ერთხელ ცივ ზამთარში კაცი ერთერთი სახელგანთქმულ ფირმაში გასაუბრებაზე მიდიოდა. უცებ პირდაპირ მის წინ ხანში...

...დედა შვილობას რომ დიდი ძალა აქვს ეს ახალი არავისთვისაა, ბავშვობიდანვე გვესმის ეს და გვჯერა ყოველგვარი...

ასე ერთმანეთს ვუყურებდით და ვუყურებდით... არადა არც ერთს გვაკლდა არც ენა და არც გამბედაობა... ასე უსიტყვოდ...

წერა არ ვიცი არც აზრების გადმოცემა... ვერც დიდი განათლებით და აღმაფრთოვანებელი ლექსიკით გავაოცებ ვინმეს......

გაზაფხული იყო და ყვავილების სურნელით გაჯერებულიყო ჰაერი. საღამო იყო. ის დრო როცა მზე ღრუბლებს გააწითლებს...

წვიმს ... შავი ღრუბლები დასჩერებიან სამგლოვიარო კაბებში გამოწყობილ ხალხს. წვიმს, და შავი ქოლგები უპრო მეტად...

მიყვარს, როცა ვიფერადებ სამყაროს ჩემივე თითებით, რადგან მეზარება გრძნობებმოკლებული რეალობა....

მენატრება ბავშვობა. ბევრი მოგონება შემომრჩა, რომელიც მეტკბილება და ბევრიც ტკივილი, რომელსაც ვერ ვივიწყებ....

არ ვიცი რატომ, მაგრამ ძალიან მომინდა დამეწერა, უფრო სწორად ვინმესთვის მეთქვა ჩემი სულის მდგომარეობის შესახებ...

ბევრი ფიქრი არ სჭირდება იმას, რომ უნდა გიყვარდეს... გიყვარდეს სიცოცხლე... გიყვარდეს სიყვარული... გიყვარდეს...