ბილიკს მივუყვები შეყვითლებულს, უკან ქარი კივის, იწყევლება, ზეცას ვეღარა ვცნობ,შეფითრებულს, ღრუბელ მოხვეული...

შენს სიყვარულზე დავწერ ყოველთვის, რწმენით შევხვდები ისევ ამ ივლისს... ვიქნები მხოლოდ შენი პოეტი, აღმართსაც...

რაც იყო, იყო... რაც მოხდა, მოხდა... გულში იღვრება დეკემბრის ჭავლი. ვერ მივატოვე ტკივილი ოხრად და კვლავ...

გული - ოცნებების სასაფლაო თითქოს მიყუჩდა და გაჩერდა... აღარ გახსენებ და აღარ ვდაობ, დრო ხომ უშენობას მაჩვევდა....

სიყვარულს ლამაზი თვალები აქვს, მომხიბვლელია და ვნებიანი. ასე ჯერ არავინ მყვარებია, ის სულ ჩემია და ჩემიანი....

მომენატრა სიყვარულზე ლექსი, ისეთი რომ შეგიყვარდე მერე. ისე, რომ ვთქვა, რიგითა და წესით, ბევრი რამე სულ ამაოდ...

მჯერა, სიცოცხლის მერეც იმ იებად მოვალ, სიყვარულის დღეს საფლავიდან რომ მოიპარავენ ბავშვები, მერე შეყვარებულს...

ოთხი იყო... არა, ხუთის ოცი წუთი. სიყვარულის სამიზნეზე ვყავდით ქილერს....

ნეტა ეს წლები, სადღა მიდიან... დროც, ისე უცებ, გასცილდა საზღვარს... მე შენი წასვლა არ გამიგია და ვდგავარ ასე...

რა საოცრად თოვს ფიფქი მიქრის შორს ეფინება დროს თოვს... თოვს......