მენატრება შენი სახე, ამ დილითაც სიზმრად გნახე. ისევ მათბობს შენი ფერი, არ მამშვიდებს არაფერი. აღარ მშველის...

შენი სევდიანი თვალები მიყვარს. შენი მიბნედილი გაღიმება. შენი გულიანი სიცილი მიყვარს, თვალებში სიცილის...

უსიტყვოდ, მინდა გითრა მიყვარხარ, ხელშეუხებლად მინდა გეფერო. მინდა ვისწავლო ბულბულის ენა, რომ დღე და ღამე...

მეგონა ჩემი იყავი... მე მხოლოდ ამ ფიქრით ვთბებოდი მეგონა ჩემთვის სუნთქავდი მე ხომ ამ სუნთქვით ვტკბებოდი...

ვერ გამოვძებნე შენთვის ადგილი ამ კარჩამოხსნილ, ცარიელ გულში, დაგკარგე კიდეც ასე ადვილად, ასეთი ტანჯვით...

ჟან-ჟაკ რუსო (ფრანგ. Jean-Jacques Rousseau) (დ. 28 ივნისი, 1712, ჟენევა — გ. 2 ივლისი, 1778, პარიზი) — იყო...

შენ ამერიდე დაფერებული წინანდებურად ვარდის ფერითა, ნუთუ მართლა ვარ დაბერებული შენ ვეღარ მიცან და ამერიდე....

მაშინ, როდესაც აღარ ვიქნები, მზით აივსება ბეღურის სული. დღე დასაწყისი იქნება ღამის. ღამე იქნება დღის...

მე რომ სიყვარული გთხოვო შემოდგომა უნდა იყოს, უნდა წვიმდეს, უნდა თოვდეს, ქარი თუ ქარბორბალა უნდა ანგრევდეს...

უკაცრავად . . .მაპატიეთ სითავხედე. . . ვხედავ ჩქარობთ, მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ, ვერ მიცანით? სულ ვერაფერს...