თამარ ზუბიაშვილი - Tamar Zubiashvili

წამება

(wameba)

მიქელა გათავდა! ღმერთებმა მაუწყეს!

ცარგვალზე დანაცრდა ცოდვილი ცხედარი.

მის თამაშს შორეულს პულსი ვერ გავუგე,

და ვერც მის მკვდარ სხეულს ვერაფრით ვხედავდი.

მზის მუჭისგულზე შიშველი კანით,

მაწვალებს სხივი ძილგადამტყდარი.

ვიღაცა აღვირს მიღერებს დაღლილს,

მაგრამ ვერ გასცრა კბილმა ლაგამი.

ლექსს ვწერ უბედურ დღეების ზარზე,

გადაიქუცა რითმა წვალებით.

გადამაძერწეთ ხავსიან ჯვარზე,

მინდა დაგიხსნათ ჩემი წამებით!

ყანწში პირქუში ცეცხლი ამინთეთ,

რომ აბურბურდეს ჩემი მეობა.

წარსული წლებით გულ - მკერდს ჩავიხევ,

და გამოგტყუებთ ყველას შენდობას.

ამიფრიალეთ ბედის სუდარა,

დარჭმული ტყვია ტრფობისა იყოს,

სისხლს გადმოცვარულს ხანჯლითვე გავსხლავ,

ღმერთმანი, შველას არვისგან ვითხოვ!

სულს სატკივარი შხამმა უწამლა

პირი გამიღო შემთხზველმა მიწამ.

მე ყველას გამო ყველა ვუარყავ,

ჩემი ნაბიჯი ბილიკებს ღლიდა.

მოდით, მოყვრებო, ჩამტკეპნეთ გული!

დაე, &ნბსპ;მდუღარე კურცხალით დამწვით!

სატრფოვ, იკვნესე - ძლიერ ვუყვარდი,

მას კი ჩემს თვალში არ ჰქონდა ფასი.

ჩამხატავს ლექსად მიწის საუნჯე,

დასაბამს მისცემს ჩემს მშიერ ყოფას.

ის მოგევლინათ და ვერ გაუგეთ.

თქვენით იშვა და თქვენითვე მოკვდა.