ამ ლექსს ვუძღვნი ჩემს თანაკლასელ 9 აპრილს გარდაცვლილ ნინო თოიძის ხსოვნას.. აპრილი ნინო შენ ყვავ–ყორნებთან...

გაზაფხული ფერების ცვლაში მე დღეს შევიცან გაზაფხული ფერების ცვლაში, ეს ფერებია ასე ნარ–ნარი, სულ რომ...

სხვა არაფერი მჭირდება, როცა შენ მყავხარ... ზუსტად ისე იფიქრე, როგორც ფიქრობ... ისე გწამდეს, როგორც აქამდე......

შენ გაგყოლია სიზმარი ჩემი და დაქანცული სულის გოდება, ვარ ქარიშხლებით მოსული გემი, გაამინდებას რომ ელოდება....

„ადვილია თქვა "მიყვარხარ" და რა ძნელია მისი დაჯერება...“ „გამარჯობაზე ხშირად ამ სიტყვას...

აპრილმა შემომიღო კარები. სისათუთით მომანათა მზერა. ამირია ავდრები და დარები... იასამნის ამბორებმა სველმა....

"სიკვდილი ბევრად ჯობია ღალატს, ვინა თქვა ვითომ მისი ტოლია, სიკვდილის შემდეგ კაცი ისვენებს, ღალატის მერე?...

ჩვენს აპრილს შარშან უხდებოდა სხვაგვარი ფარჩა, შარშან, მეც ალბათ მზის-სადარი იმედით გწერდი, სუყველაფერი...

მარტს ნუ აბრალებ, ასეთ ხასიათს, ნურც წვიმას ცრემლი რომ არ გიშრება, წამიერია, რაც ძვირფასია, და მოგონებად...

შემეძლო, უკეთესად მეცხოვრა... შემეძლო, შენი მრქმეოდა... შემეძლო, მზესთან ურთიერთობით დამწვრობა არ მიმეღო......