დედა
(deda)
ნურვინ იწვის უბედობის ალით,
სვეტიცხოველს ვერ დაიტევს მცხეთა!
ღამე კურცხლად უმწეობას დაღვრის
მხოლოდ შენ ვერ მიმატოვებ, დედა!
სინანულით გადამფურცლავს ჟამი,
ჩემს დღიურებს ქარი ფურცლებს გლეჯდა.
თავად ღმერთიც არაფრისთვის დამსჯის,
მხოლოდ შენ ვერ გამიმეტებ, დედა!
ჩემს სავალ გზას თავი ოთხად გაუპეს
ჯვარედინზე ვდგავარ ახლა კენტად,
მინდა ჩემს ბედს მხოლოდ იქით გავუძღვე,
საითაც შენ დაგინახავ, დედა!
მთვარე ფიქრებს მიტრიალებს რკალად,
კადნიერად ლექსის წერას ვბედავ.
მომიტევებს მე უფალი კვლავაც,
რადგან იგი შენ გეძღვნება, დედა!
ყანწებივით იცლებიან წლები,
მწიფესა და მკვახეს ერთად ბერტყავს.
ჟამის ბრუნვას აფთარივით ვებრძვი,
რადგან მინდა, შენთან ვიყო, დედა!
რა უმიზნოდ ლასლასებდა ჰაერი,
ზეციდან რომ ღმერთი ბარათს მწერდა,
წამიერად სხვა ოცნებებს ავყევი,
არ გეგონოს დამავიწყდი, დედა!
არ მივდივარ, ბავშვობაში ვრჩები!
მახსოვს შენი ბედნიერი მზერა.
პირველად რომ დაგიწერე ლექსი,
სათაურით: "საყვარელო დედა".
ნურვინ იწვის უბედობის ალით,
სვეტიცხოველს ვერ დაიტევს მცხეთა!
ღამე კურცხლად უმწეობას დაღვრის
მხოლოდ შენ ნუ მიმატოვებ, დედა!
(deda)
ნურვინ იწვის უბედობის ალით,
სვეტიცხოველს ვერ დაიტევს მცხეთა!
ღამე კურცხლად უმწეობას დაღვრის
მხოლოდ შენ ვერ მიმატოვებ, დედა!
სინანულით გადამფურცლავს ჟამი,
ჩემს დღიურებს ქარი ფურცლებს გლეჯდა.
თავად ღმერთიც არაფრისთვის დამსჯის,
მხოლოდ შენ ვერ გამიმეტებ, დედა!
ჩემს სავალ გზას თავი ოთხად გაუპეს
ჯვარედინზე ვდგავარ ახლა კენტად,
მინდა ჩემს ბედს მხოლოდ იქით გავუძღვე,
საითაც შენ დაგინახავ, დედა!
მთვარე ფიქრებს მიტრიალებს რკალად,
კადნიერად ლექსის წერას ვბედავ.
მომიტევებს მე უფალი კვლავაც,
რადგან იგი შენ გეძღვნება, დედა!
ყანწებივით იცლებიან წლები,
მწიფესა და მკვახეს ერთად ბერტყავს.
ჟამის ბრუნვას აფთარივით ვებრძვი,
რადგან მინდა, შენთან ვიყო, დედა!
რა უმიზნოდ ლასლასებდა ჰაერი,
ზეციდან რომ ღმერთი ბარათს მწერდა,
წამიერად სხვა ოცნებებს ავყევი,
არ გეგონოს დამავიწყდი, დედა!
არ მივდივარ, ბავშვობაში ვრჩები!
მახსოვს შენი ბედნიერი მზერა.
პირველად რომ დაგიწერე ლექსი,
სათაურით: "საყვარელო დედა".
ნურვინ იწვის უბედობის ალით,
სვეტიცხოველს ვერ დაიტევს მცხეთა!
ღამე კურცხლად უმწეობას დაღვრის
მხოლოდ შენ ნუ მიმატოვებ, დედა!