შენ არ იგონებ ეზოებს, ფაცხებს, არ გახსენდება დიდი შარაგზა. შენ არ დაუწყებ საუბარს ცაცხვებს, აღარ გაუბამ მთებს...

საღამო ხანად ჩალანდრის ცხენი მე მაგონებდა გორებს შორებელს, ფშანში ლანდივით დასცქერდნენ ხენი ბინდის მეგობარს...

ტყის ფართო გზაზე, მახსოვს ეტლი მიგვაქროლებდა, შენს სუნთქვას ვგრძნობდი ბედნიერი შენსა მახლობლად. მე გიამბობდი...

მიცქირე თვალში, შენ დადუმდი? იგრძენი განა? იყავი ჩუმად galaktion tabidze micqere tvalshi...

ყვავილებივით ნაზი და ჩუმი, ხან მოშრიალე, ვით აბრეშუმი, ხან მოთამაშე, ვით ნიავ-ქარი - სიმღერა გულში დაგუბებული...

როგორ მიყვარდა! მაგრამ ხსოვნა იმ ტრფობის სრული! დარჩა ჩემს გულში წაუშლელი და მოკამკამე, იმას იგონებს დაღონება...

სიცოცხლის ჩანგებს მივაშუროთ ისევ თასებით, მრავალ წყურვილთა გახელებით, გაათასებით... ტკბილი და მწარე.. სულ...

ამპარტავანი თათარი, ეზოში დადის მამალი, მახსოვს მოხუცი ჭადარი და ძველი დასტურ-ლამალი, galaktion tabidze...

არის რაც სიტყვად არასდროს ითქმის, საკუთარ გულზე შენს სახელს ვქარგავ, თითქმის ყოველდღე, ყოველდღე თითქმის...

ის მიდიოდა ქუჩაში ნელა ქალი იყო და მერე რა ქალი... რა მიხვრა-მოხვრა, რა გაღიმება, is midioda quchashi nela...