თქვენ ალბათ მოგისმენიათ გამოთქმა “ბედნიერებისგან მეცხრე ცაზეა”. ამ ფრაზას მიაწერენ ძველებერძენ მეცნიერს...

ორშაბათს გოგონა გავიცანი, გოგონა ნახატი ყალმისანი, მისი ღიმილი და დალალები სამშაბათს გამიხდა საფიცარი....

ჩემი სიყვარული წითელი ვარდია, ბაღნარში ლამაზად გადაშლილი, ჩემი სიყვარული ნაზი მოტივია, მელოდია, ჰარმონიით...

(ორიგინალის ენა; ინგლისური) დაუსტვინე, ჩემო ბიჭო, და გავჩნდები შენთან! დაუსტვინე, ჩემო გიჟო, და გავჩნდები...

მიტოვებული მარტოდ სახლი, ბუჩქები სახლთან, ისევ წარსულზე ვდარდობ: ეხ, წინაპრებო, სად ხართ....

მზის კონტური ძველისძველი, ოქრო პირმოცინარე, ფორთოხლის და ღვინისფერი მზე დაჰყურებს მდინარეს....

განძარცვულ ბუჩქებს ღამე ეხლება, სულ მალე, ალბათ, ვეღარ მოვძებნი, ღამის წყვდიადში ჩაიჩეხება სატელეფონო შავი...

გვახრჩობდა უხამსობა შეჩვეული, ცას სთხოვდი გზას გადარჩენისას, ესმოდათ შენი ხმა რჩეული, როგორც ხმა შლეგისა...

ბევრი ვიარე, ისევ იგივე გაქცეულ სივრცის ნათება მკვეთრი, ქვასავით მაგარ გზაზე ხრიგინით ხრიგინ-ხრიგინით...

გაყინულია, დაო ჩემო, შენი თვალები, თვალები შუშის, შუშის ღილები, გესმის, ნაძვები მწვანე ტოტებს აშრიალებენ...