არც წვიმს არც თოვს არც დარია, უშენობით იმედები გამქრალია, შენ რომ სტირი ყვავილებიც დამჭკნარია,...

სხვამ თუ არა, ჩვენ ხომ ვიცით, რა ძნელია ლოდინი, მონატრება, რატომ გვაწევს გულზე რიყის ლოდივით....

ეს არც სიყვარულია და არც სამოთხის კარია, გათელილი გრძნობები სადღაც მიისწრაფიან....

თითქოს აღარ გქვია არც ერთი სახელი, აღარცერთ ყოფასთან არა ხარ ზიარი, დღე უკვე დილიდან ათასგზის ნაგვემი გამხდარა მზიანი თურმე!.....