უცებ თითქოს რაღაც იგრძნო საფარ-ბეგმა შიშის მსგავსი, მაგრამ დიდხანს ვერ გაიგო ამ სიკვდილის უცხო არსი....

წამოვედი, გამოვედი, ყველაფრიდან ყველასაგან და გადავწყვიტე მეფრინა ღრუბლებში მარტოდ მარტოს....

შუაღამის ოთხი საათი სრულდებოდა, როდესაც კუბოს თავთან მომლოცველმა ხალხმა წასვლა დააპირა...

ღამე იყო, ღამე ბნელი ზეცა იქცა მიწის ჩანთად...

ხელოვნება თავნება და არ უნდა მიტოვება გაჩენიდან ასე არის ასე იყო და იქნება...

ამ ქვეყნად, როცა მე არ ვიყავი სამყაროს ჩემზე ჯერ არ ეცალა...

გული წუხდა ქარი ქროდა ზეცა სდუმდა მთვარეს თითქოს დაევარცხნა ნაწნავები...

ფიქრი შემოღამების მოდის ფანტაზიები როგორც ნიაღვარები...

თეთრი აპრილები როგორ გადიან და თითქოს ვეღარაფერს ვხვდებით, ყველა გარდასული წლების ნაკვალევი შენს თმებს...

ნინორე (მოტივი-''ნატვრის ხეს'') სიყვარული არ კვდებაო ნინორე, გულმა როგორ გაუძლოსო...