არჩიბალდ მეკეში წევს. სასთუმალთან ოლგა ზის. ქალი ხელს უსვამს ვაჟის შუბლს. უსახელო თითზე მოსჩანს ბეჭედი. ბეჭედზე - ხარისთვალისოდება ზურმუხტი. ზურმუხტზე ამოჭრილი რომაელ ქალის პროფილი.
ოლგა გრძნობს ვაჟის უჩვეულო გუნებას. გადიხსნის მკერდს - საცა ორი მაგარი შირაზის ვარდია. ძველად ასეთ ძუძუებზე ქანდაკი სასხვერპლო თასებს ასხავდა თიხისაგან. ვაჟი ცხელი ტუჩებით ეწაფება თასებს: მოიკლას წყურვილი?! მაგრამ ერევა უჩვეულო გუნება და ისევ ბალიშზე მიდებს თავს ოდნავ ამრეზილი.
ქალი გრძნობს ვაჟის უგუნებობას. ერთს კიდევ აკოცებს შუბლზე და მიდის. უმჯობესია დარჩეს მარტო: ამას ფიქრობს. ხოლო ისიც საფიქრალია: რომ ქალში „ქალურმა“ - (მარტო ქალურმა) - რაღაც უცხო ტკენა იგრძნო. ოლგა თვითონ ვერ ერკვევა.
ვაჟის ფიქრები ერთ ლითონად ისხმიან. ეს ლითონი არის „მამა“. არც დრო. არც სივრცე. არც რაიმე საგანი სხვა. არც თვითონ ოლგა. არც ვამეხ. არც ტაბა ტაბაჲ. არავინ და არაფერი არ იჭერს მის გზნებას. მთელი არსი გავსილია ერთადერთი ლითონით. ეს ლითონი არის „მამა“.
ვაჟი დგება. მიდის კუთხეში. ხსნის ჩემოდანს. ამოიღებს მიმალულ კოლოფს - წითურად დანისლულს. კოლოფზე მიკრულია სქელი პერგამენტი. ზედ აწერია ინგლისურად:
„გახსენი კოლოფი მაშინ: როცა -
ერთი ფიქრით იქნე ლითონივით ავსილი“.
ვაჟი აკვირდება. რამდენჯერ მისულა ამ კოლოფთან?! ლონდონში. პარიზში. ლოზანაში. ხმელთაშუა ზღვის პირას ურვორის ვილლაში. ჰამადანში. ვერსად გაუბედნია მისი გახსნა. ნუთუ ყაზვინს უნდა ერგუნოს ეს ამბავი?!
უნებლიეთ მაგიდისაკენ გაიხედავს. იქიდან მამის თაფლისფერი თვალები იცქირებიან. თვალები ეუბნებიან: გახსენ. უეცარი მოსხლეტით ხსნის კოლოფს. შიგ მოზრდილი პაკეტია. ზედ აწერია ქართულად:
„ირუბაქიძე“
ვაჟი კითხულობს გვარს და ხალიბის რკინა აგონდება. ხსნის პაკეტს. მრავალი ხელნაწერი პერგამენტზე. „ხელი“ მარავლნაირი. თუმც ერთი მაინც სჭარბობს: მტკიცე და მკვეთრი.
კითხულობს. ცოტა ესმის. სდგას გარინდული. არ იცის რა ქნას.
შემოდის სარგის პეტრიძე.
არჩიბალდ მეკეში სალამსაც არ აცლის - მიმართავს:
- ბატონო სარგის! საიდუმლო მინდა გაგიზიაროთ. მჯერა - არ გასტეხავთ.
- ვფიცავ: ნინოს ჯვარს - ხახულის ღვთიმშობელს - თამარის ხსენებას - სააკაძის გადატეხილ ხმალს...
- ფიცი არაა საჭირო. აი პერგამენტები. გამაცანით.
- მიბოძეთ...
მანიაკის თვალები აკიაფდებიან. ყვითელი ხელნაწერების დანახვაზე თვითონაც ყვითლდება. მოჰკრავსა თვალს ძველს ქართულს და „გარჩენილ ნერგის პათოსი“ კვლავ აღვივდება. კითხულობს ჯერ თავისთვის. შემდეგ გადასცემს. მაჭიკი სახე წინასწარმეტყველის ცეცხლით ინთება.
