ბინოკლი
(binokli)
(binokli)
როდესაც ქალაქში მაღალი კაცი გამოჩნდა, რომლის სავარაუდო გამოჩენაზეც, მანამდე მთელი ქალაქი ლაპარაკობდა, ოტენკო ცოლს შეურიგდა, მიყრუებულ გარეუბანში ოთახი იქირავა და სახლიდან მხოლოდ საჭმლის საყიდლად გადიოდა. ოთახს, რომელიც იქირავა ოტენკომ, ჰქონდა ერთი ფანჯარა, ერთი კარი, ტუალეტი, აბაზანა და სამზარეულო. კედლებზე გაკრული იყო ზოლებიანი შპალერი, რომელიც ალაგ-ალაგ ახეული იყო კედლიდან და ალაგ-ალაგ ფერადი ფანქრითაც ეხატა რაღაცეები. ოტენკო იყო ისეთი კაცი, რომელსაც არ უყვარდა ნახატები და არ უყვარდა არც დახეული შპალერი. ოტენკო იყო უფულო ობივატელი, რომელსაც სურდა, რომ ჰქონოდა საშუალოსტატისტიკური სამსახური, ჰყოლოდა მანქანა ძრავის მცირე მოცულობით და ცოლი, ზომიერად დიდი და თეთრი მკერდით, ასევე ზომიერი სიგანის თეძოებით და თმით, რომლის ფერსაც ოტენკო ყურადღებას არ აქცევდა.
ოტენკოს ერქვა ალექსანდრე, იგივე საშა, იგივე ლექსო და იგივე ალეკო.
როცა ეს ამბავი მოხდა, ოტენკო რამდენიმე დღის გადასული იყო თავის ახალ ბინაში.
დილა იყო, მზე ფანჯრის დაბრეცილ მინებს ანათებდა და ოტენკოს ძილს არ აცლიდა. ოტენკოს სახლში ფარდები არ ჰქონდა.
კარებზე მანამდე გაისმა კაკუნი, ვიდრე ოტენკოს მაღვიძარა დარეკავდა, რომელიც 8:45 – ზე იყო მომართული. იგივე ლექსო და იგივე ალეკო, ამ შემთხვევაში კი საშა, საწოლიდან წამოდგა, გადახედა საწოლის იმ ნახევარს, რომელზე აბსოლუტური მონოპოლია ჰქონდა მის ცოლს და რომელზეც იდო წერილი:
“წავედი”
საშამ ზუსტად იცოდა, რაც უნდა ექნა ასეთ სიტუაციაში, მაგრამ კაკუნი არ ანებებდა. ოტენკომ ზოლიანი შარვალი ამოიცვა და კარისკენ გაემართა.
დეიდა ელზა, რომელმაც ოტენკოს საწოლზე წერილი დატოვა, მაღაზიაში იდგა და ელოდებოდა, როდის გადაიხდიდა მის წინ მდგომი მსუქანი ქალი ორი შეკვრა კარაქისა და “შიშველი მახას” რეპროდუქციის საფასურს, რათა თვითონაც გადაეხადა პურის, ერთჯერადი და უსაფრთხო სამართებლისა და ჭურჭლის სარეცხი საშუალების საფასური.
მაღაზიაში მოლარედ მუშაობდა ანა, დაცვაში კი ქერათმიანი ყმაწვილი, დიდი ყბით, ჩავარდნილი თვალებით, კეხიანი ცხვირით და გასაკრეჭი ქერა თმებით.
დაცვის თანამშრომელი მიზანმიმართულად უყურებდა დეიდა ელზას. მისი მზერა შეიძლებოდა შეგვედარებინა მთავარსარდლის მზერისთვის, რომელიც დგას ბორცვზე და მოწინააღმდეგის პოზიციებს გაჰყურებს და ფიქრობს იმ სუსტ წერტილებზე, რომლებზე შეტევაც მას გამარჯვებას მოუტანს. ხოლო დეიდა ელზა, თავის მხრივ, შეიძლებოდა იმ მოწინააღმდეგისთვის შეგვედარებინა, როგორებიც, როგორც წესი, არ არსებობენ, რადგან დეიდა ელზას თვალებში დამარცხების სურვილი კრთოდა.
მაღაზიის შუშის კარზე შიშველი მახა გამოჩნდა, რაც იმის მაუწყებელი იყო, რომ დეიდა ელზას უნდა გადაეხადა ფული და წასულიყო სახლში.
