ნაფერმკრთალევი აზრები...
(nafermkrtalevi azrebi)
მერამდენედ ვიღებ ტელეფონს და ვკრეფ ასოებს... ასოები მწკრივდებიან, ქმნიან ჯერ
სიტყვას, მარტივ წინადადებას, რთულს და... მთავარი სირთულე კი ციფრებთან მოდის...
თითქოს ეგეც წყალივით უნდა მოდიოდეს, თითები თავისით უნდა კრეფდნენ, რეფლექსია
პასუხისმგებელი მაგ საკითხზე... მაგრამ... ის იმუნური სისტემა, რომელსაც „თავმოყვარეობა“
ჰქვია, ზედმეტად ძლიერია... თვითკონტროლის სრულყოფა - რეფლექსებზე ბატონობა...
თითქოსდა სრულყოფილი არაფერია და ამაზე თანხმდება ყველა, მაგრამ მაშინ რისკენ მიისწრაფიან
ადამიანები ასეთი მონდომებით?.. ალბათ, გულის სიღრმეში მაინც სჯერათ, რომ ის მიღწევადია
და ოდესმე შეძლებენ... ისინი, ვინც ფარ-ხმალი დაყარეს ამ თითქოსდა უაზრო იდეალისკენ
სწრაფვაში, მაინც იტოვებენ იმედს და მიუღწეველ მწვერვალს ადამიანის არამდგრად ბუნებას,
უნიათო ხასიათსა და შინაგან სიბინძურეს მიაწერენ, ამისგან განსაწმენდად კი ათასგვარ ღმერთს
ქმნიან, რათა მორალი „აიმაღლონ“ და ღირებულებები გადააფასონ... თანაც უმეტესობა იმდენად
იჯერებს საკუთარივე საჭიროებით შექმნილ „სიმართლეს“, რომ საბოლოოდ ეს ბრმა დოგმატიზმში
გადაიზრდება და ადამიანის მორალი განისაზღვრება გრძელი თმებით, მოკლე კაბით, ფერით,
სახელით, ლინგვისტობით, მოწონებით, გადმოცემით, მეზობლის ძმის ცოლის ბიძაშვილის მონაჭორით
და ეზოში რომ თუთის ხე დგას, აი იმით... რა შუაშია?? არც მე ვიცი... ეგ საკუთარ თავს
ჰკითხეთ... მმ... ისე ერთი რუსული გამონათქვამი გამახსენდა: „Если бога нет, создай его,
ведь это он нужен тебе а не ты ему...“ არც კი ვიცი, რა რეაქცია მქონდეს ამ „სიბრძნეზე“...
იმდენად ახლოა რეალობასთან, მაგრამ ამავდროულად იმდენად სასაცილო, რომ ლამისაა გაორება
დამემართოს (ჰა-ჰა...)... არა, არა... ღმერთის შექმნა ჩემს სტილში არაა.. მე უფრო ქალღმერთები მეიდეალება...)) ისე... რა ჯიუტი და ძლიერია ადამიანი ხანდახან... აი, ვაკეთებთ დასკვნებს,
ვიცით, რა არის ჩვენთვის ცუდი და მიუხედავად ამისა მაინც ვაკეთებთ ამას... წამიერი, ერთჯერადი სიამოვნებისთვის... როცა, შესაძლებელია, ამაზე მთელი ჩვენი ცხოვრების გზა იყოს დამოკიდებული... რისკი... „кто не рискует, тот не пьет шампанского...“ დააა... თუ შამპანური არ მიყვარს,
ან იქნებ არც გამისინჯავს? (ჰაჰა..) რისკს ხანდახან აიგივებენ დაუგეგმავ მოქმედებასთან, სპონტანურობასთან..)) რაღაცით ახლოა თითქოს მნიშვნელობით, ერთ ხეზე იზრდებიან და ერთი
ფესვებიდან შეწოვილი მინერალებით საზრდოობენ, იზრდებიან, მწიფდებიან და... როგორც
ჩვეულებრივ, შემოდგომა მოსავლის აღების პერიოდია... გვალვამ თუ არ დაფერფლა ცხოვრების
წყურვილის ლანდშაფტი, ამბობენ კარგი მოსავალი მოვაო... რა ჯობს ერთ კაი გემრიელ რისკს
რომ გაუსინჯავ გემოს და ნელ-ნელა, ნელ-ნელა მეტი და მეტი გინდება... მთავარია ჭიანი არ იყოს...
