გულის ძგერის ხმა მესმოდა, მატარაბელი მიჰქროდა, ქუჩაში ქალი ტიროდა, მე კი სიცოცხლე მინდოდა.....

როდესაც მთვარე ამოვა ცაზე, მაშინ დავდგები მე მაღალ მთაზე. და გადავხედავ ცხოვრებას გზაზე და დავფიქრდები...

მე ხომ გიჟის შემოვიცვი მანტია, ღამეები ღვინის სმაში ვათენე და სანთელი ჩემთვის აღარ ანთია, იარაღში ჩემი ტყვია...

მე დავდიოდი უგზოუკლოდ ქუჩაში ერთი და დავეძებდი,რომ მეპოვნა მე ჩემი ღმერთი. არ მაშინებდა ქარიშხალი, ტოტების...

მე შენთვის ავაშენე ედემის ბაღები, თითქოს წაიქეცი, მაგრამ არ ვარდები. ნისლში თუ თოვლში შენთან მოვფრინდები....

გოგონა კითხულობდა ლექსს, ძვირფასს, მღელვარებით და სულის ფორიაქს ამაოდ მალავდა... უფსკრულში დაეშვა მუქლურჯი...

შენთან ჩურჩული კვლავაც ტკბილია, მე ვამსხვრევ ჩემი დუმილის კოლოფს,- ამ ხიდზე მე ჯერ არ გამივლია, მე ავაშენე...

გვსიამოვნებს ვხედავდეთ მას, ვისზედაც ამაგი დაგვიდია, ვიდრე მას, ვისაც ჩვენზე დაუდვია ამაგი. ლაროშფუკო...

გახსოვდეთ, როდესაც ეხები ადამიანის ხელებს, შენ ეხები სვეტებს იმ ტაძრებისას, რომელშიაც სუფევს ღვთაება....

გაპრანჭულმა და თავდაჯერებულმა ქალებმა არც გემოვნებით ჩაცმა იციან და ვერც ლაპარაკითა და ქცევით მიიპყრობენ...