ერთხელ ქუჩაში სევდიან დილას,
ეხეტებოდა მტირალი ბავშვი.
ბავშვი ტეტველი, მშიერი, ცივი,
შეშინებული, ობოლი, ქვრივი.
იდგა ბიჭუნა ტაძრის კედელთან
და უმეტყველო, გაყინული მზერით ამბობდა;
ის მოწყალებას არავის თხოვდა
და მის თვალებში სევდა ათოვდა.
სიცივისაგან აბუზული ბეღურას გავდა.
თმა აბურძგნული, გაბუსული, თითქოს გაორდა...
აღარ იცოდა დახმარება ვისთვის ეთხოვა,
ყველა თავისთვის აქეთ-იქით ისე გარბოდა...
და უმეტყველოდ თავჩაღუნული ქუჩას გაშორდა.
ლიკა ჯაბიძის ლექსები
2015 წლის 8 ივნისი