიაში!” და მრავალი სხვა...

* * *

იმ დილით კოკამ ჩვენს ოთახში თავი შემოყო და მომახარ-მომახალა:
_ დრიმა დაბრუნებულა!
_ ვინ დრიმა?
_ ფანჩულიძე!
_ ვინ ფანჩულიძე?
_ დრიმას არ იცნობ?!
თავი გავაქნიე უარის ნიშნად.
_ ეეე, აბა შენა ყოფილხარ... _ ჩაილაპარაკა კოკამ და ისევე მოულოდნელად გაქრა, როგორც გაჩნდა, მაგრამ ორი წამიც არ იყო გასული, ისევ შემოიხედა,
_ ვარიციულ რომანზე შენ წერ რეცენზიას?
_ ვწერ. _ ხაზგასმულად მშრალად ვუპასუხე.
_ როცა დაწერ, შეგიძლია მათხოვო? კითხვა დავიწყე, მაგრამ რედაქტორმა წაიღო...
ძალზე დიდი სურვილი მქონდა მეთქვა _ არა, მაგრამ შემეცოდა, ისეთი სახე, უფრო კი ისეთი ინტონაცია ჰქონდა... ეჰ, თუ რამე დაღუპავს სამყაროს, სუსტი გული!.. უთხარი რა, კაცურად _ არა!.. მე კიდევ შემეცოდა, ვუთხარი _ გათხოვებ...
და მართლა ვათხოვე. ნეტავი ხელი მომტეხოდა!
ერთი სიტყვით, დაიწყო კოკამ ვარიომანის კითხვა.
ვარიაციული რომანი, კაცმა რომ თქვას, მართლაც ერთობ ორიგინალური გამოგონებაა, _ ესაა წიგნი, რომლის ცალკეული ელემენტები, ანუ ბლოკები (პირობითად მათ შეიძლება ვუწოდოთ “თავები” ანდა “ქვეთავები”, თუმცა ზოგიერთი მათგანი მოცულობით მეტად მცირეა და ერთი-ორი ფრაზისაგან შედგება მხოლოდ), როგორც უნდა დააწყო ნებისმიერი თანამიმდევრობით, მაინც ლოგიკურად დალაგებულ ნაწარმოებს, _ ე.წ. “პოსტმოდერნისტულ” რომანს, _ მიიღებ, თანაც შეგიძლია შენი გემოვნებით ააწყო და გამოაცხო, ვთქვათ, თითქმის მელოდრამა, ანდა თითქმის დეტექტივი, ანდა თითქმის ფსიქოლოგიური რომანი და ა.შ. (თუმცა ეს “თითქმის” ძალაუნებურად მახსენებს ფრაზას _ შეიძლება ქალი იყოს თითქმის ორსულად?).
მოკლედ, მართლაც საბავშვო-სათამაშო “კონსტრუქტორის” მსგავსია, და გარკვეულად, მართლაც სახალისო ინტელექტუალური თამაშ-თავსატეხია... ტექსტის ეს ცალკეული ელემენტები, ანუ ბლოკები, ერთობ ჭკვიანურად თუ ეშმაკურადაა გამოგონილი, ანუ ჩამოქნილი, _ და “ფოკუზიც” სწორედ ესაა: შესაკრებთა გადანაცვლებით იცვლება ჯამი! _ ყოველი ბლოკი თვითკმარია თავისთავად, როგორც, ვთქვად, ცალკე აღებული კუბიკი წარმოადგენს დასრულებულ ფორმას, მაგრამ თანაც მშვენივრად გამოდგება ელემენტად რაგინდრა რთულ კონსტრუქციაში, _ გინდ სახლს ააგებ, გინდ სასახლეს, გინდა რობოტს შეთხზავ, გინდა ბოროტს (ურჩხულის გაგებით) და ა.შ.
ვარიომანს, რომელსაც კოკა დაეწაფა, ერქვა, “როგორ გამოვიხსნათ პრინცესა”, ავტორი ჯოზეფ აპგრეიდი (არსებობს ამავე წიგნის მეორე ვარიანტი, ქალებისათვის განკუთვნილი _ “როგორ გამოვიხსნათ პრინცი”)... რატომ არ გავაფრთხილე კოკა წინასწარ, _ ფრთხილად ყოფილიყო, _ არ ვიცი, მაგრამ რა უნდა მეთქვა, ისიც რომ არ ვიცი? რა თვალსაზრისით, რა მხრივ უნდა ყოფილიყო ფრთხილად? მაგას ჯობდა, საერთოდ არ მიმეცა წიგნი.
ამ ბოლო დროს წამოვიდა რაღაც ბაცილა-წიგნები, წაიკითხავ და შეგეყრება... მაგრამ ყველას რომ არ ეყრება?.. არადა, აკრძალავ და უარესია, ყველა წაიკითხავს (ისიც კი, ვინც წიგნებს უბრალოდ არ კითხულობს)... ანდა, როგორ აკრძალავ? ვინ აკრძალავს?!
საშველი არაა. ესეც შენი წიგნის სიკეთე. თუ კითხვის...

