ეჰ, მოსვენება აღარა გვაქვს
,,ეჰ, მოსვენება აღარა გვაქვს ბავშვებისაგან”
ასეთებს ალბათ ალუბლების ფერიც არ მოსწონთ.
დაფრინდა იხვი
(ორიგანალის ენა იაპონური)
დაფრინდა იხვი,
ფრთათა საკაბე მოიფარა
შიშველ წვივებზე.
უკვე ჩამოდგა შემოდგომა
"უკვე ჩამოდგა შემოდგომა”
მითხრა ჩურჩულით
ჩემს სასთუმალთან ფეხაკრეფით მოსულმა ქარმა.
ვუცქერ, მიხარის
ვუცქერ, მიხარის:
ამაღამ თოვლად გადიქცევა
ზამთრის ეს წვიმა.
ბებო ბრინჯს ცეხავს
ბებო ბრინჯს ცეხავს,
იქვე კი ნიშნად დღეგრძელობისა
მთელი სისავსით ყვავილობენ ქრიზანთემები
სამტაეპედები
ორიგინალის ენა – იაპონური
(ჰაიკუ)
* * *
ალუბლის თვალწინ
ღრუბლის კვამლში
ჩაიძირა ეული მთვარე.
* * *
ხეობაში,
კლდის ზღურბლთა შორის
მოკრძალებულად წევს კამელია.
* * *
ფუძის ნიავო,
ძვირფას ქვასავით
მარაოთი წაგიღებ სახლში.
* * *
ცოტასაც ვივლი
და შევისვენებ,
შორეული ღრუბლების მიღმა.
* * *
შემოდგომის ქარში,
შიშველ თოკზე,
მარტოსული ყორანი იჯდა.
* * *
ისე მძიმეა ღამის ხალათი,
მეჩვენება, რომ სხვა სამყაროდან
ცას თოვლი სცვივა.
* * *
მესმის სეტყვის ხმა.
ვრჩები იგივე,
ვითარცა ეს ბებერი მუხა.
* * *
გუგულის გალობა
ამაოდ ისმის,
ჩვენში პოეტები აღარ არიან.
* * *
ზღვაში მოვისვრი
დაფხრეწილ სანდლებსა და
ქარიშხალთაგან გაცვეთილ შლაპას.
* * *
ამ ნაცნობ მთიელს,
პირმოკუმულსაც
ნიკაპამდე სწვდება ბალახი.
* * *
მთვარით გათანგულნო!
ამოისუნთქეთ!
ღრუბელი მოდის!
* * *
ხმა სიჩუმეში.
ძველ გუბურაში ჩახტა ბაყაყი.
სიჩუმე გასკდა.
* * *
გამოიღვიძე,
მძინარა ფარვანავ
და ჩემს მეგობრად გადაიქეცი.
* * *
ეს სულერთია –
დასავლეთი თუ აღმოსავლეთი,
ყველგან თანაბარი ცივი ქარია.
* * *
როცა უკუნში სანთელი აანთე,
თითქოსდა ხელით
ელვა გეჭირა.
* * *
კვლავაც დგებიან
ბინდში მიმქრალი ქრიზანთემები,
მიწას წვიმით დაჭედებულნი.
* * *
აქ, ოდესღაც სასახლე იდგა.
დაე, მომიყვეს მის შესახებ
ძველი ჭის წყარომ.
* * *
ასეთ ცივ წყალში,
თოლიას ვეღარ დაუძინია
და ტალღებზე ფხიზლობს.
* * *
შავი ნაღველი მომეძალა.
ნავით ცურავენ
ანთებული ჩირაღდანები.
* * *
სახლი მაგარი გამოვიდა!
ჩემს ეზოში ბეღურები
მხიარულად იკენკებიან.
* * *
უძრავად კიდია შუა ცაზე
რუხი ღრუბელი. . .
იქნებ ელვასაც ელოდება.
* * *
რამდენიც არსებობს,
იმდენი ყვავილობს თავისებურად.
