მივდივარ, შენს სულში ვერ ვნახე ადგილი, ვერ მოგეც სინათლე, საღამოს ბინდი ვარ, მერწმუნე, ეს წასვლა, არ არის...

კაცი რომ პაემანს დაგითქვამს "ბაითში", ჩახსნილი პერანგით თამამი ღიმილით. ეცადე ჩააგდო ალერსით...

ჩამოიგლიჯე ეგ ნიღაბი, ჩამოიგლიჯე, ეს უსაშველო მოლოდინი, იქნებ დამთავრდეს. მერე დამღალე, ხო, დამღალე...

მოდი დაგხატავ... მოდი დაგხატავ, როგორც მხატვრები, თავის საყვარელ სურათს ხატავენ, ეს ეკლესიის წმინდა სანთლები,...

მე შენს სიყვარულს ჩავიკრავ და გზად დავადგები, მომეხვევიან, ოცნებებში, შენი ხელები, ბედნიერებას, ჩემს ბილიკზე...

ზარმა დარეკა, დღეს ქორწილი გაქვს, სულ სხვამ ჩაგაცვა ის თეთრი კაბა, ზარმა დარეკა, და შენ ჯვარს იწერ,...

იმ ქალს, იმ ბერიკაცს გაუმარჯოს, ვისი ცხოვრების გზაც შვეულია, ვისაც არასოდეს გაუმართლდა, მაინც სიხარული...

შენ ალბათ ხვდები, მე რა მომელის, და იცი მალე დარჩები მარტო. ეს არის ბედი ყველა პოეტის, და ჩემს სიცოცხლეს...

გადაისექტემბრებს მალე, გამოიქტომბრეს ხვალე. მერე დავასვენებ ფიქრებს მერე დავასვენებ თვალებს.......

ფერუმარილით ფერნამკრთალები ქუჩაში დაძრწის ბედი წყეული, თბილისის ცირკთან დგანან ქალები და ქუჩის დახლზე უდევთ...