შეხვედრის ბოლოს შენ როგორც წესი მემშვიდობებოდი, მემშვიდობებოდი სიტყვებით - "მიყვარხარ ... დროებით...

დამელოდე, მე უთუოდ მოვალ შენთან და ოდესმე გულში მაგრად ჩაგიხუტებ!...

სიყვარულია რაც ჩვენ გვაცოცხლებს, სიყვარულია რაც ცოცხლად გვმარხავს!...

მე მიყვარს ხე და იცი რატომ? ყველაფერს ისმენს და არაფერს ამბობს....

შენი თვალების გამო გემი შეცდომით მიადგა ნაპირს....

შენთან მინდა ... იცი? მაინც შენთან მინდა ... ვარსკვლავებმა, გამიშალა ღამით კარტი ... სიყვარული აქვე ახლოს...

რატომ იცინი როცა მე ვტირი? რად არ გაწუხებს შენ ჩემი სევდა? სიყვარულს რატომ მეფიცებოდი? თუ არ გიყვარდი...

როგორ მინდა ერთი დღით მოვწყდე ამ სამყაროს და გავფირდე იქ სადაც ყოველთვის მელოდებიან......

დრო უძრავია როგორ მდინარის ნაპირი ... ის გარბის სინამდვილეში ჩვენ ჩავუვლით მას...

იცხოვრე იმ იმედით, რომ დრო გავა და..... რომ დრო ყველარის მკურნალია...