ამბობენ, პოეტი ის არის, ვინც სამშობლოზე ღაღადებს, ბევრჯერ ვაფრინე ისარი, ცრუ პოეტებიც დავჯაბნე....

ამ მთის გადაღმა მდინარე მოსჩანს წყალი სიცოცხლე სიხარულისო, ამ ქუჩის ბოლოს ეკალ–ბარდია ხან ისე მოგვძღვრავს სიძულვილითო.....

იქ,სადაც ტუჩებს დაავიწყდათ უმანკო კოცნა, სად სიმარტოვე მდუმარებით დაიზაფრება, სად თავაწყვეტილ, გადარეულ სურვილთან ყოფნა ვნებაალეწილ სიჩუმეში ჩაიკარგება....