* * *

მეორე დილით კოკა ჩვენს ოთახში შემოვიდა ისეთი გულუბრყვილოდ ეშმაკური გამომეტყველებით სახეზე, პატარა ბავშვს რომ შეიძლება ჰქონდეს, ვინც დაინახა, შოკოლადი სად დაუმალე და მოისაზრა, _ გახვალ თუ არა, შესწვდება და მოიტაცებს!
_ თურმე ყველა ეკზემპლარი განსხვავებულია, _ მითხრა დინჯად, მრავალმნიშვნელოვნად.
_ რა ყველა? _ ვერ გავიგე.
_ რაც იყიდება, ყველა წიგნი განსხვავდება ერთმანეთისაგან, კომპიუტერი ურევს ტექსტის ბლოკ-ელემენტებს ერთმანეთში ყოველ ჯერზე, სპეციალური პროგრამა აქვს მიცემული, რანდომიზაციის... _ მშვიდად ამიხსნა კოკამ.
_ მერე რა? _ ცოტა არ იყოს უკმეხად მივუგე, _ კომიქსები არ მაინტერესებს, მით უფრო, არეულ-გადარეული...
_ რა უმუღამო ტიპი ხარ, _ კოკაც, ეტყობა, გაღიზიანდა ოდნავ, _ აი, მოვიგებ მთავარ პრიზს და არ დაგპატიჟებ ჩემს ვილაზე კალიფორნიაში.
_ ასეთივე წარმატებით შეგიძლია არ დამპატიჟო იუპიტერზე.
_ არა, მართლა, _ უცებ სერიოზული ტონით მითხრა კოკამ, _ მე მათემატიკოსი ვარ, მათემატიკური, ვარიაციული ლოგიკა ნასწავლი მაქვს, და თან კომპიუტერზე გავთვლი ყველა შესაძლო ვარიანტს და ამოვარჩევ...
_ შენ რა გგონია, შენა ხარ ერთი ეგეთი ჭკვიანი, მარტო შენ იცი ლოგიკა და მარტო შენა გაქვს კომპიუტერი?
_ არა, თავდაპირველი ვარიანტის აღდგენა შეიძლება, _ დაბეჯითებით მითხრა კოკამ, _ დარწმუნებული ვარ,.. ოღონდ, ლოგიკის გარდა, ალბათ, კიდევ ინტუიციია სასჭირო...
_ ინტუიცია? _ კოკას ინტერესით შევხედე, _ საღოლ შენ, თვითონ მიხვდი?
_ გაქვს ინტუიცია? _ კითხვაზე კითხვითვე მიპასუხა.
_ მაქვს,.. ალბათ,.. როგორც ყველას... _ ჩვეული თავმდაბლობით მივუგე.
კოკამ თავი გააქნია,
_ არა, მაგარი ინტუიცია მჭირდება.
_ მაგარი ინტუიცია ბებიაჩემს აქვს!
_ მაღადავებ?
_ არა, _ ვეუბნები სერიოზულად, _ მართლა,.. როცა მთვრალი ვბრუნდები შინ, ეგრევე გრძნობს... და აღარ მელაპარაკება.
_ შენი სიმთვრალის ამოცნობას მაგარი ინტუიცია უნდა, აი... _ თქვა კოკამ და ოთახიდან გავიდა.

