ცხოვრება უნიჭო რეჟისორს ჰგავს. იგი ხშირ შემთხვევაში არასწორად ანაწილებს როლებს....

მე ვგავარ როიალს, ლამაზს და არეულს, რომელზე დაკვრას შენ ვერასოდეს ისწავლი...

არეულია როლი თუ სცენა..სხვა ჩემს სიცოცხლეს უჩემოდ ძერწავს.....

ჩემი მე ბევრია და არა ერთი..ჩემი მე ეგოისტია..მესაკუთრე და ეჭვიანი.......

ღამემაც კი დაკარგა სილამაზე, თითქოს დაიმსხვრა დღეც.. ვის დავაბრალო ეს მონატრება იმ ლამაზ ღამეს ან იქნებ...

რა პატარა ხარ ბედნიერებავ, და რა დიდ ბრძოლას მოითხოვ თურმე......

ისეთი გზა უნდა აირჩიო, რომ ზედ ორმა თავისუფლად გაიაროს.....

ვსო! მორჩა! მე ვეღარ გავუძლებ შენი თვალების ცისფერ ნათებას.....

მიუწვდომელს ნუ მიეპოტინები, ვერ მიწვდები და გული დაგწყდება.....

თქვი ! ახლა თქმა ჯობს მომავალში პატიებას..!...