შენს რუკას შენი ბრძოლების სარკეს, წეწდა და გლეჯდა ბედი წყეული, ძონძებს ჰგავს შენი მიწა-წყლის თარგი,...

გაზაფხულს ხეთა ჯარიც თან ახლდა, ტყეს სად ჩააცვა მწვანე წვრილთვალა?! ხედავ, ბუნება ისევ განახლდა, მთა-ბარმა...

უფალო, ყური მოაპყარ ჩემკენ, თხოვნა მაქვს მცირე და უმნიშვნელო, რაკი არ მკითხე და ისე შემქმენ, grigol...

იჯდა ქრისტე და, მდუმარე დიდხანს, სილაზე თითით რაღაცას წერდა, ჩაქოლვის დასტურს ელოდნენ მისგან. და არ ცხრებოდა...

გადაიარე, შავო ღრუბელო, მოთქმავ მიყუჩდი, ცამდის ასულო! ვაი დალო და ვაი ჭუბერო, ვაი გოლგოთის გზავ, უსასრულო!...

გვიან მივხვდი: ყოველი, ცუდიც, კარგიც მოაქვს დროს. ჩემს ბედს ვგმობდი, რომელმაც შენს დაცემას მომასწრო. grigol...

თბილისის ზეცას, ღრმას და უძიროს გადაეფარა მწუხრის ზეწარი. სახლთა ამ ჩონჩხებს როგორ ვუცქირო! ამ უბედურ დღეს...

“მდინარეთა ზედა ბაბილონისათა დავსხედით და ვტიროდეთ... ძეწნათა ზედა და შორის მისსა მუნ დავკიდენით საგალობელნი...

თქვენ მიაღწიეთ მიზანს სასურველს, თეთრო ვეშაპო, შავო ურჩხულო ჩვენს მოსასპობად სხვები აღჭურვეთ, თავს დაგვახვიეთ...

თუ ვღონდები, რაღად ვმღერი, მთმენი ჭირთა ათასფერთა?! ვერ გავაძღე თვალი ცქერით, გული ძგერით არ დაბერდა. grigol...