იყო საღამო შემოდგომისა, ნიავის თბილი ჰაერი ჰქროდა, მზე ზღვაში სწარაფად ესვენებოდა, თითქოს მას რამე სხვა საქმე...

ისევ ავიღე დღეს მე კალამი, ისევ დავიწყე მე ლექსის წერა, ოხ, რა რთულია მტრისთვის სალამი, ოხ, რა რთულია...

ფიქრებში როცა მომაწვა სევდა და როცა გულში ჰკიოდა ქარი, თავჩახრილმა და სევდით აღვსილმა მე ეკლესიის შევაღე...

მე დავიღალე ცალმხრივი გრძნობით, მასთან ჭიდილით, მე დავიღალე მუდამ ლოდინით, მუდამ ტირილით, მე დავიღალე...

ისევ შეეხება თოვლივით თეთრ ფურცელს ჩემი კალამი ისევ ვიტყვი და დავწერ: “ჩემო მკითხველო თბილი სალამი” ისევ...

არ დაგივიწყებო - ერთმანეთს როს ეტრფიან, მერე კი ჩუქნიან ამ სიტყვებს წარსულს, მოდი დავშორდეთო - ბოლოს რომ...

გეძღვნება შენ და კიდე სხვას, ვინც ამოიცნობს ამ ლექსში თავს, შენი ცხოვრება დამპალ ვაშლს გავს, გარეთ ლამაზი,...

მე შენში მიყვარს თმები, ნაზი ტალღების მსგავსი, შენით მე მუდამ ვთბები და ეს არ არის ფარსი, შენში მიყვარს მე...

ნატანჯმა სხეულმა დროს ვეღარ გაუძლო დაჭკნა, ჩამოდნა და ჩაიფერფლა, ასეთი ფიქრები მე მარგო უფალმა ასაკმა...

ყოველი ჩემი ახალი დღე და ჩემი ახალგაზრდობა სიხარულით და მზიანი დილით იწყებოდა, ყველაფერს ლაზათი და შნო...