აი, გმირობა უზენაესი.
* * *
ამ ბეწვის ხიდს,
ველურმა სურომ,
მთელი ცხოვრება შემოახვია.
* * *
ტოტიდან წაბლი ჩამოგორდა.
შორეული მთების უნახავთ
ძღვენად მივართმევ.
* * *
ჩემი საბანი,
ყინულიანიც, შავიც. . .
ო, ზამთრის ღამევ. . .
* * *
ზამთარი მიდის.
ჩიტები ტირიან.
ცრემლით აევსოთ თევზებს თვალები.
* * *
წინ, მეეტლევ!
გამაქანე მინდორს გადაღმა,
ბულბულის ახლოს.
* * *
გაშლილ ზღვაში,
კუნძულები
ნამსხვრევებად იბადებიან.
* * *
პირველი ნესვი, ძმებო!
ოთხად გავყოთ?
თუ მრგვალად დავჭრათ?
* * *
ჩემს ჭერქვეშ
ორი ქალიშვილია
ჰაგის ტოტი და მარტოხელა თვე.
* * *
უკვე მარტო ვარ,
წარწერას ქუდზე: “ჩვენ ორნი ვართ”
როგორმე ბრინჯით ჩამოვირეცხავ.
* * *
ძლიერ მინდოდა მარაოზე
განშორების ლექსის დაწერა
და ხელში გამიტყდა.
* * *
მარტო მთვარე?
ბრძოლაც ვერ ვნახე,
ამ წვიმის გამო.
* * *
ესაა რაცაა,
იბუკის მთას სულ არ სჭირდება
შუქი მთვარისა.
* * *
მონაზონის ამბავი
სასახლის ყოფაზე. . .
გარეშემო დიდი თოვლია.
* * *
აბა, ბავშვებო,
თოვლის კურდღელს
კარგი ულვაშიც გავუკეთოთ.
* * *
ის აღარ ელის.
მთვარეს, ყვავილებს. . .
სვამს მხოლოდ ღვინოს.
* * *
წვრილი თესლი
ნუ გეგონება.
ეს, ხომ წითელი წიწაკაა.
* * *
ჯერ ბალახი,
მერე ხეები მიატოვა,
ტოროლას ფრენამ.
* * *
აი, მცოდნის ჟინი!
სურნელმიმქრალ ყაყაჩოზე
ფარვანა ჯდება.
* * *
მთის წყარომ,
დალევამდე
მომჭრა კბილები.
* * *
ჩემს ძველ სახლში
კოღოები აღარ არიან.
ესეც, მეგობრის გამასპინძლება.
* * *
ხსოვნის დღეა.
ძველ სასაფლაოზე
კვლავ ამოდის ახალი კვამლი.
* * *
ასგზის კეთილშობილია,
გაელვებისას ვინც არ იტყვის:
“ესა ყოფილა ჩვენი სიცოცხლე”
* * *
მთვარის ციალში
ბრბოს აღარ შერჩა
აღარცერთი ლამაზი სახე.
* * *
გვიან შემოდგომაზე
მომავალის სჯერა
მწვანე მანდარინს.
* * *
ტყის რძისფერ სოკოს
რომელიღაც უცხო ფოთოლი
მოწიწებით ქუდზე მიეკრო.
* * *
პაპაები, მამები, შვილიშვილები.
სამი თაობა. . .
ხოლო ბაღში მანდარინები.
* * *
ამ მბზინავ ლუკმებს
გემო აქვთ სევდის.
არ დაგავიწყდეთ.
* * *
დიდებულია:
ზამთრის ეს წვიმა
ღამით თოვლად გადაიქცევა.
* * *
“ბავშვები გვღლიან”,
ამ ხალხისათვის
ულამაზოა ალუბლის ფერიც.
* * *
უშნო ყვავი,
ისიც ლამაზია ზამთრის დილას,
უმანკო თოვლზე.
* * *
უკვე აღარ მშურს ჩიტებისა,
გადავივიწყებ ყველა ნაღველს
გასული წლისას.