„575 წ. ქრისტეს დაბადებიდან. თვე ივლისი. გარდაიცვალა თავადი ირუბაქ ირუბაქიძე. თავის გვარი ქალდეიდან გამოჰყავდა. სიტყვა „ირუბაქ“ ქალდეური ძირისაა. უნდა ნიშნავდეს ხის კორძს: საკუთრივ ძელქვისას. თვითონ არავის უმხელდა. ხოლო ზოგიერთმა იცოდა: კორძი იგი ცეცხლია ხის. ხანდახან გახელდება დაძარღვული და აინთება. ხე იწვის და თვითონაც იფერფლება. სხვა ხეს ცეცხლი - კორძში ანთებული - არ ედება. თავადი იყო ახოვანი ტანად. ლამაზი თვალად. ცხვირი ჰქონდა ორბული. შუბლი - ღია და მაღალი. ბაგე თხელი და შვეტი: ქალწულური და თან სასტიკი. თვალები გველის სიშავის წყალში რომ იმალება. ცქერა - განზე. კაცს გვერდით უქცერდა: კაცის იქით იხედებოდა ორჭოლი მზერით. ჰქონდა ნათელი. იცოდა საიდუმლო სწავლანი. საკუთრივ - მოსე და პითაგორ. უყვარდა უფრო მოსე. იყო სულით ფიცხელი და გულით ჩვილი: როგორც მოსე. იცოდა ენები: ჰებრაული და ბერძნული. უყვარდა უფრო ჰებრაული. ბევრჯელ უთქვია: ღმერთებს მარტო ჰებრაულით თუ დაელაპარაკები. ღიმილს მის სახეზე წლობით ვერ ნახულობდენ. როცა გაიღიმებდა - ნათელს ჰგვრიდა: ბავშვს ემსგავსებოდა. ცრემლი მის თვალზე არავის უნახავს. მაგრამ ამბობენ: ხშირად ბავშვები ნახვრეტით შეიხედავდენ მის ოთახში. ნახულობდენ: იგი სტიროდა. ეს ხდებოდა დიდი გახარების ჟამს. სთხზავდა ლექსებს. სულ მოსეზე მღეროდა. ხშირად უთქვამს: არ არის ხილვა უნათლესი სინაჲსა. არ არის გახელება უფიცხელესი მცნებათა დაფის დამსხვრევისა. არ არის ხალხის დაურვება უძლიერესი ორმოცი წლის უდაბნოში ხეტიალისა. არ არის წყევა უსაშინელესი ისრაელისა. არ არის წინახილვა უუშურდულესი მესსიის აღთქმისა. ხშირად იგონებდა მოსეს გახელებას და წყევას: „ისრაელმა უღალატა თავის ღმერთს - და განიბნიოს იგი ოთხი ქარით ზეცისა“. მაგრამ თანვე დაუმატებდა: სიკვდილის წამს მოსეს მაინც გაულბა გული და თქვა: „შეხედეთ ისრაელს! ოდეს მოვა ჟამი - მარადი მოგივლენთ თქვენ წინამეტყველს ჩემსავით. პირში ჩაუდებს სიტყვას და იგი გეტყვით თქვენ ყოველს - რასაც მარადი დააბარებს მას“. ბოლოს მის სიკვდილსაც მოიგონებდა და იტყოდა: არ არის დაღველი უმძაფრესი აღთქმულ ქვეყნის არხილვისა თუ ვერხილვისა. არ არის კაცი უმარტოესი. არ არის სიკვდილი უსაშინლესი: მოსე თითქო გაჰქრა. ლექსებს თავადი ხმამაღლა წარმოსთქვამდა. ზოგმა ეხლად იცის ნაწყვეტები ზეპირად: დაწერილი არ დაუტოვებია. უყვარდა მეწამული ფაშატი მოყვანილი უდაბნოდან. როცა განრისხდებოდა ცხენით გავარდებოდა: ეშინოდა თავის სიფიცხის. კეთილი კაცი იყო. სძაგდა ტყუილი. იყო თვითონ მართალი. მკერდის შუაგულს ხალი ჰქონდა: მზის ნიშანი. გვარის დაღიაო - ამბობდა. უყვარდა ფერი: ყვითელი - ლურჯი - წითელი. უფრო ყვითელი. უყვარდა ვასაკა - ღმერთს რომ ადიდებს ნაწვიმარზე ყაყანით ხეზე აცოცილი. უყვარდა ხილვა: რქანაყარი გველი რომ იხდის პერანგს ცხელ რიყეზე. უყვარდა დიდი შუადღე. მაგრამ თანვე ეშინოდა მისი. მოკვდა გაჩერებულ მზეში: დიდი მუხის ძირას მიეძინა“..