***
ყოველ სამშაბათ დღეს, მთელი წლის განმავლობაში, უცნაური წერილები მომდიოდა. თუ სწორად მახსოვს, ეს ის წელი იყო, როდესაც საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ მეთევზეობაზე ხელი ამეღო და ჩემი კატარღაც რომელიმე ადგილობრივისთვის მიმეყიდა. მე ბინა მქონდა ნაქირავები, ერთ-ერთ მიყრუებულ გარეუბანში. ბინის ფანჯრებიდან ჩანდა ჰორიზონტის ხაზი და ზედ ერთი კარკასი, რომელიც იყო მიტოვებული მშენებლობის კარკასი და რომლის მარჯვნივაც იდგა სამსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი. ქალაქი, რომლის გარეუბანშიც ვქირაობდი ბინას, იყო უკიდურესი ჩრდილოეთისკენ და გაშენებული იყო დიდი ავტომაგისტრალის ორივე მხარეს. დაახლოებით ისე, როგორც მდინარის პირას ჩნდებიან ხოლმე ქალაქები.
ავტომაგისტრალზე მოძრაობდნენ დიდი სატვირთო მანქანები და სამხრეთში ირმის რქები, ბეწვეული და სხვა რამეები მიქონდათ. მე სულ მიკვირდა, საიდან იცოდა წერილის გამომგზავნმა, თუ რა მისამართზე ვცხოვრობდი, ან რატომ მოდიოდა წერილები ჩემს სახელზე, როდესაც მე სულ სხვაგან, სხვა ქალაქში ვიყავი რეგისტრირებული. წერილები კი თავის მხრივ, საინტერესო შინაარსისა იყო.
წერილი # 56
“დღეს ძალიან უცნაური ბლოკნოტი ვიპოვნე. უფრო სწორად, ეს არის პატარა წიგნაკი, ან დიდი ბლოკნოტი. ჩემს სამსახურში დარჩა ვიღაც კაცს, რომელიც ძალიან მაღალი იყო. იცი რეები წერია ამ ბლოკნოტში? აქ მე ვიპოვნე ჩანაწერები ლოხ ნესის ტბის შესახებ, აგრეთვე სხვადასხვა ასტროლოგიური და ასტრონომიული სახის ტექსტები და ჩანაწერები. მე ეს ყველაფერი ჩემს ძველ მეგობარს ვაჩვენე და მან მითხრა, რომ აქ არის მხოლოდ ენციკლოპედიური ცნობები, რომელთა წაკითხვაც, ბროკჰაუზისა და ეფრონის, ასევე უფრო ახალ ენციკლოპედიებშიც შეიძლება.
ამ ბლოკნოტში დევს კიდევ სხვადასხვა ფოტოები და კონვერტები. ასევე 1980 წლის ჯიბის კალენდარი, რომელსაც უკანა მხარეს ახატია დიდი ლათინური “P” რაც, ჩემი ფიქრით, ავტოსაგზაო ნიშანი უნდა იყოს. ასევე დევს ფოტონეგატივები, რომლებიც დაჭრილია სამ-სამ კადრად და მათზე სხვადასხვა ჯგუფური ფოტოებია გამოსახული. ამ უცნაური ბლოკნოტში კიდევ ვიპოვნე ეკლესიების ფოტოები, ასევე ფრესკების და სხვადასხვა ორნამენტების. კონვერტებში კი დევს წერილები, რომლებშიც, რომელიღაც ორგანიზაციის თანამშრომლები ამავე ორგანიზაციის ხელმძღვანელს ლანძღავენ და უკადრისად ამკობენ გინებით. რამდენიმე მათგანი ლექსადაც კი წერია. სიმართლე რომ გითხრა, როცა ამ ბლოკნოტს ვათვალიერებ, უსიამოვნო გრძნობა მეუფლება. სულ მინდა, რომ პატრონს დავუბრუნო, მაგრამ ვერ ვპოულობ. არც ერთ გვერდზე არ წერია ამ მაღალი კაცის კოორდინატები. არც ტელეფონი, არც მისამართი, არც სახელი, ან გვარი. ვიფიქრე, ხომ არ გამეკეთებინა განცხადება, სადაც დავწერდი, რომ მე მაქვს მეტად უცნაური ბლოკნოტი და მსურს, რომ დავუბრუნო პატრონს?