* * *
პირი დახურა
ნიჟარამ ზღვისა,
აუტანელი ხვატია მზისა.
* * *
აჩურჩულდნენ ქრიზანთემები:
გადაივიწყეთ
მიხაკების ცხელი დღეები.
* * *
წავიდა მთვარეც. . .
ოთხ კუთხეს შორის
დარჩა მაგიდა.
* * *
ქრიზანთემები აყვავილდა
ქვისმთლელის ბაღში,
თეთრ ქვათა შორის . .
* * *
მიწის ბელტს ბატი ჩაეხუტა,
შიშველ ფეხებზე გადაიფარა
ფრთოსანი კაბა.
* * *
მწარე იშვიათობაა
და მკაცრი, კაცური,
საუბარი სამურაისთან.
* * *
ნავით მივცურავ
აყვავებულ ალუბლისაკენ,
ნაპირზე მხოლოდ ტირიფებია!
* * *
ჩემს წინაშეა
ოთხი ფინჯანი. . .
ვაკვირდები მხოლოდ ყვავილებს.
* * *
მე სულ გზაში ვარ,
თითქოს ვთოხნი პატარა ყანას
და უგზოუკვლოდ დავხეტიალობ.
* * *
ნუ გგონია,
ხსოვნის დღეო,
რომ ქვეყანაზე ფასი არა გაქვს!
* * *
შეცვლილ სახეებზე
ჩემი სიბერე წავიკითხე.
ჩირი ყოფილა ყველაფერი.
* * *
გვიან შემოდგომას, გავიფიქრე:
“ნეტა როგორ არის
ჩემი მეზობელი?”
* * *
მოიცა ვაჭარო,
გინდა ამ თოვლში
ქუდი მოგყიდო?
* * *
ჯერ მიპასუხეთ
რას ეძახით თქვენს კილოზე
ამ ქორფა ლერწამს?
* * *
ბუდას დღეობას
მოევლინა ქვეყნიერებას
ის შვილის ნუკრი..
,,ეჰ, მოსვენება აღარა გვაქვს ბავშვებისაგან”
ასეთებს ალბათ ალუბლების ფერიც არ მოსწონთ.
დაფრინდა იხვი
(ორიგანალის ენა იაპონური)
დაფრინდა იხვი,
ფრთათა საკაბე მოიფარა
შიშველ წვივებზე.
უკვე ჩამოდგა შემოდგომა
"უკვე ჩამოდგა შემოდგომა”
მითხრა ჩურჩულით
ჩემს სასთუმალთან ფეხაკრეფით მოსულმა ქარმა.
ვუცქერ, მიხარის
ვუცქერ, მიხარის:
ამაღამ თოვლად გადიქცევა
ზამთრის ეს წვიმა.
ბებო ბრინჯს ცეხავს
ბებო ბრინჯს ცეხავს,
იქვე კი ნიშნად დღეგრძელობისა
მთელი სისავსით ყვავილობენ ქრიზანთემები
სამტაეპედები
ორიგინალის ენა – იაპონური
(ჰაიკუ)
* * *
ალუბლის თვალწინ
ღრუბლის კვამლში
ჩაიძირა ეული მთვარე.
* * *
ხეობაში,
კლდის ზღურბლთა შორის
მოკრძალებულად წევს კამელია.
* * *
ფუძის ნიავო,
ძვირფას ქვასავით
მარაოთი წაგიღებ სახლში.
* * *
ცოტასაც ვივლი
და შევისვენებ,
შორეული ღრუბლების მიღმა.
* * *
შემოდგომის ქარში,
შიშველ თოკზე,
მარტოსული ყორანი იჯდა.
* * *
ისე მძიმეა ღამის ხალათი,
მეჩვენება, რომ სხვა სამყაროდან
ცას თოვლი სცვივა.
* * *
მესმის სეტყვის ხმა.
ვრჩები იგივე,
ვითარცა ეს ბებერი მუხა.