* * *
არჩიბალდს სუნთქვა ეშვება.
სარგის თითქოს შეშლილია.
- მეორე..
გაისმის ვაჟის ხმა.
სარგის კითხულობს.
* * *
„წმ. გრიგოლ ხანძთელის დროს ცხოვრობდა ვინმე ირუბაქიძე. სახელად რადამე. კაცი ახოვანი. ფიცხი. გადამლახველი. ცოლი ჰყავდა ლამაზი. მტრები დაედევნენ ერთხელ. რადამე და მისი ცოლი ცხენებს მიაჭენებენ. ცოლი ორსული იყო. ვეღარ შესძლო ცხენი ჭენება. „მომკალ“. ეუბნება ვაჟს. „როგორ“ მიუგებს ქალს. „უკეთესია მოვკვდე ვიდრე მტრებს ხელში ჩაუვარდე“. - „მერე?!“ - „შენ გადარჩები“. ვაჟი ყოყმანობს. შორიდან მოისმის ცხენების თქარათქური. ვაჟი იძრობს ხანჯალს. ჩაჰკრავს. დაჭრილს მდინარეში გადაისვრის. ვაჟი გარბის. მტრები მისდევენ. ვაჟი გადარჩება. გაივლის ხანი. რადამეს მოახსენებენ: სასიკვდილო ჭრილობა არ ყოფილა: ცოლი გადაურჩენიათ მეთევზეთ. რადამე გახარებულია. გამართავს ლხინს შავი ზღვის პირას. ცოლი მოვა. დაინახავს თუ არა შორიდან - რადამე იკივლებს საშინლად (ხომ გაიმეტა მაინც ერთხელ!). ბედისწერას გრძნობს. მოახტება თეთრ ტაიჭს. გააჭენებს. ცხენით მომავალ ცოლს ბეჭედს გადაუგდებს. ცოლი დაიჭერს. ქმარი ტაიჭს ზღვაში შეაგდებს: ინთქება. ცოლი ჯერ გაოცებულია. შემდეგ - თვითონაც გადაჰყვება“...
* * *
- შეჩერდით ცოტა.
არჩიბალდ ღელვას ვერ იკავებს.
სარგის გაალმასებულია.
- ეხლა სხვა წაიკითხეთ.
სარგის კითხულობს.
* * *
„ჟამობის ხანს ეწვია ივერიას წმ. მამა იოვანნე: ბერი წმ. ათონიდან. ნახა სამშობლოში: შური-უნდობლობა-გაუტანლობა. ეტკინა გული. ამბობენ: წყევაც წაცდა. გაემგზავრა ისევ ათონს. იქ ამცნეს: ესპანიაში ქართველებიაო. წავიდა სანახავად. ეს ამბავი შეიტყო ვინმე ირუბაქიძე თავადმა. გაემართა თვითონაც იქითკენ. უნდოდა წმ. იოავანნეს ფეხები დაეკოცნა. გზაზე გაიგო: მამა იოვანნე შუაგზიდან უკან დაბრუნებულიყო. ირუბაქიძემ დააპირა ათონისაკენ წამოსვლა. მაგრამ უეცრად ესპანიის ნახვა მოესურვა. გაემგზავრა. შემდეგ - ათონს მიაშურა. საქართველოში აღარ დაბრუნებულა“...
* * *
არჩიბალდ მეკეში გაგუდულია.
სარგის პეტრიძეს ხმა ღალატობს.
თრთოლვით იღებს რვეულს.
კითხულობს დატეხილი ხმით.
