შემეძლო, უკეთესად მეცხოვრა... შემეძლო, შენი მრქმეოდა... შემეძლო, მზესთან ურთიერთობით დამწვრობა არ მიმეღო......

არ ღირს ცხოვრება დარდად და ფიქრებად, განთიადს სიცოცხლის ცრემლები დასცვივდა, თოვლის ქვეშ იები მაინც ხომ...

უფალო გესმის? ეს მე გაწუხებ, უკიდეგანოდ ცოდვილი ქალი, მთვარის ნათელში ვფიქრობ და მტკივა, მხრებზე რომ მაწევს...

როცა სიცივით გაეყინება აპრილს კვირტები, როცა ზამთარში უშენობით დაშრება წყარო. მე წარსულიდან მონატრებით...

"მიყვარხარ, ჩემთვის და ფარულად. იქ, სადღაც შიგნით და უძიროდ. სიყვითლე კვლავ შემოპარულა, მაგიჟებს თვალები...

მაშინ რომ ქუჩაში გამაგდე, ვერ ვგრძნობდი და თურმე წვიმდა. მერე კი პიქრები დავლანდე, სველი და სულ ერთი ციდა....

- თოვს?! - ნუშის ყვავილები გეყრება მხრებზე... - გამიკვირდა, ფიფქებისთვის შეუფერებლად mama petre tovs poezia...

"მე არასოდეს განვიკითხავ ქალებს, რომლებსაც კარგი ცხოვრება სურთ, უბრალოდ, არ მესმის იმ მამაკაცების,...

მე გაზაფხულის სურნელად მოვალ... რომ, ჩამისუნთქო... დამტოვო შენში... მე იასამნის ყვავილად მოვალ რომ სურნელებით...

ქალებს ცრემლები უხდებათ როგორც, მინდორ ველს ნამი ქალი, გაჩუქებს სიცოცხლეს ბედნიერების წამით... qalebs...