* * *
გუგულის გალობა
ამაოდ ისმის,
ჩვენში პოეტები აღარ არიან.
* * *
ზღვაში მოვისვრი
დაფხრეწილ სანდლებსა და
ქარიშხალთაგან გაცვეთილ შლაპას.
* * *
ამ ნაცნობ მთიელს,
პირმოკუმულსაც
ნიკაპამდე სწვდება ბალახი.
* * *
მთვარით გათანგულნო!
ამოისუნთქეთ!
ღრუბელი მოდის!
* * *
ხმა სიჩუმეში.
ძველ გუბურაში ჩახტა ბაყაყი.
სიჩუმე გასკდა.
* * *
გამოიღვიძე,
მძინარა ფარვანავ
და ჩემს მეგობრად გადაიქეცი.
* * *
ეს სულერთია –
დასავლეთი თუ აღმოსავლეთი,
ყველგან თანაბარი ცივი ქარია.
* * *
როცა უკუნში სანთელი აანთე,
თითქოსდა ხელით
ელვა გეჭირა.
* * *
კვლავაც დგებიან
ბინდში მიმქრალი ქრიზანთემები,
მიწას წვიმით დაჭედებულნი.
* * *
აქ, ოდესღაც სასახლე იდგა.
დაე, მომიყვეს მის შესახებ
ძველი ჭის წყარომ.
* * *
ასეთ ცივ წყალში,
თოლიას ვეღარ დაუძინია
და ტალღებზე ფხიზლობს.
* * *
შავი ნაღველი მომეძალა.
ნავით ცურავენ
ანთებული ჩირაღდანები.
* * *
სახლი მაგარი გამოვიდა!
ჩემს ეზოში ბეღურები
მხიარულად იკენკებიან.
* * *
უძრავად კიდია შუა ცაზე
რუხი ღრუბელი. . .
იქნებ ელვასაც ელოდება.
* * *
რამდენიც არსებობს,
იმდენი ყვავილობს თავისებურად.
აი, გმირობა უზენაესი.
* * *
ამ ბეწვის ხიდს,
ველურმა სურომ,
მთელი ცხოვრება შემოახვია.
* * *
ტოტიდან წაბლი ჩამოგორდა.
შორეული მთების უნახავთ
ძღვენად მივართმევ.
* * *
ჩემი საბანი,
ყინულიანიც, შავიც. . .
ო, ზამთრის ღამევ. . .
* * *
ზამთარი მიდის.
ჩიტები ტირიან.
ცრემლით აევსოთ თევზებს თვალები.
* * *
წინ, მეეტლევ!
გამაქანე მინდორს გადაღმა,
ბულბულის ახლოს.
* * *
გაშლილ ზღვაში,
კუნძულები
ნამსხვრევებად იბადებიან.
* * *
პირველი ნესვი, ძმებო!
ოთხად გავყოთ?
თუ მრგვალად დავჭრათ?
* * *
ჩემს ჭერქვეშ
ორი ქალიშვილია
ჰაგის ტოტი და მარტოხელა თვე.
* * *
უკვე მარტო ვარ,
წარწერას ქუდზე: “ჩვენ ორნი ვართ”
როგორმე ბრინჯით ჩამოვირეცხავ.
* * *
ძლიერ მინდოდა მარაოზე
განშორების ლექსის დაწერა
და ხელში გამიტყდა.
* * *
მარტო მთვარე?
ბრძოლაც ვერ ვნახე,
ამ წვიმის გამო.
* * *
ესაა რაცაა,
იბუკის მთას სულ არ სჭირდება
შუქი მთვარისა.
* * *
მონაზონის ამბავი
სასახლის ყოფაზე. . .
გარეშემო დიდი თოვლია.
* * *
აბა, ბავშვებო,
თოვლის კურდღელს
კარგი ულვაშიც გავუკეთოთ.
* * *
ის აღარ ელის.
მთვარეს, ყვავილებს. . .
სვამს მხოლოდ ღვინოს.