* * *
„ვინმე თავადს ირუბაქიძეს მეწამული ფაშატი ჰყავდა - უდაბნოდან გამოგზავნილი საჩუქრად. თავადი ფიცხი იყო და ამაყი. თუმცა გულით ჩვილი და თვინიერი. ფაშატზე თავადის გარდა არავინ მჯდარა. მოხდა - რომ თვითონ ნათელმა სთხოვა ცხენი: დიდმა თამარმა. თავადს ფერი ეცვალა. ვერავინ გაიგო: გახარების იყო თუ წყენის. ცხენი გაუგზავნა. მეორე დღეს ფაშატი უკან მოგვარეს. გადასცეს თამარის მადლობა, თავადს ფერი ეცვალა. ვერავინ გაიგო: ლაღობის იყო და წყრომის. ფაშატი მომყვანთ უკან გაატანა. თამარს გაუკვირდა. თავადს შეუთვალა: როგორ მივიღო - როგორც საჩუქარი თუ როგორც უკადრობა. თავადმა გადასცა: როგორც დედოფლის გულმა გადასწყვიტოს“...
* * *
არჩიბალდ მეკეშს სიმძიმე ეხსნება.
სარგის პეტრიძეს ღიმილი ეპარება.
იღებს სხვა რვეულს.
კითხულობს.
* * *
„1250 წელი. ღვინობისთვე. მოხდა საკვირველი. საქართველო აიღეს მონღოლებმა. ყველა დაემორჩილა მათ. არ დაემორჩილა მხოლოდ ერთი კარდუ: ნაშიერი დიდის თავადის ირუბაქ ირუბაქიძის. კარდუ მეგობარი იყო სარგის ჯაყელის ციხისჯვარელის. მის სამთავროში ესვენა ჯვარი ვაზის. მონღოლები მიადგნენ სამთავროს. კარდუ გაუმკლავდა. მონღოლების მეთაური კარდუს მხარეს გადავიდა. ამბობენ მოსწონებოდა ლალლა - წმ. ნინოსადმი შეწირული ქალწული. მონღოლები უფრო გამხეცდენ. გახელდა მანგუ-ყაენ. დასჭრეს გადასული მეთაური. გიმმირ: კარდუს ვაჟი - დაიკარგა. მოღალატემ გასცა საიდუმლო ტასის-კარის. კარდუ განრისხდა. აიხიზნა მთელი სამთავრო. მიდიან სადღაც. მიადგენ უფსკრულს. კარდუ ჰკივის გახელებული. მის ცრემლს პატარა ბავშვი მოჰკრავს თვალს. გავარდება. მონახავს ვაზის ჯვარს. მოაქვს ლტოლვილებთან. გაოცდება. ხედავენ: ჯვარს ლერწები აუყრია და ლერწებს მტევნები აუსხამთ. გადახვეწილნი ატორტმანდებიან ზექვეყნიური აღტაცებით. ხედავენ თვალთა ზმანებას: გიმმირ წითელი ცხენით მოიჭრება. იკივლებენ და უფსკრრ“...
* * *
- არ გააგრძელოთ!
ჰკივის არჩიბალდ მეკეში.
სარგის - ცახცახით.
- მხოლოდ მინაწერი.
- წაიკითხეთ!
კითხულობს
„კარდუს მკერდის შუაგულზე ხალი ჰქონდა: ნიშანი მზის. ბავშვი დალლასი იყო - კარდუსგან. გიმმირ არ დაღუპულა. ლაშარს ეძახიან“...
* * *
დუმილი. სიცარიელე.
არჩიბალდ მეკეში მზედაკრულს ჰგავს.
სარგის პეტრიძე ცრემლიან თვალებს აცეცებს.
ხელები უკანკალებს.
გადის ნახევარი საათი უხმოთ. შემდეგ არჩიბალდ მობრუნდება და უსიტყვოდ უჩვენებს - აიღოს კიდევ რომელიმე სხვა პერგამენტი.
სარგის იღებს. კითხულობს.
