(ორიგინალის ენა; ინგლისური) დაუსტვინე, ჩემო ბიჭო, და გავჩნდები შენთან! დაუსტვინე, ჩემო გიჟო, და გავჩნდები...

მიტოვებული მარტოდ სახლი, ბუჩქები სახლთან, ისევ წარსულზე ვდარდობ: ეხ, წინაპრებო, სად ხართ....

მზის კონტური ძველისძველი, ოქრო პირმოცინარე, ფორთოხლის და ღვინისფერი მზე დაჰყურებს მდინარეს....

განძარცვულ ბუჩქებს ღამე ეხლება, სულ მალე, ალბათ, ვეღარ მოვძებნი, ღამის წყვდიადში ჩაიჩეხება სატელეფონო შავი...

გვახრჩობდა უხამსობა შეჩვეული, ცას სთხოვდი გზას გადარჩენისას, ესმოდათ შენი ხმა რჩეული, როგორც ხმა შლეგისა...

ბევრი ვიარე, ისევ იგივე გაქცეულ სივრცის ნათება მკვეთრი, ქვასავით მაგარ გზაზე ხრიგინით ხრიგინ-ხრიგინით...

გაყინულია, დაო ჩემო, შენი თვალები, თვალები შუშის, შუშის ღილები, გესმის, ნაძვები მწვანე ტოტებს აშრიალებენ...

მე ვტოვებ ქალაქს საღამოისას, მაკრთობს ხმაურით, ხმებით მგრგვინავით, თუმცა შორიდან ისევ მოისმის ხმა მოქირქილე...

ვგრძნობ, ნაცრისფერი დრო თუ როგორ დაჰქრის ჩემში... და ფრთებსაც ვერ ვშლი, გამომფიტა ამომჭამა, ოცნებები...

ვმგზავრობ მატარებლით, რომელიც სულ მუდამ გადატვირთულია… და ეს ხომ რთულია!...