ხელები
(xelebi)
(xelebi)
რაც მოხდა მოხდა, ჯანდაბა ამას, რაღა გაეწყობა, ვეცადოთ ისევ, თავს ხან დაბლა ვხრი, ხან მაღლა ამაქვს, ისეთი რამ მაქვს ვერ წარმოიდგენ, როგორც შეიძლება ზოგჯერ გაიფიქრო, რა მოხდებოდა შენ შენ არ იყო, კედლებს მივასკდე აქეთ იქით რომ, დილით მამალმა არ დაიყივლოს, განა იცვლება ამითი რამე, მაგრამ ჯანდაბას, რაც მოხდა მოხდა, ათასი ღამე გადავიღამე ერთთა ხვედრია და არა ორთა, ათასმეერთედ მოყვეს ამბავი და ყოველ ჯერზე თავიდან მოკვდეს, ხელებიც ათასჯერ გადანაბანი სიკვდილის ნიშანს მიტოვებს ხოლმე, როცა კი ვხედავ, როცა კი მესმის, სახე ქერუბიმს, სახე სერაფიმს, როგორ უნათებს ცხრა ფრთით ან ექვსით, ზოგჯერ ჩემამდე სიზმარს დღე აფრენს, მაშ რატომაა ზღაპარი ასე, ამ დასასრულით გადაწერილი, სიცარიელე სიტყვებით მავსებს, მე მაქვს წერილი, ღამით ან დილით, გადავიკითხავ, გადავისუნთქავ, ყოველი სუნთქვა მივსებს სასულეს, სამყარო იცვლება, ანდა ვის ვუთხრა, რაც დაწერილა რომ არ აღსრულდეს, ისე კი მართლა, შენ როგორ ფიქრობ რა მოხდებოდა ღვთის ანაბანად, პილატეს ხელები ასე საჯაროდ, ღმერთის თვალწინ რომ არ დაებანა.