* * *

მართალი გითხრათ, ვარიომანს ჩემზე განსაკუთრებული შთაბეჭდილება არ მოუხდენია, _ თავსატეხები, ყოველგვარი რუბიკ-კუბიკები თუ კომპიუტერული თამაშები ძალზე შორსაა ჩემგან, სრულიად არ მიტაცებს,.. ალბათ იმიტომ, რომ უცებ ვერ ვუღებ ალღოს, გასაღებს ვერ ვუძებნი, ჩალიჩი და ტვინის ჭყლეტა კიდევ მეზარება, და თან ნერვებიც მეშლება.
“მიდი ერთი, გადააშენე”, _ გავიფიქრე და რეცენზია ერთი ხელის მოსმით, თხუთმეტიოდე წუთში გავაშანშალე. რასაკვირველია, თავშეკავებულად აღტაცებულ-აღფრთოვანებული, _ სოროსის ფონდი გვაფინანსებს და...

* * *

კოკამ ღამით დამირეკა, პირველი იწყებოდა.
_ არ გძინავს?
_ მძინავს და მესიზმრები, _ სერიოზული ხმით ვუპასუხე.
_ გეყო! მაგარ რაღაცას მივხვდი!
_ რას?
_ როგორც ჰოლოგრამის ყოველი ნატეხი შეიცავს ინფორმაციას მთელი გამოსახულების შესახებ, ასევე ვარიომანის ყოველი ვარიანტი, _ “დედავარიანტის”, “დედამატრიცის” შესახებ.
_ მერე?!
“ნუთუ მართლა ჰგონია, ძალიან მაინტერესებს?!” გამიელვა.
_ მერე, მთავარია ხედვის კუთხე!
_ რა კუთხე?!
_ თუ ზუსტი კუთხიდან შეხედავ, დაინახავ, როგორ უნდა დალაგდეს, თავისით დალაგდება!
_ ამის სათქმელად დამირეკე?!
_ ჰო! არა! კიდევ მინდა გთხოვო, როგორც ჩემს ძმაკაცს და როგორც საქართველოში ყველაზე მაგარ ლიტერატორს,.. _ “ეს ვირეშმაკული დიპლომატია საიდან?” გავიფიქრე, _ ნახო ყველა სავარაუდო ვარიანტი, რასაც ამოვარჩევ და შეაფასო, რამდენად შეიძლება იყოს “დედამატ”..
_ დედაც ვატირე! _ გავაწყვეტინე, _ გიჟი ხარ თუ რა?! სადა მაქვს მაგის დრო! მერე, ვერა ხვდები ამხელა კაცი, პონტია ეგ ყველაფერი, რა ვილა, რის კალიფორნია! რეკლამისათვის გამოიგონეს! წიგნი რო გაასაღონ, ვაჰ!
_ ჰო, კაი, კაი, ხვალ ვილაპარაკოთ,.. _ მითხრა და ყურმილი დაკიდა.
მაინც მაგარი “ზანუდა” ბრძანდებოდა.

* * *

იმ დღის (უფრო სწორად, იმ ღამის) მერე დაიწყო ჩემი და კოკას ტანჯვა-წამება _ ამობეჭდავდა პრინტერზე ახალ ვარიანტს და მაჩეჩებდა, ცხვირში მჩრიდა, არაფრით არ მეშვებოდა. ოღონდ კი მომეშორებინა თავიდან, სასწრაფოდ თვალს გადავავლებდი ტექსტს და კომპეტენტური ტონით ვეტყოდი:
_ არა, ეს არ არის.
_ რა იცი? _ გულუბრყვილოდ მკითხავდა.
_ ინტუიცია მაქვს!
_ ინტუიცია ბებიაშენს აქვს, შენ კი არა...
_ ჰოდა, მიაკითხე ბებიაჩემს!.. მე თავი გამანებე, რაღა!
_ ორივეს სახელით გავაგზავნი საბოლოო ვარიანტს და თუ მოვიგეთ, ორივესი იქნება ვილა კალიფორნიაში, არ გინდა?! _ ყოველ დღე ერთსა და იმავეს მიმეორებდა, ასე ვთქვათ, მახვევდა. ცალყბად გავუღიმებდი ხოლმე და ვეტყოდი:
_ კი, მინდა,.. იუპიტერზე.
მაგრამ ვარიანტებს მაინც ვკითხულობდი. ცალი თვალით.

