როგორ აუტანლად მენარტები... როგორ გაუძლებლად მყვარებიხარ! საწერ მაგიდაზე ქაღალდები. სადღაც ორი სიტყვით...

წაიღეთ ჩემგან ეს სილამაზე, წაიღეთ ჩემი თვალების ეშხი, ოგონდ მაჩუქეთ ბედნიერება, თუნდაც სულ ცოტა, თუნდ ერთი...

ო, ქალბატონო, გიღელავს გული, მაინც რა გმართებს სევდა-ნაღველის, გზა არის ახლა შენამდე რთული, ხან დამრჩენი...

როდესაც ღამე ხატავდა სევდას სულში მღეროდნენ ჩემი ფიქრები მხოლოდ ორ სიტყვას იმეორებდნენ აღარ უყვარხარ,აღარ...

იმედით ცოცხლობს ადამიანი!.. გარდავიცვალე... ვიცი დღეს უკვე არის გვიანი... ვერ შევიცვალე... არ გეგონოს რომ...

შენი მონატრება გამიბევრდა ძილის საათები შემცირდა. სხვისი მოფერება გამიძნელდა, გუშინ სხვის თვალებში შემცივდა....

კაცები არასოდეს საუბრობენ ქალებზე, რომლებიც უყვართ კედელი არასოდეს ინგრევა ნესტით, როდესაც თბილა მზეს უდიდესი...

მომინდები და ისევ დაგიწერ, რითმში ქალების, ქარების ქროლვას მოგინდები და წვიმით აღიდგენ მე და შენს შორის არ...

ისევ უღიმღამოდ გათენდა, რიჟრაჟთან ჩამოცრემლა სულმა... წუხელ ფიქრიც ღამეს ათევდა, სევდაც არსად არ წასულა.......

არ ვიცი რატომ მთელი ცხოვრება, სავალს ვირჩევდი რთულს, გარშემო ქვები მრავლად ეყარა, მე გულს ვეძებდი, გულს......