" მადროვეო დრო გაიძახდა პროზაიკოსი, შევქმნით ერთად ბევრს, ნაქებ ერთად ყრილს. გამიშვიო დღეს უფლად თავის _ თავის უფლად, შეგიქმნიო ხვალ თვალის წარმტაცს, ისეთს თვალს რომ არ გავს მაგრამ მაინც,მაინც თვალის წარმტაცს. მიშვი მუზა დღეს დავბრუნდები ბუდეს ხვალ, მზის სხივი რომ ასე მწვავს, მომავლის რომ ასე მწამს, გულმხურვალედ მარადჟამ. რა კარგი ხარ როცა არ რთავ ნებას_მოგაყენოს საკუთარი ვნება. ხომალდი რომ ჩამოდგება მუზის_ჩემს წინ_მოლივლივე, მერე გეტყვი, გეტყვი ბევრს, ისეთს შევქმნი თვალს რომ არ გავს მაგრამ მაინც,მაინც თვალის წარმტაცს."
ქეთი ბერიაშვილი
×