რაც საეჭვოა, ამიტომ მზად უნდა იყო ექსტრემალური სიტუაციებისთვისაც..)) ან ზიზღის
გრძნობისგან თავდაცვის მექანიზმი უნდა მუშაობდეს კარგად, რათა ხელი არ აგაღებინოს ამ
„მადლიანი“ ფერდობების დამუშავებაზე... თორემ, საბოლოოდ შენგან CV-ღა დარჩება და
ცხოვრების წლებისგან დაბადების თარიღიღა ჩაილექება ტვინის ნაოჭებში... ჰო, სიკვდილის
თარიღი ყველა შემთხვევაში კარგავს მნიშვნელობას, შენ ხომ მაინც ვერ დაინახავ, როგორ
დააწერენ მას საფლავის ქვას და როგორ გამოსახავს შენს განვლილ ცხოვრებას ერთი უმწეო
„ტირე“... არ აქვს ამას არანაირი მნიშვნელობა... მთავარია რას და როგორ ხედავ შენ,
რისთვის იყენებ ამას... დაიჯერეთ? ჰაჰა... რა არის მთავარი, თითოეულმა ადამიანმა
თვითონ უნდა განსაზღვროს, სხვა ვერავინ ვერაფერს გვეტყვის... და რომც გვითხრას, რომ
მივყვეთ, დავუჯეროთ, ვიწამოთ (ან ვეწამოთ ამისათვის), ბოლო წამს... სწორედ ბოლო წამს
იფეთქებს სევდისა და სინანულის, ან დაუსრულებელი მიზნის დაუკმაყოფილებელი გრძნობა,
რომელიც წყალში ჩაგიყრის მთელ გამოვლილ რწმენის ნაჭიდილარს... ამიტომ, სხვას კი არ უნდა
ვკითხოთ რა არის მთავარი, ჩვენით უნდა მივიდეთ ამ დასკვნამდე, თორემ ან მოჩვენებითი ბედნიერება გვიმსხვერპებს, ან ბედნიერების მოჩვენებები... ილუზიაში ცხოვრებით, ადამიანი შეიძლება იყოს
კმაყოფილი, მაგრამ ვერასდროს იქნება ბედნიერი... გულის სიღრმეში ყოველთვის დააკლდება
ის, რაც ილუზიის გარეთ, მარტოობით დაღლილ რეალობაში ელოდება... სურათი ბუნდოვანი
ხდება... ხუჭავ, ახელ და... უკვე აქ ხარ... ან იქ... ფხიზელი.. სრულ გონებაზე და...
ნანობ?.. ნანობ რომელიმე ნაბიჯს?.. ხვდები, რომ უკან გზა აღარ არის და წინ კი... წინ კი...
თუ გზა გაქვს... გაიკაფე... იცხოვრე... იარე, ირბინე, იფრინე... ოღონდ კი... სიცოცხლის
ბოლო წვეთი სინანულის ფიალაში არ ჩააწვეთო... დაკუწე შიშთან დადებული ხელშეკრულება და იარე! ირბინე! იფრინე!
პ.ს. ერთადერთი რაც თავის დახრაზე კისერზე არ შემოგაჯდება სიყვარულია...
(nafermkrtalevi azrebi)
მერამდენედ ვიღებ ტელეფონს და ვკრეფ ასოებს... ასოები მწკრივდებიან, ქმნიან ჯერ
სიტყვას, მარტივ წინადადებას, რთულს და... მთავარი სირთულე კი ციფრებთან მოდის...
თითქოს ეგეც წყალივით უნდა მოდიოდეს, თითები თავისით უნდა კრეფდნენ, რეფლექსია
პასუხისმგებელი მაგ საკითხზე... მაგრამ... ის იმუნური სისტემა, რომელსაც „თავმოყვარეობა“
ჰქვია, ზედმეტად ძლიერია... თვითკონტროლის სრულყოფა - რეფლექსებზე ბატონობა...
თითქოსდა სრულყოფილი არაფერია და ამაზე თანხმდება ყველა, მაგრამ მაშინ რისკენ მიისწრაფიან
ადამიანები ასეთი მონდომებით?.. ალბათ, გულის სიღრმეში მაინც სჯერათ, რომ ის მიღწევადია
და ოდესმე შეძლებენ... ისინი, ვინც ფარ-ხმალი დაყარეს ამ თითქოსდა უაზრო იდეალისკენ
სწრაფვაში, მაინც იტოვებენ იმედს და მიუღწეველ მწვერვალს ადამიანის არამდგრად ბუნებას,
უნიათო ხასიათსა და შინაგან სიბინძურეს მიაწერენ, ამისგან განსაწმენდად კი ათასგვარ ღმერთს
ქმნიან, რათა მორალი „აიმაღლონ“ და ღირებულებები გადააფასონ... თანაც უმეტესობა იმდენად
იჯერებს საკუთარივე საჭიროებით შექმნილ „სიმართლეს“, რომ საბოლოოდ ეს ბრმა დოგმატიზმში
გადაიზრდება და ადამიანის მორალი განისაზღვრება გრძელი თმებით, მოკლე კაბით, ფერით,
სახელით, ლინგვისტობით, მოწონებით, გადმოცემით, მეზობლის ძმის ცოლის ბიძაშვილის მონაჭორით
და ეზოში რომ თუთის ხე დგას, აი იმით... რა შუაშია?? არც მე ვიცი... ეგ საკუთარ თავს
ჰკითხეთ... მმ... ისე ერთი რუსული გამონათქვამი გამახსენდა: „Если бога нет, создай его,
ведь это он нужен тебе а не ты ему...“ არც კი ვიცი, რა რეაქცია მქონდეს ამ „სიბრძნეზე“...