ახლა ჩვენთან დილის ცხრა საათი სრულდება. ვამთავრებ წერილის წერას და მივდივარ სამსახურში, გზად ფოსტაშიც შევივლი და ამ წერილს გამოვაგზავნი. გუშინ რადიოში გადმოსცემდნენ, რომ ახალი საფოსტო მარკები დაუბეჭდავთ, რომლებზეც რომელიღაც მხატვრის მიერ დახატული სურათებია გამოსახული, სურათებზე კი - სხვადასხვა ვაჭრები, ცხოველები, მეთევზეები და ქალები.
შემდეგ წერილს მე მოგწერ დღეისსწორს, რაც არის მომდევნო სამშაბათი. “
ეს წერილი იმ უცნაური წლის ბოლო სამშაბათს მივიღე. ოთხშაბათს კი უკვე ახალ მისამართზე ვაპირებდი გადასვლას. მომდევნო სამაშაბათის წერილი კი, ცხადია, არ წამიკითხავს.
***
დეიდა ელზა სადარბაზოს კიბეებს მიუყვებოდა და საფეხურების თვლით ერთობოდა. დეიდა ელზამ ზეპირად იცოდა, რომ პირველი სართულის პირველ კიბეზე იყო ცხრა საფეხური, მეორეზე – 10, მეორე სართულის ორივე კიბეზეც ათ-ათი საფეხური იყო და მესამე სართულის პირველი კიბის ბოლო საფეხურიდან კი არმატურის კარკასი მოჩანდა. ყოველთვის, როცა ელზა ამ საფეხურს შეხედავდა, ახსენდებოდა ამბავი, თუ როგორ ესროლა მისმა მეუღლემ ნიკოლოზისდროინდელი ნახშირის უთო ინკასატორს, რომელიც ყოველ მოსვლაზე დენის მრიცხველის გამოცვლას სთხოვდა ოტენკოს. ამ საფეხურის შემდეგ უკვე იყო სახლის კარი, რომელიც ელზას გაღებული დახვდა.
სახლის ერთადერთ ოთახში იჯდა ოტენკო, ზოლიანი შარვლით და ჩუსტებით. ოტენკო წელს ზევით შიშველი იყო და ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს. ოტენკოს წინ ეჯდა მაღალი კაცი, რომელსაც ეცვა ნაცრისფერი ქურთუკი და თავზე ეხურა კეპი, წარწერით “montana. usa”
- ცუდადაა ჩვენი საქმე, საშა. ძალიან ცუდადაა ჩვენი საქმე – ჩუმად თქვა ელზამ და სამზარეულოს კარს მოეფარა.
სამზარეულოს კარს მიღმა ისმოდა ცელოფნების შრიალი, რაც ნიშნავდა იმას, რომ დეიდა ელზა მაღაზიაში შეძენილ ნივთებს პარკიდან იღებდა და მაგიდაზე აწყობდა.
დეიდა ელზას მოესმა გასროლის ხმა და ოთახში გავიდა.
ოთახი თავის მხრივ, ისეთი ფილმის გადასაღებ მოედნად გცეულიყო, როგორისთვისაც დიდი სიამოვნებით დაწერდა საუნდტრეკს დასტი სპრინგფილდი ან სულაც მარია დე მედეიროსი. ერთადერთი ფანჯარა იყო ღია, მის ჩარჩოზე კი ხელი იყო მოჭიდებული, ხოლო ხელის პატრონი კი არ ჩანდა. იატაკზე, მსგავსად ივანე მრისხანის მოკლული შვილისა, გაშხლართული იყო წელს ზევით შიშველი ოტენკო და საფეთქელიდან სისხლი სდიოდა. დეიდა ელზას რეაქცია იყო სრულიად ბუნებრივი. მის კივილს თან დაერთო ერთგვარი დგაფუნის ხმა, რაც ძალიან გავდა მესამე სართულიდან ჩამხტარი ადამიანის დაცემის ხმას.
***
ძლივს მოვახერხე ჩემი ერთოთახიანი ბინის გაყიდვა. ვიქირავე ჩემივე მეზობლის სატვირთო მანაქანა და ჩემი მწირი ავეჯით დავტვირთე. მეზობელ ქალაქში უნდა გადავსულიყავი. მეზობელმა, ანუ სატვირთო მანქანის მძღოლმე მითხრა, რომ გზის გადაღმა, (ეს გზა ერთგვარი მდინარესავით იყო ამ ქალაქში, ხოლო მიწისქვეშა გადასასვლელები კი ხიდების ფუნქციას ასრულებდნენ) ერთ-ერთ სამსართულიან სახლში, რომლის მარჯვენა მხარესაც მიტოვებული, მშენებარე სახლის კარკასი იდგა, მომხდარა უცნაური ამბავი – მოუკლავთ ვინმე ოტენკო, რომელიც, როგორც მეზობლები ყვებოდნენ, სულ რამდენიმე კვირის გადმოსული ყოფილა ამ ბინაში. მკვლელი კი ფანჯრიდან გადამხტარა და კოჭლობით გაქცეულა, “დაუდგენელი მიმართულებით”.