* * *

კოკა ვარიომანიის ნიადაგზე ლამისაა ვარიომანიაკად იქცა. დღე და ღამე არჩევდა, ერთმანეთს ადარებდა, აანალიზებდა ვარიანტებს და მერე ჩემზე ცდიდა თუ ამოწმებდა.
ერთხელ სერიოზული კამათი მოგვივიდა. როცა ჩვეულებისამებრ თვალი გადავავლე ტექსტს და ვუთხარი, “არა, ეს არაა”, უცებ კატეგორიულად გამომიცხადა:
_ ესაა!
_ რა იცი? _ ეხლა უკვე მე ვკითხე ერთობ მიამიტურად.
_ ვგრძნობ. ინტუიციით!.. უფრო სწორად, ვიცი ლოგიკურად, მაგრამ ვერ აგიხსნი... ძალიან რთულია... ვერც გაიგებ!
და რადგანაც, საკუთარი, რეალურად არსებული, თუ წარმოსახვითი, ინტუიციის გარდა არგუმენტები არ გაგვაჩნდა, დავცხეთ ერთმანეთს. კინაღამ მართლა წავაყარეთ. მაგრამ ბოლო წამს გავჩერდით, უფრო ზუსტად, კოკა გაჩერდა, უკან დაიხია, თქვა:
_ კარგი, გავაგრძელებ ძებნას, ხვალ ახალ ვარიანტს ამოგიბეჭდავ.
_ როგორ გამახარებ, _ გავუღიმე გულთბილად, _ კოკა ყოველთვის წყალს ვერ მოიტანს, მაგრამ ვარიანტს...

* * *

ასე გაგრძელდა წარმოუდგენლად დიდხანს, სამი თუ სამნახევარი თვე, _ ამასობაში სარეკლამო კონკურსის, ანუ ვარიანტების გაგზავნის ვადაც თითქმის ამოიწურა. ვეღარც კოკას და ვეღარც მის სანუკვარ ვარიომანს დასანახად ვეღარ ვიტანდი. სიტყვა “პრინცესაზე” მაძაგძაგებდა. და, აი, ბოლო დღეც დადგა.
ერთ, საერთო ვარიანტზე მაინც ვერა და ვერ შევთანხმდით, _ მე იმას ვუჭერდი მხარს, სადაც ფსიქოანალიტიკურ სეანსზე ჯონ კენედი “ინტერნაციონალს” მღერის, კოკა კი იმას, სადაც მეკობრეები აისბერგზე ციხე-ქალაქს აშენებენ შაქარყინულისაგან...
ერთმანეთს აღარ ველაპარაკებოდით. აღარც კი ვესალმებოდით. ამიტომ ძალზე გამიკვირდა, როცა ოთახში შემოვიდა ჩვენთან, ჩემი მაგიდისაკენ ტაატით, მთვარეულივით წამოვიდა, სარგადაყლაპული, _ თვალებში ჩავხედე ჩემდაუნებურად და გამაჟრჟოლა: ისეთი შაბიამნისფერი ჩაჰგუბებოდა, აბუდელაურის ტბაში როა, სადაც იახსარმა დევი ჩაახრჩო,.. ჯიბიდან მაგნიტოფონის ძველისძველი კასეტა ამოიღო, ცხვირწინ უხმოდ დამიგდო მაგიდაზე და ისე გავიდა, ზედაც არ შემოუხედავს.
კინაღამ წამოვხტი, გავეკიდე.
მაგრამ მხოლოდ მხრები ავიჩეჩე.
რატომღაც.

