kitxva dinebis winaagmdeg
ჩვენს წინაშეა ბნელი ხეობა, რომლის ვიწრო სიღრმეშიც ლექსის სამყაროს მთის წყარო მისჩქეფს, მიიტალღება და მირაკრაკებს.
ბეწვის ხიდზე ხეობის თავზე რომ ირხევა, ლირიკული მე მიიჩქარის, თავისი ნაზი სატრფოსაკენ გაუწევია.
მაგრამ უცებ, სწორედ ამ მოქანავე ხიდის შუაში წინ აღემართა თავისი მკითხველი. მოგეხსენებათ, ბეწვის ხიდი იმდენად ვიწროა, რომ ისინი ერთმანეთს გზას ვერაფერით ვერ აუქცევენ.
"გზა მომეცი!" _ ბრძანებს ლირიკული მე.
"არასოდეს ჩვენს კითხვა-ყოფაში!" _ მიუგებს მკითხველი მართლა მშვიდად, მაგრამ ხმამაღლა, რადგან ლექსის მთის წყარო გვარიანად ხმაურობს. ორიოდ წამი ასე დგანან ერთმანეთის პირისპირ.
ლირიკული მე გამოუვალ მდგომარეობაშია. უკან ვეღარ გაბრუნდება. ასეთი რამ სრულიად უჩვეულოა მისთვის, რადგან ლექსის, და საერთოდ, წიგნის სამყაროს ადამიანები იმდენად არსებობენ მხოლოდ, რამდენადაც მუდამ წინ მიდიან თავიანთი თემატური მიზნების შესახვედრად.
"ვინ არის ეს უცნაური მკითხველი? _ სასოწარკვეთით ფიქრობს ლირიკული. _ აქამდე მკითხველები მუდამ ფეხდაფეხ მომდევდნენ და მეც ყოველთვის ბედნიერად მივაღწევდი ხოლმე ჩემს გულისწორამდე. მაშ რატომ დგას ეს მკითხველი ჩემს წინ და არა ჩემს უკან? ეს ხომ კითხვა-ყოფის ყოველგვარ წესებს არღვევს?"
მაგრამ, რადგან იგი თემატურად ჩქარობს, აღარაფერს ეკითხება მის წინ აყუდებულს და მრისხანედ აჰყვირის (თუმცა კომიკურად გამოსდის): "მე ჩემს თვალის ჩინთან მივდივარ, გესმის?"
"მე კი შენი თვალის ჩინისგან მოვდივარ" _ განუმარტავს მკითხველი თავხედურად და თან ოინბაზურად ჩაიქირქილებს. არა. იგი ნამდვილად უსაზიზღრესი წარმომადგენელია მკთხველთა მოდგმისა.
"რა... რა... რას აკეთებდი მას... მასთან?" _ კითხულობს ლირიკული, რომელსაც გული კარგს არაფერს ეუბნება, დახშული ხმით, მაგრამ მაინც საკმაოდ ხმამაღლა, რათა წყლის ნაკადის ხმაური გადაფაროს.
"მე მას ვკითხულობდი _ პასუხობს მკითხველი და საზიზღრად ხითხითებს _ სხვა რა უნდა მეკეთებინა?"
"კი მაგრამ... მაგრამ... _ ენა დაება ლირიკულს _ შენ ხომ მხოლოდ მაშინ შეგიძლია ის წაიკითხო, როცა მის სახლამდე მივაღწევ და გულში ჩავიკრავ. ეს არის კითხვა-ყოფის ნორმალური დინება ჩვენს ლექსში.
"მერე რა? _ აუტანელი მკითხველი გულგრილად იჩეჩავს მხრებს _ მე ჩემებურად ვმოქმედებ. ეგებ ამიკრძალო, ჰა?"
დუმილი.
"კი მაგრამ, როგორ წაგაკითხა თავი? _ კივის ლირიკული ისტერიულად _ ეს ხომ დაუშვებელია: რადგან არსად წერია, ტექსტუალურად არ არის ბეჭედდასმული!"
"მე ვკითხულობ სადაც, როდესაც, როგორც და ვისაც მინდა! _ ამაყად აცხადებს მკითხველი _ აქ კი, ჩემო კარგო, თემატური დინების წინააღმდეგ ვკითხულობ, შეუშვი თავში?"
"ეს ბუნებას ეწინააღმდეგება! _ ავად აშიშინდა ლირიკული _ გრცხვენოდეს!"
"მეტი საქმე არა მაქვს! _ ამბობს მკითხველი მხიარულად _ და შენ რატომ მიგაჩნია ასე არაბუნებრივად დინების წინააღმდეგ კითხვა? ეს ძალიან თავშესაქცევია".
"აი, არამზადა! _ ფიქრობს ლირიკული მე, მაგრამ რა შეუძლია! რადგან მას მკითხველი ამჯერად ბოლოდან დასაწყისისკენ, ანუ უკანიდან წინ კითხულობს, _ ხიდზე უკან უნდა დაიხიოს და ნაპირზე მისულ მკითხველს გზა დაუთმოს.
"მალე შეხვედრამდე!" _ გამოსძახის ყმაწვილი ლირიკულ მეს.
ეს უკანასკნელი კი მას ეშმაკებთან და ქაჯებთან აგზავნის და ფიქრობს: "ღმერთმა დამიფაროს ამ არამზადასთან კიდევ ერთხელ შეხვედრისაგან!"
და განა მართალი არ არის?