დღემდე ვერ ვხვდები, რატომ ჩანდა გზის ორივე მხრიდან ეს ორივე კარკასი და სახლი ერთნაირად – სახლი მარჯვნივ, კარკასი კი მარცხნივ.
ოტენკოს ერქვა ალექსანდრე, იგივე საშა, იგივე ლექსო და იგივე ალეკო.
როცა ეს ამბავი მოხდა, ოტენკო რამდენიმე დღის გადასული იყო თავის ახალ ბინაში.
დილა იყო, მზე ფანჯრის დაბრეცილ მინებს ანათებდა და ოტენკოს ძილს არ აცლიდა. ოტენკოს სახლში ფარდები არ ჰქონდა.
კარებზე მანამდე გაისმა კაკუნი, ვიდრე ოტენკოს მაღვიძარა დარეკავდა, რომელიც 8:45 – ზე იყო მომართული. იგივე ლექსო და იგივე ალეკო, ამ შემთხვევაში კი საშა, საწოლიდან წამოდგა, გადახედა საწოლის იმ ნახევარს, რომელზე აბსოლუტური მონოპოლია ჰქონდა მის ცოლს და რომელზეც იდო წერილი:
“წავედი”
საშამ ზუსტად იცოდა, რაც უნდა ექნა ასეთ სიტუაციაში, მაგრამ კაკუნი არ ანებებდა. ოტენკომ ზოლიანი შარვალი ამოიცვა და კარისკენ გაემართა.
დეიდა ელზა, რომელმაც ოტენკოს საწოლზე წერილი დატოვა, მაღაზიაში იდგა და ელოდებოდა, როდის გადაიხდიდა მის წინ მდგომი მსუქანი ქალი ორი შეკვრა კარაქისა და “შიშველი მახას” რეპროდუქციის საფასურს, რათა თვითონაც გადაეხადა პურის, ერთჯერადი და უსაფრთხო სამართებლისა და ჭურჭლის სარეცხი საშუალების საფასური.
მაღაზიაში მოლარედ მუშაობდა ანა, დაცვაში კი ქერათმიანი ყმაწვილი, დიდი ყბით, ჩავარდნილი თვალებით, კეხიანი ცხვირით და გასაკრეჭი ქერა თმებით.
დაცვის თანამშრომელი მიზანმიმართულად უყურებდა დეიდა ელზას. მისი მზერა შეიძლებოდა შეგვედარებინა მთავარსარდლის მზერისთვის, რომელიც დგას ბორცვზე და მოწინააღმდეგის პოზიციებს გაჰყურებს და ფიქრობს იმ სუსტ წერტილებზე, რომლებზე შეტევაც მას გამარჯვებას მოუტანს. ხოლო დეიდა ელზა, თავის მხრივ, შეიძლებოდა იმ მოწინააღმდეგისთვის შეგვედარებინა, როგორებიც, როგორც წესი, არ არსებობენ, რადგან დეიდა ელზას თვალებში დამარცხების სურვილი კრთოდა.
მაღაზიის შუშის კარზე შიშველი მახა გამოჩნდა, რაც იმის მაუწყებელი იყო, რომ დეიდა ელზას უნდა გადაეხადა ფული და წასულიყო სახლში.
***
ყოველ სამშაბათ დღეს, მთელი წლის განმავლობაში, უცნაური წერილები მომდიოდა. თუ სწორად მახსოვს, ეს ის წელი იყო, როდესაც საბოლოოდ გადავწყვიტე, რომ მეთევზეობაზე ხელი ამეღო და ჩემი კატარღაც რომელიმე ადგილობრივისთვის მიმეყიდა. მე ბინა მქონდა ნაქირავები, ერთ-ერთ მიყრუებულ გარეუბანში. ბინის ფანჯრებიდან ჩანდა ჰორიზონტის ხაზი და ზედ ერთი კარკასი, რომელიც იყო მიტოვებული მშენებლობის კარკასი და რომლის მარჯვნივაც იდგა სამსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი. ქალაქი, რომლის გარეუბანშიც ვქირაობდი ბინას, იყო უკიდურესი ჩრდილოეთისკენ და გაშენებული იყო დიდი ავტომაგისტრალის ორივე მხარეს. დაახლოებით ისე, როგორც მდინარის პირას ჩნდებიან ხოლმე ქალაქები.
