პოეტებ სიყვარულზე მხოლოდ წერენ იმიტომ რო მუზების წინ მუნჯდებიან...

სიყვარული არის როგორც მიწისძვრა არაპროგნოზირებადი და ცოტასაშიში, მაგრამ როცაა გაანალიზებ ხვდები თუ როგორ...

სიყვარული არის როგორც სიგარეტი .. იგი იწყება ცეცხლით, მაგრამ როდესაც მთავრდება, მხოლოდ ფერფლი არის...

ბავშვად ვბერდები...თუმცა უკვე გავჭაღარავდი, ვგრძნობ, რომ გრძნობები ძველებურად ვეღარ მაბრუებს, მაგრამ სული...

რა მწარე იყო უეცარი შენი გაქრობა და მყისიერად გამოცლილი ყველა საყრდენი......

ძალიან... ძალიან... ძალიან... ახლოს მოდიხარ გულთან!.. მე შენი "ჩემნაირობა" მიყვარს......

ჩვენ დღეებს ვფურცლავთ რახანია, როგორც კალენდარს, რადგან მე და შენ, ერთად მხოლოდ კადრებს შემოვრჩით...და...

სულის იმ ნაწილში ხარ, სადაც მაკლია თბილი ადამიანები... სადაც მჭირდებიან, მაგრამ არ მყავს......

შენსავით ვერავინ მამშვიდებს, ვერ მათბობს, ვერავინ შენსავით ვერ მეტყვის ''მიყვარხარ''.....

ვხატავ დილის მზეს და მოგონილი ზაფხულით ვთბები.....