შო­თა იათ­აშ­ვი­ლი ( ლექსების კრებულიდან )

shota iatashvili leqsebis krebulidan
ვერ გა­ვარ­კ­ვიე,

ბინ­დი იყო თუ რიჟ­რა­ჟი,

მაგ­რამ ვბერ­ტყავ­დი ყორ­ნებს ხი­დან

და ვღი­ღი­ნებ­დი პოს კუპ­ლე­ტებს

ჩე­მი მჭა­ხე ხმით.

ვერ გა­ვარ­კ­ვიე,

ჩა­მომ­ხ­რ­ჩ­ვა­ლი ექს­ტ­რე­მის­ტი იყო თუ ჭა­ღი,

მაგ­რამ ვი­დე­ქი მო­ქა­ნა­ვე აჩრ­დი­ლის ქვეშ და

ვტი­ტი­ნებ­დი გრძელ ფსალ­მუ­ნებს

და­უს­რუ­ლებ­ლივ.

ლეღ­ვის ფო­თო­ლი აფ­რი­ალ­და

ჩე­მი ძვე­ლი მე­გობ­რის, ევ­ას

სარ­ცხ­ვი­ნე­ლი­დან.

ხელ­ში მე­ჭი­რა კომ­პა­სი, რა­თა გა­მერ­კ­ვია,

ჩრდი­ლო­ე­თით წა­ვი­დო­და იგი,

სამ­ხ­რე­თით,

და­სავ­ლე­თით თუ აღ­მო­სავ­ლე­თით.

ხელ­ში მე­ჭი­რა კომ­პა­სი, მაგ­რამ,

იცი, მა­ინც ვერ გა­ვარ­კ­ვიე,

სა­ით გაფ­რინ­და ის ფო­თო­ლი,

სა­ით გაფ­რინ­და ჩვე­ნი ბა­ღი,

ან სიყ­ვა­რუ­ლი.