იქ სადაც მტკვარი შეერთვის რიონს, მე დავპატიჟებ წითურ თმებიანს, რომ ტაძრის ქვემოთ სანთლების შუქში, ველოდოთ...

მერე რაა, რომ მე და შენ სხვადასხვა ქალაქებში ვართ, თუ სიყვარულის ზედაშემ, უკვე გულები დაგვიწვა....

დღეს დილიდან შენზე ფიქრი ამყოლია, რა ვქნა, თუკი სევდა ჩემი ამფსონია......

ფრთები მომტეხეს ცასი ფრენისთვის, სევდა მისინჯავს დამწვარ იარებს, გადავიღალე რადგან ლექსისთვის, მთელი თბილისი...

შენ გიმღერის საქართველო, კანდელიდან გალობს ზეთი, ღმერთო შენ გთხოვ დაგვიბრუნე. წართმეული აფხაზეთი....

მე დავინახე სიმრავლე ფერთა, სადღაც ყვავილობს და ბრწყინავს ვაზი, ჩემი თვალები, შენს თვალებს შეხვდა, რა თბილი...

მცივა.. მე უფრო სხეულის შიგნით მცივა, ნაცნობმა ქარმა მიმოფანტა გარშემო წვიმა, მოგონებებში დამწყვდეული...

Любовь -как безбрежный роскошь, От вечной боли сердце кричит, Любовь - как в пустыне вода, Пьешь и сердце...

შენთვის აინთო და შენთვის ჩაიფერფლა, როგორც კელაპტარი სპეტაკი წმინდა ჩუმად აინთო და ჩუმად ჩაიღვენთა თან...

რა იქნებოდა ვფიქრობ ჩუმად ჩემთვის მალულად, შენს ხატებაზე, და განგების საოცრებაზე.... ამ ფიქრის ფიქრში დრო...