-რა ძლიერი ყოფილხარ,დედა!..მიყვარხარ იმისათვის,რომ მზესავით თბილი ხარ. იმისათვის,რომ ჩემი ჰაერი ხარ,ერთი...

აღმოვაჩინე რომ აღარ მეშინია არაფრისა...და ამან შემაშინა ყველაზე მეტად!....

სიყვარული ვარდის ფურცელივით ნაზი, ცეცხლივით ძლიერი, მინასავით მსხვრევადი და სანთელივით წმინდაა...

მიყვარს შენი თბილი, რაღაცნაირი ფერის თვალები, შენი აზრიანი და სევდით სავსე გამოხედვა. მიყვარს შენი სიცილიც...

იცი, ცისარტყელა მოგიქარგე ფერად-ფერადი გვირილებით, მერე გაზაფხულიც მომეხმარა იებით ტიტებით და ალუბლებით....

არაფერი დამენანა, ოქრო, ვერცხლი თუ ხავერდები. მერე? მერე ერთად დავასრულეთ მომავლის ფიქრებით...

იმაზე დიდებული არაფერია, ვიდრე ღმერთთან მყოფი ადამიანი და არაფერია იმაზე არარაობა, ვიდრე ადამიანი ღმერთის...

რა სიცერიელეა ადამიანის გულში და რამდენი სიბილწეა ამ სიცარიელეში...

რასაც ფილოსოფოსი ვერ განმარტავს, მაგრამ ყველაზე დიდი სულელიც კი განიცდის, ამას უწოდებენ სიყვარულს...

მე შენ მიყვარხარ ეგ სამი სიტყვა შენთვის ნათქვამი შენსავით მიყვარს...