უცხო თესლის ვარ სტუმარი, საქართველოს ზეცა მხურავს, ღრუბლებში მაქვს სასთუმალი, საბნად მთვარე წამიხურავს....

მე - ყველა - მე და არაფერი, ნუ მკითხავთ, რატომ ვარ შორს, ეს ისეთი გამოუვალი ჩიხია, სული უფრო მიჰქრის შორს....

ეს შენ... არასდროს დაგავიწყდები, იტყვი: "სად არის, ნეტავ ის ქალი?" მე კი ბეღურად გადავიქცევი და ფრთებით კოცნას გამოგიგზავნი....

ჩემი ცხოვრებაა არქაული, სავსეა ლანდებით შორეულით, ასეთი ლექსებით პროზაულით, ომშიც ვერ ვიქნები მოგებული....

ჩემ თავ არჩიე წაწალი, ეგ რა ვაჟკაცის წესია,...

თუ დაკარგვის შიში თან გდევს, თურმე შეგყვარებია, თუ ეჭვები არა გღრღნიან, თურმე არ გყვარებია......

®აჱ მე შეჼთჳჲს ჹაჳჲსა®ჯე და ჴატჲვჲ მჲჱჲა, ჳჲჼჱ სა©ემოდ ჳე® ჲჳა®ჹებს, ჲს სასჷელჲს ღჲ®სჲა....

დაიძრა, ყინული დაიძრა, ცხოვრება დავიწყე თავიდან... მე ახლა, ისეთი გზა მინდა, სადმე შორს, რომელიც წამიყვანს....

რაც დაიწყო და რაც არაფრით აღარ მთავრდება, რაც გაწუხებს და არასოდეს არ მოგასვენებს, შენ უცაბედად შემოჭრილმა უცხო სახებამ და ნიაღვრებად მოვარდნილმა ცრემლმა...

* * *...