ფრტებშეტრუსული უცხო თვალებმა მომაჯადოეს, ლეგა ღრუბლებში დავქანაობ, ვით აფროდიტე, მე წაურთმევლად მოვიპარე...

- რა გემართება? - არც არაფერი... - შენ თავს არ გავხარ.. - ხო,დავიბენი.....

- დუმბაძე, ადექი და მიპასუხე, რა არის სამშობლო, - ამაყენა ქართულის მასწავლებელმა. - სამშობლო... სამშობლო...

– თუ იმათ, მოსულთ, ჩვენი მიწის გულისთვის სიკვდილისა არ ეშინიათ, ჩვენ, ამ მიწის პატრონთ რად უნდა...

ხევსურმა თვალები მომაპყრო სად ნახავ დე ასეთ თვალებს… შორს რომ გაგიტაცებს უსაზღვროდ სიყვარულს ჩაგაცმევს...

ყოველი ჩემი ახალი დღე და ჩემი ახალგაზრდობა სიხარულით და მზიანი დილით იწყებოდა, ყველაფერს ლაზათი და შნო...

შავბნელ ოთახში წუხილი მღერის დიდი ხნის შემდეგ ჩამესმის ზარი, მოკეთე, მოძმე, ქილიკი, მტერი კარებთან დგას და...

როცა დავბერდები, უსაშველოდ თეთრი თმა მინდა მქონდეს, ზამთრის მოყინული დღეების შემდეგ წამოსული თოვლის მსგავსი....

გადამიყვარდი! არ გჯერა? თითქოს არაფრად მიღირხარ, გულის ცემაც არ გაჩერდა, როცა ვხედავ, რომ მიდიხარ!...

ჩვენ ყველანი ვართ მიწის შვილნი. გუთანი და ვენახი, ცხვარი და საქონელი იყო ჩვენი უწმინდესი და უკეთილშობილესი...