ანდ­რო ბუ­ა­ჩი­ძე ( ლექსების კრებულიდან )

andro buachidze leqsebi leqsebis krebulidan
შენს ვნე­ბებს უნ­და მჭიდ­რო ლა­გა­მი,

რად­გან ჰა­ერ­ში ას­ვე­ტილ ნაძ­ვებს

ლაჟ­ვარ­დის ჭე­რიც კი ვერ აკ­ა­ვებს

და ქა­რიშ­ხა­ლიც კი ვე­ღარ აწ­ვენს.


შენ გე­სალ­ტე­ბა სხე­ულ­ზე სიცხე

და გი­ვიწ­რო­ვებს ვიწ­რო სა­ხედ­ველს,

და სა­კუ­თა­რი თა­ვის წინ ირცხ­ვენ,

რად­გა­ნაც ვნე­ბა ვე­ღარ გა­ხედ­ნე.


და­ოკ­დი, მთვა­რის დის­კო იხ­რე­ბა

და ყვა­ვი­ლი­ვით ლა­მა­ზი სხი­ვი

შენ­თან შე­მო­აქვს, შენ კი გიხ­დე­ბა

სხი­ვის და­ჭე­რა, ვნე­ბა რომ ღვი­ვის.


მაღ­ლა, სულ მაღ­ლა სარ­თულ­ში, სად­ღაც,

ეთ­ხო­ვე­ბი­ან ვი­ღაც გარ­დაც­ვ­ლილს,

გარ­დაც­ვ­ლილს შუბ­ლ­ზე უელ­ავს დამ­ღა

მთვა­რი­სა, მე­რე დრო რომ გა­აც­ლის.


სძი­ნავთ შენს მტევ­ნებს და მკრთალ ლო­ყებ­ზე

ოდ­ნავ გე­ხე­ბა ძი­ლი ჩრდი­ლი­ვით,

და გახ­ს­ნილ ტუ­ჩებს ფრთხი­ლად მოჰ­ყ­ვე­ბა

და­უ­ხარ­ჯა­ვი ვნე­ბის ჩი­ვი­ლი.