ხელი შემახე... გაბედე და ხელი შემახე, ვხედავ, ხელები როგორ გითრთის, როგორ ცახცახებს, თითის წვერებში გტკივა...

ხან მწუხარეა საღამოს სუნთქვა, ხან სულს გიხუთავს ზაფხულის ხვატი, მე არ მინახავს, მაგრამ ხომ უთქვამთ: ზოგჯერ...

და, მაინც რა ჰქვია უშენო სიცოცხლეს, რა ფერის უნდა ჩავიცვა კაბა, გავა ეს ღამეც,ეს გათენებაც, ეს გაზაფხულიც...

მეგონა, რომ მართლა მიცნობდი, მე სული შეგახე შიშველი, თუმცა, კი ვგრძნობდი და ვიცოდი, ვიცოდი, რომ ვეღარ...

...გული ხომ ერთია...მე...იგი გაჩუქე.... სულში ჩავაქსოვე გრძნობა... იქნება... ფიქრების მინარე გაყუჩდეს......

რაღაც მითხარი სხვა,ამ სიყვარულის დარი. გთხოვ, გამიწეწე თმა,შემომინგრიე კარი... ან ამაფრინე ცად,ვარსკვლავს...

ოჰ, ეს ქარი!..უმიზეზოდ ატყდა დღესაც, უმიზეზოდ ამიწეწა თმა და სული, გულმოსულმა ჩაუქროლა ვერხვის ხესაც, გაიტაცა...

შემოდგომა ყვითელ ფოთლებს მიწის სუნთქვას სწირავს; ღაპაღუპით ფერმკრთალ ნოტებს მოსდით ცრემლის წვიმა....

მეშინია უშენობის... როგორ ვიყო უშენოდ?!. მოზღვავდება გულში სევდა, ტკივილს რითი ვუშველო?...

ყველა მთის ყვავილს ვეფერე, შენც გეფერები, ენძელავ, თოვლის ლამაზო ღილ–კილოვ, შენი დათმობა მეძნელა....