– ის ქალი – მზემ სხივი ნაპირთან უეცრად დაღვარა, აენთო ხვალინდელ სანთლების კელაპტრად, სად არის ის ქალი რომელსაც დავეძებ! სად არის ის ქუჩა სადღაც რომ გამქრალა..

– შენი სიშორე – შენი წასვლით კარგად ვიცი უშენობა დამჩემდება, ისევ სევდიანს, ვგრძნობ რომ ხვალაც გამომიდარებს, ვიცი ერთხელაც მომაგონდები თეთრ როიალთან! ამ გაზაფხულზე ეს გული ისევ გამოიზამთრებს..

– სიმარტოვე – ღამის სამის ნახევარია, – წვიმს, ფიქრი მომეძალა ახლა, გარეთ ქარი პენტავს მანძილს, სითბოს დაუკარგავს ძალა..

ნაპირთან ძალიან მალე გავცდები ნაპირს, ზღვები გახდება უნაპირონი.. რა თავში ვიხლი ამ მზიან აპრილს,

შენმა სურნელმა დამასხა რეტი... რა არსება ხარ ასეთი ცეტი...

ვეკითხები ხშირად თავს, შენ რომ ჩემთან არ ხარ, რატომ იღრუბლება ცა?!

ოჰ, გულო, ნუღარ დამიღონდები, გარს შემოირტყი მწვანე მანტია, მეც ხეებივით გავიფოთლები, სანამ ქარები ფოთლებს აყრიან

შენ სხვა ხარ, შენ სხვებს არასოდეს დაემსგავსები, ზეცად ასული, ციდან უფრთოდ წამში ეშვები, მრავლად არიან სიძულვილის გრძნობით სავსენი, გაიფიქრებ და... ღრმა ფიქრებში გ ა დ ა ე შ ვ ე ბ ი.

მე სიყვარული რა არის, ვიცი, გრძნობა - გათელილ ლურჯი იების, არ გთაკილობდი, როს იყავ ღირსი, შერისხვისა და შურისძიების!