* * *
„მეთოთხმეტე საუკუნეში ცხოვრობდა ვინმე თავადი ირუბაქიძე. კაცი ფიცხი და კეთილი. ჰგავდა სახით და ხასიათით ძველს ირუბაქიძეს. სწერდა ლექსებს. ერთი ლექსი გადარჩა დაღუპვას - „ირუბაქიძის ხასა“. უყვარდა მასაც მოსე და პითაგორ. მკერდის შუაგულზე მასაც ხალი ჰქონდა: მზის ნიშანი. ამბობდა: მისი გვარი მზის თესლისაა: მზესავით ცხელი - მზესავით ნათელი - მზესავით გახელებული - მზესავით მართალი. ოდეს სიკვდილის მოახლოება იგრძნო - გავიდა აივანზე. აივანი გადაჰყურებდა თვალუწვდენელ ველს. ველზე თაველაუყრელი სიმინდის ლუში ტბა ირხეოდა. დახრილი მზე მეწამულ მურებს ტბის ტბორებზე შვავად უშვებდა. ირუბაქიძემ იგრძნო სიკვდილი - და კედლიდან უეცრად ხმალი ჩამოვარდა. ხალიბის რკინა ორად გადატყდა. ირუბაქიძემ იგზნო უჩვეულო: თითქო მასში გვარის ხერხემალი გადაიმსხვრა. სიკვდილის წინ თვალუწვდენელ სივრცეს საშინელი სიტყვა გადაჰკივლა: სიტყვა „მამალი ცეცხლის“ ქალდეველთა. ამ დროს თავლაში წითელი ფაშატი აბორგდა. მოსწყდა ბაგას და გარეთ გავარდა. თავადი ხედავს: რომ ცხენი გახელებულა და ცნობს - დაიღუპება. ფაშატს თავადის ხასა დაედევნება: ჩერქეზი ქალი თმაწითელი. ცხენს ქამანდით დაიჭერს. მოახტება უბელოს და მდინარისკენ მიუშვებს გააფთრებულს. ყანა უფენს მას სილუშეს და მზე აყრის მას მეწამულს. ხოლო გაშლილი თმა ქალისა მოწყვეტილი ვარსკვლავის ღელეს გააყოლებს. ირუბაქიძე ტკბება თითქო - და ერთი კიდევ გადასძახებს: მოვა დრო და საუკუნეებში ჩემით იმღერებს ვინმე. ქალწული ცხენით ხრამზე გადაიჩეხება. ირუბაქიძე დაეცემა მოკვეთილი“...
- არ გააგრძელოთ!
* * *
ჰკივის არჩიბალდ მეკეში.
სარგის - ცახცახით:
- მხოლოდ მინაწერი.
- წაიკითხეთ.
კითხულობს: „ირუბაქიძეს ყავდა ორი ვაჟი: მაყა და ჩოლაყა“.
- გაიმეორეთ კიდევ...
- მაყა და ჩოლაყა...
- მაყა და ჩოლაყა...
- არ გახსოვთ რომ გითხარით: მაყაშვილი და ჩოლაყაშვილი აქედან წარმოიშვნენ..
- მაყაშვილი...
არჩიბალდის ხსოვნაში რაღაცამ იწივლა.
დუმილი. სიცალიერე.
არჩიბალდ მეკეში მზენაკრავს ჰგავს.
სარგის პეტრიძე ცხელებიან თვალებით ლანდებს იჭერს.
ხელებში - ცახცახი.
გადის უხმოდ ნახევარი საათი თუ მეტი.
არჩიბალდ ეკითხება.
- ნეტავ ლექსი აქ არის?!
- აქ უნდა იყოს.
სარგის ეძებს. ნახულობს.
- წაიკითხეთ.
კითხულობს.
* * *
„ტანს გეტმასნება სველი ალერდი.
ჭვირვალი კაბა გიმხელს თეძოებს.
და აზიდული მაღალი მკერდით
მიეფინები მწვანე ეზოებს.
დაქნილი ფრჩხილით ტაროებს კორტნი
და ტაროც ხვდება ძუძუს რძიანი.
გაკოცებს ხავო სიმინდის ყლორტის -
და ატევრილი სხეულმზიანი
როგორც ავაზა
შენ ტანმხურვალი
დაეძებ კუროს -
რომ დაგიურვოს...
გხედავ და ვიცი: შენი კუნთები
დათესლილია ჩემი სურვილით.
წამოვიწევი.. შენ გაბრუნდები
გადალეწილი მხეცის წყურვილით -
და გავარდები...
დაგედევნები...
თეთრი მუხლები თითქო ჰკივიან:
შენი ვარ შენი მოდი გევნები,
მეც დაგეწევი და ცხელწვივიანს
აგიყვან ხელში
და გადაგისვრი დიდ საწნახელში -
რომ შენი ტანით დავსრისო მაგრად
მწიფე მტევნები...
მაგრამ თვალები -
თვალები - თვალები: -
უნდობი ტალღა და ხვლიკი ლუში.
