ლიქიორი ამარეტო და სხვანი
(liqiori amareto da sxvani)
რიკულებიან აბაზანაში ზის ლიქიორი ამარეტო და თავი კაცი ჰგონია. ტომატის შხაპი ზმორებით წვეთავს ჟანგიანი ჭერიდან. მწვანე მარმარილო ცალყბად იღიმის. ძველებური ბრინჯაოს ხანჯალი ნარნარად მოფრინავს და ამარეტოს შიგ ძუძუში ესობა. ამარეტო ხანჯალს კბილების კრაჭუნით დაჰყურებს და ულვაშებს გამოზოგვით იპუტავს.
შეჯავშნულ სარკმელში ცის ნაფლეთი სავსავებს. კრაზანა მოფრინავს, მერე მოღოღავს... წყლუმპ, თავზე წვეთი ეცემა.
ვაშაა, ზოლიანი დროშებით მორბიან ჭიანჭველები და დარეტიანებულ კრაზანას თოკით ჰკიდებენ.
ამარეტტო! - ისმის ჟოზეფინას ხმა, - ცომე ონ, დო იტ!
ამარეტო უკანასკნელ ულვაშს დასცქერის, ჯაჭვებს აჯღარუნებს და ზოზინით დგება. კეკლუცი ქარიყლაპიები ჰაეროვნად ფარფაშებენ ჩამომდნარ საცეცხლურებთან, მერე კისკისით წყდებიან და ამარეტოდან ჩამოცვენილ ტომატის წვეთებს ზედ ენის წვერზე იჭერენ.
დუნ, დუნ, ყრუდ ისმის ნაბიჯების ხმა და დარბაზის კართან დუნედ ჩერდება. კარი საზარელი ღრჭიალით იღება და, ჰა, შეეგებეთო, ნიშნისმოგებით აჩენს ცალთვალა ბეჰემოტს. ბეჰემოტი ზანტად წევს ცალ ფეხს და ტომატიან აბაზანაში უშვებს.
- ფუჰ, რა უჯიშო ტომატია, - იძახიან საიდანღაც შემოცვენილი პინოქიოები და წითელი ცხვირებით ერთმანეთს ეხმალავებიან.
ბეჰემოტი თვალებს ცისკენ აღაპყრობს და აბაზანაში ეძნეყვება. შეურაცხყოფილი მარმარილოები შმუშვნით იწმენდენ ტომატის შხეფებს და კარებში გამოჩენილ ხის ნაპოლეონს ინტერესით გასცქერიან. ისიც აღარ აყოვნებს და ფეხს საზიზღრად აბაკუნებს. ზედმეტი მონდომებისგან თეთრი გიშრის მძივები სათითაოდ სცვივა გადაგლესილ ქვაფენილზე და პირდაღებულ პინოქიოებს ხახაში ეჭედება.
ბეჰემოტი უაზროდ აბრუნებს თვალებს და ნაპოლეონის ქუდს კენჭებს ესვრის.
კუ-კუუ, გამოხტება გუგული და არყის დაცლილ ბოთლს სარკმელში ისვრის. ნაპოლეონი უკმაყოფილოდ გადის და კარებს აჯახუნებს. პინოქიოები მძივებს ინელებენ და მწკრივად გადიან. შორიდან ისმის ჯოზეფინას ხვნეშა და ამარეტოს გამალებული როხროხი. მდაა, ფიქრობს ბუ და ლექსიკონს ზერელედ ფურცლავს.
უცებ ცის ნაფლეთი ქრება და სარკმელში სისინა ფოიერვერკი იჭრება. აღტაცებული ჭიანჭველები კრაზანას თავს ანებებენ და კედლებზე ფუსფუსით მიღოღავენ. ბეჰემოტი თვალებს ხუჭავს და ხვრინვას უშვებს.
- ფუჰ, უხრდელი, - ფიქრობენ მარმარილოები და ჭიანჭველებს წკიპურტებით ყრიან. გუგული ფოიერვერკს ეხუტება და ბროლის სასმისს სთავაზობს. ფოიერვერკი მორცხვად სვამს და ბზრიალით მიფრინავს.
აბაზანაში გუგულის ჩექმა ვარდება და ბეჰემოტს აღვიძებს. ბეჰემოტი პირს აღებს და საწყალ კრაზანას ყლაპავს. წამით ყველა ჩუმდება. მერე უკმაყოფილო ბეჰემოტს საიდანღაც გამოჩენილი ამარეტო ათვინიერებს და ყელზე ჯაჭვშებმული გაჰყავს. ბუ ბოლო ფურცელს ფურცლავს და ხმამაღლა იძახის: “ღამე მშვიდობისა.”