იმდენად ახლოა რეალობასთან, მაგრამ ამავდროულად იმდენად სასაცილო, რომ ლამისაა გაორება
დამემართოს (ჰა-ჰა...)... არა, არა... ღმერთის შექმნა ჩემს სტილში არაა.. მე უფრო ქალღმერთები მეიდეალება...)) ისე... რა ჯიუტი და ძლიერია ადამიანი ხანდახან... აი, ვაკეთებთ დასკვნებს,
ვიცით, რა არის ჩვენთვის ცუდი და მიუხედავად ამისა მაინც ვაკეთებთ ამას... წამიერი, ერთჯერადი სიამოვნებისთვის... როცა, შესაძლებელია, ამაზე მთელი ჩვენი ცხოვრების გზა იყოს დამოკიდებული... რისკი... „кто не рискует, тот не пьет шампанского...“ დააა... თუ შამპანური არ მიყვარს,
ან იქნებ არც გამისინჯავს? (ჰაჰა..) რისკს ხანდახან აიგივებენ დაუგეგმავ მოქმედებასთან, სპონტანურობასთან..)) რაღაცით ახლოა თითქოს მნიშვნელობით, ერთ ხეზე იზრდებიან და ერთი
ფესვებიდან შეწოვილი მინერალებით საზრდოობენ, იზრდებიან, მწიფდებიან და... როგორც
ჩვეულებრივ, შემოდგომა მოსავლის აღების პერიოდია... გვალვამ თუ არ დაფერფლა ცხოვრების
წყურვილის ლანდშაფტი, ამბობენ კარგი მოსავალი მოვაო... რა ჯობს ერთ კაი გემრიელ რისკს
რომ გაუსინჯავ გემოს და ნელ-ნელა, ნელ-ნელა მეტი და მეტი გინდება... მთავარია ჭიანი არ იყოს...
რაც საეჭვოა, ამიტომ მზად უნდა იყო ექსტრემალური სიტუაციებისთვისაც..)) ან ზიზღის
გრძნობისგან თავდაცვის მექანიზმი უნდა მუშაობდეს კარგად, რათა ხელი არ აგაღებინოს ამ
„მადლიანი“ ფერდობების დამუშავებაზე... თორემ, საბოლოოდ შენგან CV-ღა დარჩება და
ცხოვრების წლებისგან დაბადების თარიღიღა ჩაილექება ტვინის ნაოჭებში... ჰო, სიკვდილის
თარიღი ყველა შემთხვევაში კარგავს მნიშვნელობას, შენ ხომ მაინც ვერ დაინახავ, როგორ
დააწერენ მას საფლავის ქვას და როგორ გამოსახავს შენს განვლილ ცხოვრებას ერთი უმწეო
„ტირე“... არ აქვს ამას არანაირი მნიშვნელობა... მთავარია რას და როგორ ხედავ შენ,
რისთვის იყენებ ამას... დაიჯერეთ? ჰაჰა... რა არის მთავარი, თითოეულმა ადამიანმა
თვითონ უნდა განსაზღვროს, სხვა ვერავინ ვერაფერს გვეტყვის... და რომც გვითხრას, რომ
მივყვეთ, დავუჯეროთ, ვიწამოთ (ან ვეწამოთ ამისათვის), ბოლო წამს... სწორედ ბოლო წამს
იფეთქებს სევდისა და სინანულის, ან დაუსრულებელი მიზნის დაუკმაყოფილებელი გრძნობა,
რომელიც წყალში ჩაგიყრის მთელ გამოვლილ რწმენის ნაჭიდილარს... ამიტომ, სხვას კი არ უნდა
ვკითხოთ რა არის მთავარი, ჩვენით უნდა მივიდეთ ამ დასკვნამდე, თორემ ან მოჩვენებითი ბედნიერება გვიმსხვერპებს, ან ბედნიერების მოჩვენებები... ილუზიაში ცხოვრებით, ადამიანი შეიძლება იყოს
კმაყოფილი, მაგრამ ვერასდროს იქნება ბედნიერი... გულის სიღრმეში ყოველთვის დააკლდება
ის, რაც ილუზიის გარეთ, მარტოობით დაღლილ რეალობაში ელოდება... სურათი ბუნდოვანი
ხდება... ხუჭავ, ახელ და... უკვე აქ ხარ... ან იქ... ფხიზელი.. სრულ გონებაზე და...
ნანობ?.. ნანობ რომელიმე ნაბიჯს?.. ხვდები, რომ უკან გზა აღარ არის და წინ კი... წინ კი...
თუ გზა გაქვს... გაიკაფე... იცხოვრე... იარე, ირბინე, იფრინე... ოღონდ კი... სიცოცხლის
ბოლო წვეთი სინანულის ფიალაში არ ჩააწვეთო... დაკუწე შიშთან დადებული ხელშეკრულება და იარე! ირბინე! იფრინე!
პ.ს. ერთადერთი რაც თავის დახრაზე კისერზე არ შემოგაჯდება სიყვარულია...