milan kundera uwyvetobis gacnobiereba targmna irma tavelidzem
ინგლისურიდან თარგმნა ირმა ტაველიძემ
შეიძლება ეს ყველა რომანზე ითქვას: საერთო ისტორია მათ უამრავ ორმხრივ კავშირში აბამს, რომლებიც ნათელს ხდის მათ აზრს, აძლიერებს მათ ეფექტს და ამ რომანებს დავიწყებისგან იცავს. რა დაგვრჩებოდა ფრანსუა რაბლესგან, სტერნს, დიდროს, გომბროვიჩს, ვანჩურას, გრასს, გადას, ფუენტესს, გარსია მარკესს, გოიტისოლოს, შამუაზოს, რუშდის რომ არ აეჟღერებინათ მისი მშვენიერი შეურაცხადობის ექო მათივე რომანებში? კარლოს ფუენტესის “Terra Nostra”-ს (1975) შუქში “მთვარეულნი” (1929-32) თავისი ესტეთიკური სიახლის სრულ მნიშვნელობას ავლენს, რაც მისი გამოქვეყნების დროს თითქმის შეუმჩნეველი იყო. და ამ ორი ნაწარმოების ფონზე, სალმან რუშდის “სატანური ლექსები” (1988) უბრალოდ ეფემერული პოლიტიკური სიახლეების ისტორია კი აღარ არის, ის დიდი ნაწარმოები გახდა, ეპოქებისა და კონტინენტების ფანტასმაგორიული დაპირისპირებებით, თანამედროვე რომანის ყველაზე თამამ შესაძლებლობებს რომ ავლენს. და “ულისე”! ის ხომ მხოლოდ მან შეიძლება გაიგოს, ვისთვისაც ახლობელია რომანის ძველისძველი გატაცება აწმყოს მომენტის იდუმალებით, იმ სიმდიდრით, რომელსაც ცხოვრების ერთადერთი წამი შეიცავს, უმნიშვნელობის ეგზისტენციალური სკანდალით. რომანის ისტორიის გარეშე, “ულისე” სხვა არაფერი იქნებოდა, თუ არა ერთი უბრალო ახირება, შეშლილის გაუგებარი ექსტრავაგანტულობა.
ინგლისურიდან თარგმნა ირმა ტაველიძემ
შეიძლება ეს ყველა რომანზე ითქვას: საერთო ისტორია მათ უამრავ ორმხრივ კავშირში აბამს, რომლებიც ნათელს ხდის მათ აზრს, აძლიერებს მათ ეფექტს და ამ რომანებს დავიწყებისგან იცავს. რა დაგვრჩებოდა ფრანსუა რაბლესგან, სტერნს, დიდროს, გომბროვიჩს, ვანჩურას, გრასს, გადას, ფუენტესს, გარსია მარკესს, გოიტისოლოს, შამუაზოს, რუშდის რომ არ აეჟღერებინათ მისი მშვენიერი შეურაცხადობის ექო მათივე რომანებში? კარლოს ფუენტესის “Terra Nostra”-ს (1975) შუქში “მთვარეულნი” (1929-32) თავისი ესტეთიკური სიახლის სრულ მნიშვნელობას ავლენს, რაც მისი გამოქვეყნების დროს თითქმის შეუმჩნეველი იყო. და ამ ორი ნაწარმოების ფონზე, სალმან რუშდის “სატანური ლექსები” (1988) უბრალოდ ეფემერული პოლიტიკური სიახლეების ისტორია კი აღარ არის, ის დიდი ნაწარმოები გახდა, ეპოქებისა და კონტინენტების ფანტასმაგორიული დაპირისპირებებით, თანამედროვე რომანის ყველაზე თამამ შესაძლებლობებს რომ ავლენს. და “ულისე”! ის ხომ მხოლოდ მან შეიძლება გაიგოს, ვისთვისაც ახლობელია რომანის ძველისძველი გატაცება აწმყოს მომენტის იდუმალებით, იმ სიმდიდრით, რომელსაც ცხოვრების ერთადერთი წამი შეიცავს, უმნიშვნელობის ეგზისტენციალური სკანდალით. რომანის ისტორიის გარეშე, “ულისე” სხვა არაფერი იქნებოდა, თუ არა ერთი უბრალო ახირება, შეშლილის გაუგებარი ექსტრავაგანტულობა.