ერთ-ერთ ამერიკულ ფორუმზე ერთმა გოგონამ დადო შემდეგი შინაარსის პოსტი: " ვარ ლამაზი, ხალისიანი, ჭკვიანი...

დიდებული ხარ, დიდებული, დიახ, პარიზო, მუზას აღვიძებ შემოქმედში, ამით ხალისობ. ლუვრის კედლები ვეღარ იტევს...

უნდა იცხოვრო რათა გიყვარდეს, დიახ, უნდა გიყვარდეს, რომ იცხოვრო...

ეცადეთ დაეყრდნოთ მხოლოდ საკუთარ თავს და არა ვინმეს ..... რადგან....ჩვენი საკუთარი ჩრდილიც კი ქრება როცა...

როდესაც კეთილ საქმეს აკეთებ, ერთი საფეხურით ადიხარ, როდესაც სცოდავ, ჩამოდიხარ. ასეთი სვლაა მთელი ცხოვრება .....

რა პატარაა ადამიანის ენა და ამ დროს რამდენის ცხოვრებას ანგრევს ......

“ღმერთმა მოგვიწყო გამოცდა” ღმერთმა მოგვიწყო გამოცდა! მრავალს უწია ცოდვამ: ვინ რა ყოფილა – გამოჩდა! კაცი...

სიზარმაცე დედაა, რომელსაც ჰყავს ვაჟი – ქურდობა და ქალიშვილი – შიმშილი....

საწყენია რომ პირდაპირ თვალებით არ ვხატავთ. რამდენი რამე იკარგება თვალსა და ხელს შუა!...

დაითვალე შენი ასაკი მეგობრებით და არა წლებით, დაითვალე შენი ასაკი ღიმილით და არა ცრემლით....