* * *
წვრილი თესლი
ნუ გეგონება.
ეს, ხომ წითელი წიწაკაა.
* * *
ჯერ ბალახი,
მერე ხეები მიატოვა,
ტოროლას ფრენამ.
* * *
აი, მცოდნის ჟინი!
სურნელმიმქრალ ყაყაჩოზე
ფარვანა ჯდება.
* * *
მთის წყარომ,
დალევამდე
მომჭრა კბილები.
* * *
ჩემს ძველ სახლში
კოღოები აღარ არიან.
ესეც, მეგობრის გამასპინძლება.
* * *
ხსოვნის დღეა.
ძველ სასაფლაოზე
კვლავ ამოდის ახალი კვამლი.
* * *
ასგზის კეთილშობილია,
გაელვებისას ვინც არ იტყვის:
“ესა ყოფილა ჩვენი სიცოცხლე”
* * *
მთვარის ციალში
ბრბოს აღარ შერჩა
აღარცერთი ლამაზი სახე.
* * *
გვიან შემოდგომაზე
მომავალის სჯერა
მწვანე მანდარინს.
* * *
ტყის რძისფერ სოკოს
რომელიღაც უცხო ფოთოლი
მოწიწებით ქუდზე მიეკრო.
* * *
პაპაები, მამები, შვილიშვილები.
სამი თაობა. . .
ხოლო ბაღში მანდარინები.
* * *
ამ მბზინავ ლუკმებს
გემო აქვთ სევდის.
არ დაგავიწყდეთ.
* * *
დიდებულია:
ზამთრის ეს წვიმა
ღამით თოვლად გადაიქცევა.
* * *
“ბავშვები გვღლიან”,
ამ ხალხისათვის
ულამაზოა ალუბლის ფერიც.
* * *
უშნო ყვავი,
ისიც ლამაზია ზამთრის დილას,
უმანკო თოვლზე.
* * *
უკვე აღარ მშურს ჩიტებისა,
გადავივიწყებ ყველა ნაღველს
გასული წლისას.
* * *
პირი დახურა
ნიჟარამ ზღვისა,
აუტანელი ხვატია მზისა.
* * *
აჩურჩულდნენ ქრიზანთემები:
გადაივიწყეთ
მიხაკების ცხელი დღეები.
* * *
წავიდა მთვარეც. . .
ოთხ კუთხეს შორის
დარჩა მაგიდა.
* * *
ქრიზანთემები აყვავილდა
ქვისმთლელის ბაღში,
თეთრ ქვათა შორის . .
* * *
მიწის ბელტს ბატი ჩაეხუტა,
შიშველ ფეხებზე გადაიფარა
ფრთოსანი კაბა.
* * *
მწარე იშვიათობაა
და მკაცრი, კაცური,
საუბარი სამურაისთან.
* * *
ნავით მივცურავ
აყვავებულ ალუბლისაკენ,
ნაპირზე მხოლოდ ტირიფებია!
* * *
ჩემს წინაშეა
ოთხი ფინჯანი. . .
ვაკვირდები მხოლოდ ყვავილებს.
* * *
მე სულ გზაში ვარ,
თითქოს ვთოხნი პატარა ყანას
და უგზოუკვლოდ დავხეტიალობ.
* * *
ნუ გგონია,
ხსოვნის დღეო,
რომ ქვეყანაზე ფასი არა გაქვს!
* * *
შეცვლილ სახეებზე
ჩემი სიბერე წავიკითხე.
ჩირი ყოფილა ყველაფერი.
* * *
გვიან შემოდგომას, გავიფიქრე:
“ნეტა როგორ არის
ჩემი მეზობელი?”
* * *
მოიცა ვაჭარო,
გინდა ამ თოვლში
ქუდი მოგყიდო?
* * *
ჯერ მიპასუხეთ
რას ეძახით თქვენს კილოზე
ამ ქორფა ლერწამს?
* * *
ბუდას დღეობას
მოევლინა ქვეყნიერებას
ის შვილის ნუკრი..