* * *

შინ გვიან მივედი, კასეტა კიდევ უფრო გვიან ჩავრთე _ ისეთი დაღლილი ვიყავი, უბრალოდ, გადამავიწყდა.
თავიდან რაღაც მუსიკა იყო, ეტყობა, “ლედ ცეპელინი”, ჩემი ბავშვობისდროინდელი ჰანგები, _ ცოტა ხანი ვუსმინე უაზროდ, მერე გული მომივიდა, “რა, მაშაყირებს-მეთქი?!” გავიფიქრე და უკვე უნდა გამომეთიშა, რომ კოკას ხმა გაისმა:
_ მისმინე, შენ მე არ მელაპარაკები, ჰოდა, არც მე გელაპარაკები შენ, უბრალოდ, მე ვლაპარაკობ ჩემთვის და შენ მოისმინე, რასაც მე ვლაპარაკობ ჩემთვის... და არა შენთვის... დილით გავაგზავნე ჩემი ვარიანტი, ჩემი! დარწმუნებული ვარ, სწორედ ისაა, რასაც ვეძებდით... ამ ძებნა-ძიებაში ბევრი რაღაც ვიპოვე და ბევრ რაღაცას მივხვდი, რაც არ იცი... და ვერც წარმოგიდგენია... და არც არავინ იცის... და შეიძლება ვეღარავის ვეღარც ვუთხრა... რაღაც ხდება ჩემს თავში, თითქოს ფირსაკრავის ნემსი დაიღალა წრეზე ტრიალით და ჩამოხტომას აპირებს... დავიღალე... და შეიძლება ჩამოვხტე... მალე... ჰოდა, ეხლავე გეტყვი რაღაც-რაღაცეებს... ტკბილ-ტკბილებს... ახვარი ხარ... შენ გგონია, ვერა ვხვდებოდი, რომ არც კი კითხულობდი წესიერად და ისე ამბობდი, “ეს არაა!”.. რა იცი შენ ვარიომანის?! რა გაგეგება?! რეცენზიაც “ლითერერი რევიუდან” გადმოაკატავე... შენ გგონია, ვერ დავინახე?!.. მაგიდაზე გედო გადაშლილი!.. აფერისტ!.. მაგრამ მაინც ჩემი ძმაკაცი ხარ... ორივეს სახელით გავაგზავნე, იცოდე, შე მართლა ახ,..ალგაზრდავ, შენა... ჰო, ეხლა, რას მივხვდი... და რა გავიგე... თავში მაქვს ვარიოსტატი, რომელსაც შეუძლია რეალობიდან რეალობაში გადამიყვანოს, ალტერნატიულში... როგორც შენ გადადიხარ, ვთქვათ, ერთი ოთახიდან მეორეში, მე შემიძლია გადავიდე ერთი რეალობიდან მეორეში... და ეს რეალობები უსასრულოა... ვთქვათ, რამდენი ოთახი იქნება დედამიწაზე? მილიარდი? 10 მილიარდი? 100 მილიარდი? და სამყაროში? ვინ დაითვლის? ვინ დათვალოს ცაში ქვიშა ანდა წყალში ვარსკვლავები? ვერავინ... ჩემს გარდა ვერავინ... რადგან მე მაქვს ვარიოსტატი, მე თვითონ ვარ ვარიოსტატი... ოსტატი... და მე ვიცი, რომ პრინცესას გამოიხსნის ათი ოცდამეშვიდე ხარისხში პლუს უსასრულობა... რადგან ათი ოცდამეშვიდე ხარისხში გასულერებულია უსასრულიბით... ჩემს თავშია ყველა შესაძლო სამყარო, ყველა შესაძლო რეალობა, რომელთაც ვცვლი, როცა მინდა, კალეიდოსკოპივით ვატრიალებ... ლამაზია... ოდნავ შეეხები და სრულიად ახალი სურათი ლაგდება... ოღონდ, პრინცესა ყველგანაა... და ახლა უკვე ჩემთანაა... ჩემშია,.. მიყვარს და ვუყვარვარ... მე გავიგე, რა არის სიყვარული... სიყვარულია, როცა გულზე ლაყუჩები ამოგივა... როცა იხრჩობი, წამით ამოყვინთავ, გგონია ხელს ჩაგჭიდებს ვინმე, და ამოგათრევს, მაგრამ ისევ ძირს გექაჩებიან ვარსკვლავები... ცოცხალი ვარსკვლავები... ფსკერზე პოულობ პრინცესას და ხედავ, რომ ფეხების ნაცვლად თევზის კუდი აქვს, მაგრამ ის კუდი უბრალო კუდი არაა, არამედ მოქნევა ბედისწერისა,.. ობლის კვერისა... შენ გგონია მე ვილა მინდა კალიფორნიაში და იმიტომ ვიკლავდი თავს? პრინცესა უნდა გამომეხსნა... პრინცესა ვერ გადარჩება, თუ ის, ერთადერთი ვარიანტი არ ვიპოვე... პრინცესა უნდა დამეხსნა და უკვე,.. გადავარჩინე!.. ჩემთანაა, ერთად ვართ... და ახალ რეალობაში გადავდივართ... ახალ ცხოვრებაში... მალე გადავალთ... და ვიქნებით ბედნიერები იმიტომ, რომ ბედნიერებაა ვარსკვლავების ყურება ზღვის ფსკერზე… ცოცხალი ვარსკვლავების... ხმა გესმის? შხრიალი?.. ეს ჩემს თავში ტრიალებს,.. მალე ჩამოხტება...
ხმა გაწყდა, მართლა გაისმა “შიპი” და მუსიკა, _ ისევ ის ძველისძველი “ტყვიის დირიჟაბლი” უნდა ყოფილიყო... ეტყობა კოკამ კონცერტის ჩანაწერზე ჩაწერა თავისი ხმა... მერე მუსიკა გაწყდა... ისევ იყო შხრიალი... და ნემსის ჩამოხტომის ხმა... რა, მიკროფინით ჰქონდა დისკიდან კონცერტი ჩაწერილი თუ?!

