დღემდე რაც ვხარჯე - საკმარისია რაც მოგაკელი შენ ერთს განცდები, თუმცა არც იცი... არც მიბრაზდები... ან იქნებ...

ლამპიონები თითებს უთბობს ორთქლით ნოემბერს და შემოდგომა ზამთარს უთმობს წვიმას, ქოლგასაც რადგანაც აწმყო უკვე...

ტუჩებდაცვარულ თბილისზე ცრემლად დაგორდა დილის მზე... დილის მზე ცაზე ვარსკვლავებს, მტკვარზე თოლიებს...

ამოვიღე მკერდიდან და უკან არ ჩამეტია... მოვატარე ზეცა, ანუ ქვეცის ზედა სართული.... ჩემს გულს ჩემზე გაცილებით...

ბათუმი არის წვიმის აფიშა, და ღმერთის გულის ფეთქვა, მკაფიო ლექსამდე სველი ვზივარ კაფეში, ფინჯანი ყავის...

ერთი ხელით ცოტნე ვზარდეთ, მეორეთი ბაღვაში. ერთ ხელს ომში ვიყენებდით, თოხნასა და ბარვაში მეორეთი ძმას...

ძირს ვაზნებივით ყრია კვირტები, მარტის დაცლილი ჯერის, სულიდან ლექსი ამოგიხიე, მაინც მიყურებ ყალბად... ამბობ,...

ხშირად ოცნება მიმაფრენს ცაში, და მე არ ვიცი რას ვფიქრობ მაშინ. სამშობლოს თავზე დაფრინავს ფიქრი, სამყაროს...

აი, ჩემი სამშობლო, ეს ალფელდის ტრამალი, სადაც ჩემი ოცნება აფრენილა ფრთამალი. სადაც მიწას ატყვია ჩემი...

როცა მოვკვდები ჩემს საფლავს ალბათ, ვერც კი შენიშნავს უცხო მნახველი. ძვლივს დაინახავს პატარა დაფას, ზედ...