ავტომაგისტრალზე მოძრაობდნენ დიდი სატვირთო მანქანები და სამხრეთში ირმის რქები, ბეწვეული და სხვა რამეები მიქონდათ. მე სულ მიკვირდა, საიდან იცოდა წერილის გამომგზავნმა, თუ რა მისამართზე ვცხოვრობდი, ან რატომ მოდიოდა წერილები ჩემს სახელზე, როდესაც მე სულ სხვაგან, სხვა ქალაქში ვიყავი რეგისტრირებული. წერილები კი თავის მხრივ, საინტერესო შინაარსისა იყო.
წერილი # 56
“დღეს ძალიან უცნაური ბლოკნოტი ვიპოვნე. უფრო სწორად, ეს არის პატარა წიგნაკი, ან დიდი ბლოკნოტი. ჩემს სამსახურში დარჩა ვიღაც კაცს, რომელიც ძალიან მაღალი იყო. იცი რეები წერია ამ ბლოკნოტში? აქ მე ვიპოვნე ჩანაწერები ლოხ ნესის ტბის შესახებ, აგრეთვე სხვადასხვა ასტროლოგიური და ასტრონომიული სახის ტექსტები და ჩანაწერები. მე ეს ყველაფერი ჩემს ძველ მეგობარს ვაჩვენე და მან მითხრა, რომ აქ არის მხოლოდ ენციკლოპედიური ცნობები, რომელთა წაკითხვაც, ბროკჰაუზისა და ეფრონის, ასევე უფრო ახალ ენციკლოპედიებშიც შეიძლება.
ამ ბლოკნოტში დევს კიდევ სხვადასხვა ფოტოები და კონვერტები. ასევე 1980 წლის ჯიბის კალენდარი, რომელსაც უკანა მხარეს ახატია დიდი ლათინური “P” რაც, ჩემი ფიქრით, ავტოსაგზაო ნიშანი უნდა იყოს. ასევე დევს ფოტონეგატივები, რომლებიც დაჭრილია სამ-სამ კადრად და მათზე სხვადასხვა ჯგუფური ფოტოებია გამოსახული. ამ უცნაური ბლოკნოტში კიდევ ვიპოვნე ეკლესიების ფოტოები, ასევე ფრესკების და სხვადასხვა ორნამენტების. კონვერტებში კი დევს წერილები, რომლებშიც, რომელიღაც ორგანიზაციის თანამშრომლები ამავე ორგანიზაციის ხელმძღვანელს ლანძღავენ და უკადრისად ამკობენ გინებით. რამდენიმე მათგანი ლექსადაც კი წერია. სიმართლე რომ გითხრა, როცა ამ ბლოკნოტს ვათვალიერებ, უსიამოვნო გრძნობა მეუფლება. სულ მინდა, რომ პატრონს დავუბრუნო, მაგრამ ვერ ვპოულობ. არც ერთ გვერდზე არ წერია ამ მაღალი კაცის კოორდინატები. არც ტელეფონი, არც მისამართი, არც სახელი, ან გვარი. ვიფიქრე, ხომ არ გამეკეთებინა განცხადება, სადაც დავწერდი, რომ მე მაქვს მეტად უცნაური ბლოკნოტი და მსურს, რომ დავუბრუნო პატრონს?
ახლა ჩვენთან დილის ცხრა საათი სრულდება. ვამთავრებ წერილის წერას და მივდივარ სამსახურში, გზად ფოსტაშიც შევივლი და ამ წერილს გამოვაგზავნი. გუშინ რადიოში გადმოსცემდნენ, რომ ახალი საფოსტო მარკები დაუბეჭდავთ, რომლებზეც რომელიღაც მხატვრის მიერ დახატული სურათებია გამოსახული, სურათებზე კი - სხვადასხვა ვაჭრები, ცხოველები, მეთევზეები და ქალები.
შემდეგ წერილს მე მოგწერ დღეისსწორს, რაც არის მომდევნო სამშაბათი. “
ეს წერილი იმ უცნაური წლის ბოლო სამშაბათს მივიღე. ოთხშაბათს კი უკვე ახალ მისამართზე ვაპირებდი გადასვლას. მომდევნო სამაშაბათის წერილი კი, ცხადია, არ წამიკითხავს.