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა
ჩვენს წინაშეა ბნელი ხეობა, რომლის ვიწრო სიღრმეშიც ლექსის სამყაროს მთის წყარო მისჩქეფს, მიიტალღება და მირაკრაკებს.
ბეწვის ხიდზე ხეობის თავზე რომ ირხევა, ლირიკული მე მიიჩქარის, თავისი ნაზი სატრფოსაკენ გაუწევია.
მაგრამ უცებ, სწორედ ამ მოქანავე ხიდის შუაში წინ აღემართა თავისი მკითხველი. მოგეხსენებათ, ბეწვის ხიდი იმდენად ვიწროა, რომ ისინი ერთმანეთს გზას ვერაფერით ვერ აუქცევენ.
"გზა მომეცი!" _ ბრძანებს ლირიკული მე.
"არასოდეს ჩვენს კითხვა-ყოფაში!" _ მიუგებს მკითხველი მართლა მშვიდად, მაგრამ ხმამაღლა, რადგან ლექსის მთის წყარო გვარიანად ხმაურობს. ორიოდ წამი ასე დგანან ერთმანეთის პირისპირ.
ლირიკული მე გამოუვალ მდგომარეობაშია. უკან ვეღარ გაბრუნდება. ასეთი რამ სრულიად უჩვეულოა მისთვის, რადგან ლექსის, და საერთოდ, წიგნის სამყაროს ადამიანები იმდენად არსებობენ მხოლოდ, რამდენადაც მუდამ წინ მიდიან თავიანთი თემატური მიზნების შესახვედრად.
"ვინ არის ეს უცნაური მკითხველი? _ სასოწარკვეთით ფიქრობს ლირიკული. _ აქამდე მკითხველები მუდამ ფეხდაფეხ მომდევდნენ და მეც ყოველთვის ბედნიერად მივაღწევდი ხოლმე ჩემს გულისწორამდე. მაშ რატომ დგას ეს მკითხველი ჩემს წინ და არა ჩემს უკან? ეს ხომ კითხვა-ყოფის ყოველგვარ წესებს არღვევს?"
მაგრამ, რადგან იგი თემატურად ჩქარობს, აღარაფერს ეკითხება მის წინ აყუდებულს და მრისხანედ აჰყვირის (თუმცა კომიკურად გამოსდის): "მე ჩემს თვალის ჩინთან მივდივარ, გესმის?"
"მე კი შენი თვალის ჩინისგან მოვდივარ" _ განუმარტავს მკითხველი თავხედურად და თან ოინბაზურად ჩაიქირქილებს. არა. იგი ნამდვილად უსაზიზღრესი წარმომადგენელია მკთხველთა მოდგმისა.
"რა... რა... რას აკეთებდი მას... მასთან?" _ კითხულობს ლირიკული, რომელსაც გული კარგს არაფერს ეუბნება, დახშული ხმით, მაგრამ მაინც საკმაოდ ხმამაღლა, რათა წყლის ნაკადის ხმაური გადაფაროს.
"მე მას ვკითხულობდი _ პასუხობს მკითხველი და საზიზღრად ხითხითებს _ სხვა რა უნდა მეკეთებინა?"
"კი მაგრამ... მაგრამ... _ ენა დაება ლირიკულს _ შენ ხომ მხოლოდ მაშინ შეგიძლია ის წაიკითხო, როცა მის სახლამდე მივაღწევ და გულში ჩავიკრავ. ეს არის კითხვა-ყოფის ნორმალური დინება ჩვენს ლექსში.
"მერე რა? _ აუტანელი მკითხველი გულგრილად იჩეჩავს მხრებს _ მე ჩემებურად ვმოქმედებ. ეგებ ამიკრძალო, ჰა?"
დუმილი.
"კი მაგრამ, როგორ წაგაკითხა თავი? _ კივის ლირიკული ისტერიულად _ ეს ხომ დაუშვებელია: რადგან არსად წერია, ტექსტუალურად არ არის ბეჭედდასმული!"
"მე ვკითხულობ სადაც, როდესაც, როგორც და ვისაც მინდა! _ ამაყად აცხადებს მკითხველი _ აქ კი, ჩემო კარგო, თემატური დინების წინააღმდეგ ვკითხულობ, შეუშვი თავში?"
"ეს ბუნებას ეწინააღმდეგება! _ ავად აშიშინდა ლირიკული _ გრცხვენოდეს!"
"მეტი საქმე არა მაქვს! _ ამბობს მკითხველი მხიარულად _ და შენ რატომ მიგაჩნია ასე არაბუნებრივად დინების წინააღმდეგ კითხვა? ეს ძალიან თავშესაქცევია".
"აი, არამზადა! _ ფიქრობს ლირიკული მე, მაგრამ რა შეუძლია! რადგან მას მკითხველი ამჯერად ბოლოდან დასაწყისისკენ, ანუ უკანიდან წინ კითხულობს, _ ხიდზე უკან უნდა დაიხიოს და ნაპირზე მისულ მკითხველს გზა დაუთმოს.
"მალე შეხვედრამდე!" _ გამოსძახის ყმაწვილი ლირიკულ მეს.
ეს უკანასკნელი კი მას ეშმაკებთან და ქაჯებთან აგზავნის და ფიქრობს: "ღმერთმა დამიფაროს ამ არამზადასთან კიდევ ერთხელ შეხვედრისაგან!"
და განა მართალი არ არის?
გერმანულიდან თარგმნა ნაირა გელაშვილმა