ნეტავ რა დააშავა?
(netav ra daashava)
(netav ra daashava)
ბიჭუნა ქუჩაში ვიპოვე გადაგდებული, ვიშვილე და ჩემ მეგობრად იქცა. ჩემ უცნაურ მომთაბარულ ცხოვრებას კარგად მოერგო. ქართულს ამტვრევდა და ჩემთვის უცნობ სემიტურ სიტყვებს ურევდა ალაგ-ალაგ, მაგრამ ეს ურთიერთობაში ხელს არ გვიშლიდა, პირიქით, მეც გადავიღე მისგან და საუბარს შევუსადაგე. კადოშ, წავედით? წავედით! - მეტყოდა თვალებგაბრწყინვებული. გავიდოდით დიდუბეში მეტროთი, დავსხდებოდით ჩარგლის ავტობუსზე და ჰაიდა კანატიისკენ! ორი სახლაკი მქონდა მოსავლელი, ზენა და ქვენა სოფელში. ზენაში აღარავინ ცხოვრობდა თითქმის, ქვენაში კი ცალი ხელის თითებზე ჩამოითვლებოდნენ შემორჩენილნი. დედა ადრევე დამეღუპა, მამაც რომ გარდაიცვალა, სახლ-კარიც საბოლოოდ დაობლდა და მეც. ვერ გავიმეტე დასანგრევად და გასაპარტახებლად. დიდ დროს ვალევდი, სხვა საქმე კი უკან მრჩებოდა, ვერც სამსახურს მოვეკიდე წესიერად და ვერც პური არსობისა დავიგროვე. მაგრამ მამა-პაპურ სახლში რომ ბუხრის ტკაცუნი მესმოდა ან კიდევ ”ჟეშტის ფეჩის” გუგუნი, ყოველგვარ ამქვეყნიურ სიამეს უდრიდა. ეს ხმები დღესაც ყველაფერს მირჩევნია და ასე მგონია, ჩემი სისხლის ხმაური თუა ძარღვებში. ბედს არ ვუჩიოდი და სულ მღერა-სტვენით ვიკლებდი არე-მარეს, კადოში კიდევ უფრო მახალისებდა. სუსტი იყო და მუშაობა არ შეეძლო, მაგრამ წყალს მაწვდიდა, პური მოჰქონდა და ჰაერსაც კი მიგრილებდა. თიბვით დაღლილი რომ ჩამოვჯდებოდი სახლის დერეფანზე, აიღებდა ძველი სპილენძის ქვაბის თავსახურავს და მინიავებდა... ჰაერი, წყალი, პური... კიდევ რა დარჩა ადამიანისათვის რომ აუცილებელია? მზე? კადოშ, მზეც შენ ხარ-მეთქი ჩემთვის? - ხშირად მიკითხავს. იდგა ჩუმად, მზესავით და იღიმებოდა. წამოიზარდა. დადგა 80 - იანი წლები. მე დავოჯახდი და საპატრიარქოში დავიწყე მუშაობა. კადოში ისევ ჩვენთან ცხოვრობდა, ბავშვებთან თამაშობდა, ხან აგარაკზე ვტოვებდით, ხან თბილისის ნაქირავებ ბინაში გვყავდა. კადოში გვერდით მედგა, სოფლად მითუფრო, თუმცაღა იქ ძალიან ამიგდეს, რახან ეკლესიაში წავედი, და შესაფერისი თიკუნიც გამომიცხვეს: ”ღდელი”. ამასობაში და ჩემი და კადოშას სოფელ-ქალაქსშუასიარულში ათეისტურმა ეპოქამაც ჩაიარა გრიალ-გრიალით და რწმენა მოდად მოგვევლინა. ეკლესია კომკავშირლებით გაივსო. ეს კომკავშირლები მალე ფანატიკოსებად იქცნენ, თავიც გაიუბედურეს და სხვებიც ზედ მიიყოლეს. მე ”ღდლობას” შევეშვი და მასწავლებლობა დავიწყე. კადოშა დიდი ბიჭი იყო უკვე, მაინც სულ დამყვებოდა ბალღივით, გაკვეთილებზე იჯდა და მისმენდა. ნელ-ნელა საუკუნეც მიილია და 1997 წელს დავშორდით ერთმანეთს. მე გერმანიისკენ, ის კი - პალესტინისკენ. ეს განშორება მართლაც სამყაროს აღსასრულს ჰგავდა, ისეთი სევდიანი იყო! დიდხანს აღარაფერი მსმენია მისგან. იმ ტერორისტებით სავსე რეგიონში რა ხეირი უნდა დადგომოდა? ძოღან შევიტყვე, უწამებიათ, ჯვარზე გაუკრავთ. ნეტავ რა დააშავა ჩემმა მზემ, ჰაერმა, წყალმა და პურმა? დავითიანის არ იყოს, ნეტავი რად ქნეს უგბილთა, ავი რა შეაჩნიესო?.. 10.XII.2010.,კანა