ლია სტურუა - სიკ­ვ­დი­ლის მე­რე

lia sturua sikvdilis mere
ის­ე­თი აშ­კა­რა ხდე­ბი,

რომ ფრჩხი­ლე­ბი­და­ნაც კი ვერ გა­ჟო­ნავ,

ხე­ლის თი­თებ­ზე ნას­წავ­ლი არ­ით­მე­ტი­კა

არ გა­გიშ­ვებს

და წი­თე­ლი ლა­ქის შუქ­ნი­შა­ნი...

სიკ­ვ­დი­ლის მე­რე

უნ­და ის­წავ­ლო ცხოვ­რე­ბა,

იმ­ათ გარ­შე­მო იფ­რი­ნო,

ვინც გიყ­ვარს,

შე­ე­გუო, რომ ვე­რას­დ­როს

ვერ შე­გამ­ჩ­ნე­ვენ,

რად­გან ჭი­ან­ჭ­ვე­ლაც კი არა ხარ,

მხო­ლოდ, ჰა­ე­რის სიმ­ჭიდ­რო­ვე.

ოდ­ნავ თუ გა­ა­ხა­ლი­სებ, კარ­გი ამ­ინ­დი­ვით,

რად­გან მჭიდ­რო ჰა­ე­რი

უფ­რო ლურ­ჯია, მაგ­რამ ვის უნ­და

ამ­ინ­დად გა­დაქ­ცე­ვა?

ჯო­ბია, აშ­კა­რა იყო,

რო­გორც სა­მიზ­ნე, გეს­რო­ლონ,

სის­ხ­ლი წა­მო­გი­ვი­დეს,

ტრა­გე­დი­ას შეწ­ვ­დე

ამ წვრილ­მან ცხოვ­რე­ბა­ში,

ვიდ­რე უს­უ­სუ­რი ზრუნ­ვა

ახ­ლობ­ლებ­ზე, ვინც ვერ გამ­ჩ­ნევს,

არ წუხს, რომ ესწ­რე­ბი

მის უზ­ნე­ო­ბას,

კე­დე­ლი­ვით კი იყ­ე­ნე­ბენ

შენს ხსოვ­ნას, გე­ფა­რე­ბი­ან,

რო­ცა უჭ­ირთ...