* * *

მეორე დილით კოკას დამ დამირეკა,
_ კოკა,.. გუშინ,.. ღამე,.. ცუდად, ძალიან ცუდად,.. _ ლაპარაკი უჭირდა, სიტყვებს ყლაპავდა.
_ რა მოხდა?!
_ გუშინ ღამე,.. კოკა ფსიქიატრიულში წაიყვანეს... _ აშკარად ტიროდა. ყურმილი დავაგდე და კოკასთან სახლში გავვარდი.
აი, რა გავარკვიე: თურმე ღამით კოკას, ასე ვთქვათ, გაურეკავს, _ რედაქციიდან შინ ადრე დაბრუნებულა, ჯერ კიდევ დღისით, ჩაკეტილა თავის ოთახში, ვარიომანის ფურცლებისგან გაუკეთებია უამრავი ქაღალდის “მტრედი”, ღამით მთელ ხმაზე (60 ვატიანი დინამიკები ჰქონდა) ჩაურთავს ვაგნერი და ფანჯრიდან დაუწყია “მტრდების” გაშვება... და რაც მთავარია, ცეცხლს უკიდებდა თურმე და ისე უშვებდა. კინაღამ ხანძარიც კი გაუჩენია, კოკას ათსართულიანის წინ ძველისძველი ქოხმახებია, ის აბრდღვიალებული “მტრედები” კი ვალკირიებივით დაქროდნენ თურმე ჰაერში და ნაპერწკლებს ისროდნენ...
თავისიანებს კარს არ უღებდა, _ როცა ბოლოს შეუმტვრევიათ, უნახავთ შემდეგ პოზაში: სრულიად შიშველი საწერ მაგიდაზე ასულიყო, იდგა თითქმის ოთხზე, ნახევრადჩაცუცქული, და კომპიუტერის თავზე იჭინთებოდა...

* * *

ამ აბსურდულსა და ტრაგიკულ ამბავს ფინალიც შესაფერისი აქვს.
კოკას ვარიანტმა გაიმარჯვა.
ხვალ კალიფორნიაში მივემგზავრები.
მაგრამ, აბა, რა ჯანდაბა მინდა რო?!