მოდი დაღლილი დამადე თავი ნატანჯი გულები ერთბაშად ავანთოდ, merab saluqvadze modi daglili damade tavi...

ვერავითარი ჭექა–ქუხილი ვერ შემაშინებს, ვერავითარი ქარ–ბორბალა მე ვერ წამიღებს, წვიმის წვეთებმა შეიძლება...

შენი ნატყორცნი ისარი. პირდაპირ ხვდება გულს, ხვდება და ისე მიდიხარ არც გახსენდები სულ.. merab saluqvadze...

ვდგავარ დაღლილი ისევ ლოდინით ამაო არის დუმილი ქართა, გულზე მაწვება რაღაც ლოდივით ცხოვრება ხდება ცხრათვალა...

იმ სიყვარულით დამთავრდა სითბო მზემ გადაპენტა ყველა გრძნობები, ვზივარ ბუხართან ვილტვი ფიქრებში და ცისარტყელამ...

/size]–თბილისს – მე ლექს გიამბობ მზეში განაბანს, თუმცა არა ვარ ლექსით მზის ტოლი.. სადაც ვარ, შენი ანაბანა...

თუ გაგიტაცა, როგორც ფოთოლი აცრემლებული და ფერმიხდილი, მაშინ სამოთხის განცდას მოგონილს დაფარავს მწარე ფიქრი...

მზემ ოქროს ლანქერი დაღვარა სხივების დაუშვა თქეში, მოქარგა ბაღები ჭაღარა და შეინავარდა ტყეში...

ამ სივრცის მიღმა ჩემი სივრცეა, უსასრულო და დაუსაბამო, ვეღარ გავდივარ კედლის სიყრუეს რომ აღარ მქონდეს...