(liqiori amareto da sxvani)
რიკულებიან აბაზანაში ზის ლიქიორი ამარეტო და თავი კაცი ჰგონია. ტომატის შხაპი ზმორებით წვეთავს ჟანგიანი ჭერიდან. მწვანე მარმარილო ცალყბად იღიმის. ძველებური ბრინჯაოს ხანჯალი ნარნარად მოფრინავს და ამარეტოს შიგ ძუძუში ესობა. ამარეტო ხანჯალს კბილების კრაჭუნით დაჰყურებს და ულვაშებს გამოზოგვით იპუტავს.
შეჯავშნულ სარკმელში ცის ნაფლეთი სავსავებს. კრაზანა მოფრინავს, მერე მოღოღავს... წყლუმპ, თავზე წვეთი ეცემა.
ვაშაა, ზოლიანი დროშებით მორბიან ჭიანჭველები და დარეტიანებულ კრაზანას თოკით ჰკიდებენ.
ამარეტტო! - ისმის ჟოზეფინას ხმა, - ცომე ონ, დო იტ!
ამარეტო უკანასკნელ ულვაშს დასცქერის, ჯაჭვებს აჯღარუნებს და ზოზინით დგება. კეკლუცი ქარიყლაპიები ჰაეროვნად ფარფაშებენ ჩამომდნარ საცეცხლურებთან, მერე კისკისით წყდებიან და ამარეტოდან ჩამოცვენილ ტომატის წვეთებს ზედ ენის წვერზე იჭერენ.
დუნ, დუნ, ყრუდ ისმის ნაბიჯების ხმა და დარბაზის კართან დუნედ ჩერდება. კარი საზარელი ღრჭიალით იღება და, ჰა, შეეგებეთო, ნიშნისმოგებით აჩენს ცალთვალა ბეჰემოტს. ბეჰემოტი ზანტად წევს ცალ ფეხს და ტომატიან აბაზანაში უშვებს.
- ფუჰ, რა უჯიშო ტომატია, - იძახიან საიდანღაც შემოცვენილი პინოქიოები და წითელი ცხვირებით ერთმანეთს ეხმალავებიან.
ბეჰემოტი თვალებს ცისკენ აღაპყრობს და აბაზანაში ეძნეყვება. შეურაცხყოფილი მარმარილოები შმუშვნით იწმენდენ ტომატის შხეფებს და კარებში გამოჩენილ ხის ნაპოლეონს ინტერესით გასცქერიან. ისიც აღარ აყოვნებს და ფეხს საზიზღრად აბაკუნებს. ზედმეტი მონდომებისგან თეთრი გიშრის მძივები სათითაოდ სცვივა გადაგლესილ ქვაფენილზე და პირდაღებულ პინოქიოებს ხახაში ეჭედება.
ბეჰემოტი უაზროდ აბრუნებს თვალებს და ნაპოლეონის ქუდს კენჭებს ესვრის.
კუ-კუუ, გამოხტება გუგული და არყის დაცლილ ბოთლს სარკმელში ისვრის. ნაპოლეონი უკმაყოფილოდ გადის და კარებს აჯახუნებს. პინოქიოები მძივებს ინელებენ და მწკრივად გადიან. შორიდან ისმის ჯოზეფინას ხვნეშა და ამარეტოს გამალებული როხროხი. მდაა, ფიქრობს ბუ და ლექსიკონს ზერელედ ფურცლავს.
უცებ ცის ნაფლეთი ქრება და სარკმელში სისინა ფოიერვერკი იჭრება. აღტაცებული ჭიანჭველები კრაზანას თავს ანებებენ და კედლებზე ფუსფუსით მიღოღავენ. ბეჰემოტი თვალებს ხუჭავს და ხვრინვას უშვებს.
- ფუჰ, უხრდელი, - ფიქრობენ მარმარილოები და ჭიანჭველებს წკიპურტებით ყრიან. გუგული ფოიერვერკს ეხუტება და ბროლის სასმისს სთავაზობს. ფოიერვერკი მორცხვად სვამს და ბზრიალით მიფრინავს.
აბაზანაში გუგულის ჩექმა ვარდება და ბეჰემოტს აღვიძებს. ბეჰემოტი პირს აღებს და საწყალ კრაზანას ყლაპავს. წამით ყველა ჩუმდება. მერე უკმაყოფილო ბეჰემოტს საიდანღაც გამოჩენილი ამარეტო ათვინიერებს და ყელზე ჯაჭვშებმული გაჰყავს. ბუ ბოლო ფურცელს ფურცლავს და ხმამაღლა იძახის: “ღამე მშვიდობისა.”