იყო დრო შენი სუნთქვა მებარა, ახლა მარტოდენ სიზმრად გნახულობ, აპრილი წელსაც გამოგვეპარა, ამ წელსაც დავრჩი...

ასველებდა მწვანე თვალებს ცრემლი და გულს ღრღნიდა უჩვეულო სევდა, მან ეხვეწა უსაშველოდ ბევრი მაგრამ ზარი...

თავს შევაფარებ ცისფერ ოცნებას და სილურჯეში დავიკარგები, წავალ და ვივლი სიყვარულისკენ ამ სიყვარულში...

ქუჩაში წვიმდა.. ღამე გაჩერდა.. ბიჭი გოგოსთან საქმეს არჩევდა.. ბიჭმა აკოცა გოგო გაიქცა... სადღაც უფსკრულთან...

შენ ერთადერთო ჩემო იმედო, ჩემი ცხოვრების შენ ხარ ნათება, არ იქნებოდა ქვეყნად ოცნება და არც იმედის გამონათება...

ცოტას დავიცდი, მერე წავალ წვიმის კვალდაკვალ, დღეს თუ არ იცი ხვალ გაიგებ, როცა დამკარგავ. რა იყო ჩემში ასეთი...

ნეტავ... უსიყვარულოდ ერთი ლექსი დამაწერინა... უსიყვარულოდ ერთი წამით გამაძლებინა... ქარიშხლიანი მოგონება...

წახვედი?.. გეთქვა მაინც: - მივდივარ!.. გულს არ დაღლიდა ფუჭი ლოდინი... ერთს გაკოცებდი უკანასკნელად და...

გიტარა უკრავდა ესპანურ ბალადას. სიმღერას ცრიდნენ ვარდის ბაგენი, უტევენ მარად ურღვევ ფალანგას, კოცონზე იწვის...

გვარის ფუძეა საკუთარი სახელი სამნა. 1661 წელს ელიზბარ სოლოღაშვილისადმი მიცემულ ნასყიდობის წიგნში...