ისევ დამათენდა თავზე გაზაფხული... და მეც, მერამდენე დილას ვეგებები... მინდა ცოდვებისგან, ასე დაღალული... გული...

გარეთ ქარია, სუსხი... წარსულს, ფიქრებში ვძირავ... კვლავ, გათენებას ვუცდი, სადღაც ქუჩაში მძინავს......

მოგიახლოვდი, მაგრამ, ვერ გიწილადე სითბო, ვერ აგირიე თავგზა, ვერ გაგიმეტე თითქოს....

უკვე გადადგმულს გავცქერ ნაბიჯებს, შემომეჩვია დღეების ათვლა, უშენოდ გული ვერ იარწივებს, უშენოდ ჩემო ვყოფილვარ...

თოვს, და, ზეცამ გამოისხა ფრთები, მოლოდინად შევეხიზნე სარკმელს, დავიჯერო, ზმანება ხარ მთების, ქარი მახვევს,...

მომბეზრდა შავ-თეთრი კადრები, ის რომ სამყარო აღარ ჟღერადობს, მომეცით ფერადი ფანქრები, ცხოვრება ბავშვურად უნდა...

‎ არ ღირს ხალხზე გაბრაზება იმისთვის, რომ მათ ვერ გაამართლეს ჩვენი იმედები . ჩვენ თავად ვართ დამნაშავენი ......

სიგიჟე მხოლოდ მაშინაა ფასეული, როცა ემსახურება სიყვარულს....

ადამიანი ტაძრის კედელზე მოხატული ფრესკა არ არის, რომ ერთ განზომილებაში უმზირო, ან მოშალო... მას ირგვლივ უნდა...

გიყვარდეს დედამიწა, ნუ ფიქრობ, რომ ის მშობლებისგან მემკვიდრეობით გერგო, დედამიწა შენ საკუთარმა შვილებმა...