***
დეიდა ელზა სადარბაზოს კიბეებს მიუყვებოდა და საფეხურების თვლით ერთობოდა. დეიდა ელზამ ზეპირად იცოდა, რომ პირველი სართულის პირველ კიბეზე იყო ცხრა საფეხური, მეორეზე – 10, მეორე სართულის ორივე კიბეზეც ათ-ათი საფეხური იყო და მესამე სართულის პირველი კიბის ბოლო საფეხურიდან კი არმატურის კარკასი მოჩანდა. ყოველთვის, როცა ელზა ამ საფეხურს შეხედავდა, ახსენდებოდა ამბავი, თუ როგორ ესროლა მისმა მეუღლემ ნიკოლოზისდროინდელი ნახშირის უთო ინკასატორს, რომელიც ყოველ მოსვლაზე დენის მრიცხველის გამოცვლას სთხოვდა ოტენკოს. ამ საფეხურის შემდეგ უკვე იყო სახლის კარი, რომელიც ელზას გაღებული დახვდა.
სახლის ერთადერთ ოთახში იჯდა ოტენკო, ზოლიანი შარვლით და ჩუსტებით. ოტენკო წელს ზევით შიშველი იყო და ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს. ოტენკოს წინ ეჯდა მაღალი კაცი, რომელსაც ეცვა ნაცრისფერი ქურთუკი და თავზე ეხურა კეპი, წარწერით “montana. usa”
- ცუდადაა ჩვენი საქმე, საშა. ძალიან ცუდადაა ჩვენი საქმე – ჩუმად თქვა ელზამ და სამზარეულოს კარს მოეფარა.
სამზარეულოს კარს მიღმა ისმოდა ცელოფნების შრიალი, რაც ნიშნავდა იმას, რომ დეიდა ელზა მაღაზიაში შეძენილ ნივთებს პარკიდან იღებდა და მაგიდაზე აწყობდა.
დეიდა ელზას მოესმა გასროლის ხმა და ოთახში გავიდა.
ოთახი თავის მხრივ, ისეთი ფილმის გადასაღებ მოედნად გცეულიყო, როგორისთვისაც დიდი სიამოვნებით დაწერდა საუნდტრეკს დასტი სპრინგფილდი ან სულაც მარია დე მედეიროსი. ერთადერთი ფანჯარა იყო ღია, მის ჩარჩოზე კი ხელი იყო მოჭიდებული, ხოლო ხელის პატრონი კი არ ჩანდა. იატაკზე, მსგავსად ივანე მრისხანის მოკლული შვილისა, გაშხლართული იყო წელს ზევით შიშველი ოტენკო და საფეთქელიდან სისხლი სდიოდა. დეიდა ელზას რეაქცია იყო სრულიად ბუნებრივი. მის კივილს თან დაერთო ერთგვარი დგაფუნის ხმა, რაც ძალიან გავდა მესამე სართულიდან ჩამხტარი ადამიანის დაცემის ხმას.
***
ძლივს მოვახერხე ჩემი ერთოთახიანი ბინის გაყიდვა. ვიქირავე ჩემივე მეზობლის სატვირთო მანაქანა და ჩემი მწირი ავეჯით დავტვირთე. მეზობელ ქალაქში უნდა გადავსულიყავი. მეზობელმა, ანუ სატვირთო მანქანის მძღოლმე მითხრა, რომ გზის გადაღმა, (ეს გზა ერთგვარი მდინარესავით იყო ამ ქალაქში, ხოლო მიწისქვეშა გადასასვლელები კი ხიდების ფუნქციას ასრულებდნენ) ერთ-ერთ სამსართულიან სახლში, რომლის მარჯვენა მხარესაც მიტოვებული, მშენებარე სახლის კარკასი იდგა, მომხდარა უცნაური ამბავი – მოუკლავთ ვინმე ოტენკო, რომელიც, როგორც მეზობლები ყვებოდნენ, სულ რამდენიმე კვირის გადმოსული ყოფილა ამ ბინაში. მკვლელი კი ფანჯრიდან გადამხტარა და კოჭლობით გაქცეულა, “დაუდგენელი მიმართულებით”.
დღემდე ვერ ვხვდები, რატომ ჩანდა გზის ორივე მხრიდან ეს ორივე კარკასი და სახლი ერთნაირად – სახლი მარჯვნივ, კარკასი კი მარცხნივ.