ათასი ქალი ყველა მრუში.
აშარა თუ ხარ კახპა და ურცხვი.
გწყურია ვაჟი უცხო და უცხო.
არა ხარ ჩემი. არ ხარ არვისა.
თუმც არაოდეს არა ხარ უარზე.
იცოდე: მოვგრეხ ნებას ყუაზე.
ერთბაშად შეგსვამ ღვინოს ქარვისა.
და შენი თმების წითური მორგვით
მიგაკრავ მაგრად
ცხენის ძუაზე...
მაგრამ თვალები -
თვალები - თვალები:
ეხლა მადონნა - წმინდა - ხასხასა.
რა გიყო მე შენ უძღებო ხასავ?!
ნელი და ტკბილი
ქვემეფინები -
რომ გადავიქცეთ ჩვენ კიდევ წყვილი.
ელამურ ღიმილს მომახვევ რიდეთ.
მეც დავრბილდები რისხვარის მოშლით.
აგამზეურებ როგორც შუბის ტარს
ირუბაქიძის
და ერთხელ კიდევ
გასუდრულ მტევანს
გაგშოლტავ ლოშნით“...
* * *
არჩიბალდ მეკეშს სუნთქვა უადვილდება.
სარგის პეტრიძეს სიხალისეც ეწვევა.
- იქითა რვეული რაღაა?!
- ეს ახალია...
არჩიბალდ თვალს მოჰკრავს მამის „ხელს“.
- წაიკითხეთ...
სარგის კითხულობს.
არჩიბალდ შიშია მარტო.
* * *
„მე - თამაზ მაყაშვილი. გადმოხვეწილი საქართველოდან. ვწერ ბოლოსიტყვას. მეც ხომ ირუბაქიძე ვარ. ჩვენი გვარი ბოლო საუკუნეებში კახეთს დაბინავდა - იყალთოში. მოედვა სენი: ბნედა და შეშლილობა. მამა ჩემი იმერეთში გადასახლდა: საირმეს ახლო. იქაც გაჰყვა უბედურება. მოკვდა მამა ავი სენით. დედა ჩემი გადაჰყვა ძეობას. მომიკვდა ოთხი ძმა და სამი დაჰ. მათში: ერთი ძმა მტერს შეაკვდა და მეორე ცხენით ხრამში გადაიჩეხა. დებში: ერთი ქმარმა მოჰკლა და მეორე ავმა ზნემ გააქრო. დავკარგე სამი ვაჟი და ორი ქალი. ცოლიც ძეობას გადაჰყვა. დავრჩი მარტო. დამრჩა ოთხი წლის ვაჟი. მომადგა გადაშენება. გავყიდე მამული: გარდა ეზოსი სახლით და საჯვარეთი. მოვაშურე ევროპას: საცა ყმაწვილობაში ვსწავლობდი. მყავდა სიყრმის მეგობარი ლორდ კ-რტ. ევროპაში ვაჟიც თან წამოვიყვანე. სახელი „არჩილ“ არჩიბალდად შევუცვალე. გვარად მეძახდენ - „მაყაში“. „მეკეშად“ გადავაკეთე. სევდა აქაც მკლავდა: რაღაც აუხსნელი. მომენატრა საქართველო. მოვისურვე დაბრუნება. ვეღარ გავბედე. შემდეგ: ვაჟი მეგობარს ჩავაბარე. ის უპატრონებს. დავუტოვე 30.000 სტერლინგი. მე კი მივალ ბასკეთის მხარეში. თუ მოვრჩი - შვილს ვნახავ. მკლავს სევდა საქართველოსი. გული იხსენებს ლამაზ ნ---ს...“
* * *
გაქვავება ცრემლებით.
- ეს რაღაა?!
სარგის იღებს პატარა ბოხჩას.
გახსნის. შიგ: მიწის ნატეხი.
გაკვირვება.
- საქართველოდან გადახვეწილებს თან მიჰქონდათ მისი მიწა.
სარგის გარბის არეული.
არჩიბალდის ქვითინს რა დაანელებს.
გრიგოლ რობაქიზე - გველის პერანგი ( გაგრძელება)
გრიგოლ რობაქიძე - გველის პერანგი (ირუბაქიძე)
⏱️ 1 წთ.
👁️ 0
100%