შუა სოფელში ღელეს აქეთ კუდრაჭაანი ცხოვრობენ, ღელეს იქით _ კუსპარაანი. მერე რა? მე თქვენ გეტყვით, გოგონებს წყალი ყელამდე სწვდებათ და ვერ გადი-გამოდიან სათამაშოდ. სულ ათიოდე მტკაველია ხევი. შხაპაშხუპი, შხაპაშხუპი და ესეც მეორე ნაპირი.
დღეს კი სათამაშოდ ვერ მოიცალა კუსპარამ. ყველა კაბა დაირეცხა ღელეს წყალში. კუდრაჭამ თვალი მოჰკრა თუ არა ღელეს ნაპირზე მოფუსფუსე კუსპარას, თვითონაც გამოიჩინა საქმე, გოჭების სალაფავის ასარევად გობით ქატო ჩამოიტანა.
_ დილა მშვიდობისა, კუსპარო!
_ კუდრაჭ, მშვიდობა ნუ მოგეშალოს!
_ ეს რამოდენა სარეცხი წამოგიდგამს, მორჩენილხარ კიდეც.
_ ვიჩქარე, სარეცხი მზეზე უნდა გაშრეს!
მიჰყვნენ-მოჰყვნენ გოგოები მასლაათს. ასარსარეს ენები, გაიტანეს და გამოიტანეს სოფლის გოგო-ბიჭები. რა ენას ჭავლი მოედებოდათ...
_ ახლა საქმეო! _ მიუბრუნდა სარეცხს კუსპარა.
_ გეთაყვა, ცოტა მადროვე, წყალი არ ამიმღვრიო, სალაფავს უნდა ავურიოო, _ სთხოვა კუდრაჭამ.
_ მანამ შენს გოჭებს ნურა უჭამიათ რა, მე სარეცხიდან ხელი ამოვიღოო, _ დაიწოპა3 კუსპარა.
_ ეგ ენა კი მოგწყდეს ძირში, _ დაიჭოტა კუდრაჭა.
_ ხმა ჩაიწყვიტე, თორემ იქნებ... ჭორიკრიკევ.
_ ჭორიკრიკეცა ხარ და არც არა იცი რა...
_ იქნება თქვა, ჭკუის კოლოფი ვარო.
_ რატომაც არ ვიტყვი?
_ გაჩე, გოგო, თორემ... _ კენჭს წამოავლო ხელი კუსპარამ და ტყაპ! _ ღელეში ჩაუძახა.
_ ციც! _ თითი დაუქნია კუდრაჭამ, _ ხმა ჩაიწყვიტე-მეთქი! _ და ღელეში შეტოპა.
_ თუ კარგია, შენ ჩაიწყვიტე, _ შემოტოპა კუსპარამაც.
_ ჩამომეცალე, თორემ ბუწუწებით დაგითრევ.
_ ვისა? _ წასწვდა კუდრაჭა კაწაწებში კუსპარას.
აქეთ ძიძგი!
იქით ძიძგი!
ღელემ ითაკილა, ეს ვინ ამიმღვრია გულიო, აამძლავრა ტალღები და მოჩხუბრებს ფეხქვეშ მიწა გამოაცალა.
_ ვაი!
_ ვუი! _ აწიოკდნენ გოგონები და ერთმანეთს ჩაებღაუჭნენ.
_ ნუ გეშინია, კუსპარო!
_ მაგრა დადექ, კუდრაჭო! _ ხელი ხელს მისცეს დობილებმა და გაწუწულები მწვანიანზე გამოვიდნენ.
ღელემ, არავინ გაიგოსო, უჩუმრად ჩაიხვია ტალღებში ამათი ჩხუბი, გაჰკრა და გაუტია.
დღეს კი სათამაშოდ ვერ მოიცალა კუსპარამ. ყველა კაბა დაირეცხა ღელეს წყალში. კუდრაჭამ თვალი მოჰკრა თუ არა ღელეს ნაპირზე მოფუსფუსე კუსპარას, თვითონაც გამოიჩინა საქმე, გოჭების სალაფავის ასარევად გობით ქატო ჩამოიტანა.
_ დილა მშვიდობისა, კუსპარო!
_ კუდრაჭ, მშვიდობა ნუ მოგეშალოს!
_ ეს რამოდენა სარეცხი წამოგიდგამს, მორჩენილხარ კიდეც.
_ ვიჩქარე, სარეცხი მზეზე უნდა გაშრეს!
მიჰყვნენ-მოჰყვნენ გოგოები მასლაათს. ასარსარეს ენები, გაიტანეს და გამოიტანეს სოფლის გოგო-ბიჭები. რა ენას ჭავლი მოედებოდათ...
_ ახლა საქმეო! _ მიუბრუნდა სარეცხს კუსპარა.
_ გეთაყვა, ცოტა მადროვე, წყალი არ ამიმღვრიო, სალაფავს უნდა ავურიოო, _ სთხოვა კუდრაჭამ.
_ მანამ შენს გოჭებს ნურა უჭამიათ რა, მე სარეცხიდან ხელი ამოვიღოო, _ დაიწოპა3 კუსპარა.
_ ეგ ენა კი მოგწყდეს ძირში, _ დაიჭოტა კუდრაჭა.
_ ხმა ჩაიწყვიტე, თორემ იქნებ... ჭორიკრიკევ.
_ ჭორიკრიკეცა ხარ და არც არა იცი რა...
_ იქნება თქვა, ჭკუის კოლოფი ვარო.
_ რატომაც არ ვიტყვი?
_ გაჩე, გოგო, თორემ... _ კენჭს წამოავლო ხელი კუსპარამ და ტყაპ! _ ღელეში ჩაუძახა.
_ ციც! _ თითი დაუქნია კუდრაჭამ, _ ხმა ჩაიწყვიტე-მეთქი! _ და ღელეში შეტოპა.
_ თუ კარგია, შენ ჩაიწყვიტე, _ შემოტოპა კუსპარამაც.
_ ჩამომეცალე, თორემ ბუწუწებით დაგითრევ.
_ ვისა? _ წასწვდა კუდრაჭა კაწაწებში კუსპარას.
აქეთ ძიძგი!
იქით ძიძგი!
ღელემ ითაკილა, ეს ვინ ამიმღვრია გულიო, აამძლავრა ტალღები და მოჩხუბრებს ფეხქვეშ მიწა გამოაცალა.
_ ვაი!
_ ვუი! _ აწიოკდნენ გოგონები და ერთმანეთს ჩაებღაუჭნენ.
_ ნუ გეშინია, კუსპარო!
_ მაგრა დადექ, კუდრაჭო! _ ხელი ხელს მისცეს დობილებმა და გაწუწულები მწვანიანზე გამოვიდნენ.
ღელემ, არავინ გაიგოსო, უჩუმრად ჩაიხვია ტალღებში ამათი ჩხუბი, გაჰკრა და გაუტია.