ვინ დააყუჩებს გოროზს,
სულის ჭიუხვში მყვირალს,
გველის პერანგში ობლობს,
ტვინში ნატყორცნი ტყვია.
ჟალტამს მოარყევს ველი,
გულს დრომოჭმულად სთვლიმავს,
კბილით ცას ღრუბლებს ვგლეჯდი;
მწვავდა მშობელი მიწა...
მწყურის გახვეწა ზეცით,
ვჟინობ განველტო მყინვარს.
როგორც პოეტი ბერწი,
უძარღვო ლექსის სისხლს ვსვამ.