როგორ დაგვიშორდა გზები,
შუა ოკეანე ღელავს,
შენ რომ მანდ დამეძებ გზნებით
მე აქ სიმარტოვე მხელავს.
თითქოს ლექსიც ვეღარ მშველის,
სულსაც ღამის მწუხრი უტევს,
სევდა მომრევია მწველი,
ერთ დროს ძლიერსა და უტეხს.
ჩუმად შევტირივარ ფურცლებს,
ნაწერს ცრემლებიც თან ერთვის,
ჩემს გზას ერთფეროვანს, უცვლელს,
უკვე ვეღარაფრით შევცვლი.
გავცქერ ჩემს გასავლელ ბილიკს,
მგონი მივადექი კიდეს,
ზოგი... მომაყოლებს ქილიკს,
ზოგი... მომაშველებს კიბეს...
გიული ჩქარეული